Ritueeltje voor Imbolc
(Oimelc, Candlemas, Lupercalia, feest van Brigitta)

Ga op het noorden staan, met uw gezicht naar het altaar. Leg een Brigittapop (een eenvoudige pop van stro of dekstro) in een met stro gevulde kribbe en leg de staf ernaast (deze symboliseert de fallus).

Zeg de volgende woorden:

 Nobele Godin
 Schenk ons uw melk van goedheid
 Opdat wij allemaal mogen worden gelaafd
 Zodat we wonderen kunnen verrichten
 In onszelf en om ons heen
 Verwarm onze harten met uw liefde
 Leer ons Uw wijsheid
 Zodat wij Uw waarde leren kennen
 En de waarde van vorming
 Vrouw van de Lente
 Wanneer U nabij bent
 Groeien bloemen waar U loopt
 En lopen bomen uit
 Brigitta, moeder van ons allemaal
 Kom nu, wij smeken U
 En breng ons Uw hoop
 Brigitta is gekomen
 Brigitta is Welkom

Laat de kribbe ‘s nachts staan naast wat je beschouwt als de huishaard.
Leg de staf daarna weer bij de andere magische werktuigen, wikkel Brigitta en haar bedje in een doek en leg het geheel op een veilig plekje in je huis.

Imbolc wordt gevierd in het aanvangstadium van de dooimaand, als een teken dat de winter bijna voorbij is en dat de lente er aankomt. Het is een lichtfeest en een ode aan de godin Brighid in de hoedanigheid van de "bruid".
De priester(es) die de ceremonie leidt, draagt vaak een kroon met lampjes om dit heldere aspect van de Godin voor te stellen.
De gedaante van de Godin die wordt aangeroepen, is de Keltische godin Brigitta.
Zij wordt geassocieerd met de geboorte, vruchtbaarheid, genezing, vuur, handwerkers, dichters, smeden en de haardstede. Zij is eveneens de patroongodin van de schrijnwerkers.

Valentijnsdag is niet, zoals velen denken, de enige romantische dag in het voorjaar die stamt uit de oudheid. In de Romeinse tijd werden er nog twee andere lentefeesten gehouden: Gamelion en Lupercalia.
De "Huwelijksmaand", van half januari tot half februari, werd in de Romeinse tijd Gamelion genoemd. Het heilige huwelijk (hieros gamos) werd gevierd aan het eind van de maand januari om aandacht te geven aan het huwelijk van Jupiter en Juno (Zeus en Hera). Gedurende dit feest was purificatie (reiniging) een belangrijk onderdeel.
Februarius was in Rome ook een maand voor purificatie, in voorbereiding op het nieuwe jaar dat in maart begon. Huizen werden uitgeveegd, en besprenkeld met zout en water. Het woord Februarius zelf stamt af van het woord februa, dat purificatie of reinigen betekent. De thema's van purificatie en vruchtbaarheid komen samen in het Romeinse feest dat Lupercalia genoemd wordt.
Valentijnsdag komt dus voort uit een feest dat in het Romeinse rijk gehouden werd ter ere van de vruchtbaarheidsgodin Februa of Juno.
Dit feest heet Lupercalia en vindt plaats op 15 februari.
 De Lupercalia komt echter ook al voor in de Griekse mythologie.
Daarin vereren priesters in februari de god Pan.
Pan is als volwassene geboren, met horens, baard, bokkenpoten en een staart.
 Hij is de god van het vee en de herders. De Romeinen nemen Pan over als hun god Faunus, die ook wel Lupercus wordt genoemd. Lupercus is een demonengod die een wolvin als een vrouw (genaamd Luperca) heeft. 
Volgens de overlevering heeft Luperca Remus en Romulus opgevoed, de stichters en bouwers van de oude stad Rome. In februari gaan de priesters die Lupercus aanbidden de straat op. Slechts gekleed in bokkenhuiden slaan zij de vrouwen met riemen van bokkenleer. Dit zou de vruchtbaarheid bevorderen. Ook is er op dit feest een soort loterij. Geslachtsrijpe jongens en meisjes moeten een lootje trekken en horen gedurende het feest bij elkaar. Om te feesten, maar vooral om hun maagdelijkheid te verliezen.
De grotten van Romulus en Remus zijn hierom befaamd.




Romulus & Remus ~ "Link".




Lupercalia is een oud Romeins feest dat jaarlijks op 15 Februari gehouden werd.
Het feest eert de goden Lupercus en Faunus, maar ook de legendarische stichters van Rome, Romulus en Remus (tweelingbroers geboren uit de god Mars en Rhea, de Vestaalse dochter van de koning).
De focus van dit feest was een plaats op de Palatijnse heuvel: de Lupercal, een grot waarin, volgens de legende, de wolvin Romulus en Remus had gevoed.
Tijdens het Romeinse feest van Lupercalia, het feest van Pan, renden de priesters naakt, of schaars gekleed door de straten en sloegen iedereen met geitenleren zweepjes, in het bijzonder getrouwde vrouwen.
Dit feest van loutering en reiniging was vrolijk en dubbelzinnig.
De preutse geschokte christelijke kerk verbood het feest in 492 n. Chr. (Machtsmisbruik).
Het lijkt waarschijnlijk dat de naam van het feest afstamt van het woord lupus, dat "wolf" betekent. Deze afstamming lijkt logisch voor een feest dat verbonden is met een gemeenschap van herders, wier meest gevreesde roofdier de wolf was.
 Lupercalia werd in het algemeen beschouwd als een purificatie~ en vruchtbaarheidsrite. Tijdens het ritueel werden geiten en een hond geofferd in de Lupercal (de grot) door Luperci (priesters). De offerande van de hond wordt geassocieerd met de Wolvin van Rome; de geiten met seksualiteit en vruchtbaarheid. De reden waarom ze een hond offerden in plaats van een wolf is niet duidelijk.
Er werden ook zoute koeken gemaakt van het eerste graan van de oogst van het laatste seizoen, die werden geofferd door de Vestaalse Maagden.
Door het verbieden van dit feest, ontsnapte "de kerk" aan hun eigen purificatie.

De priesters besmeerden het voorhoofd van twee nobele jonge mannen met het bloed van de geofferde dieren om het er vervolgens weer af te vegen.
Op dit moment was het gebruikelijk dat de jongeren lachten. Er zouden twee groepen priesters zijn; de Luperci Quinctiales en de Luperci Fabiani.
Een priester van elke orde zou rondrennen in de omgeving, volledig naakt of schaars gekleed in repen van geitenhuid rond de heupen, terwijl hij iedereen die hij ontmoette sloeg met repen huid van de geofferde geiten. Speciaal jonge getrouwde vrouwen wilden deze klappen graag ontvangen, omdat zij geloofden dat het ritueel de vruchtbaarheid bevorderde en het baren van kinderen gemakkelijker maakte.
"Noch potentieverhogende kruiden, noch gebeden, noch magische spreuken zullen van u een moeder maken," schrijft Ovidius, "onderwerp u met geduld aan de slagen gegeven door een vruchtbare hand."
Als tweede gedeelte van het feest Lupercalia zouden de priesters alle namen van beschikbare vrouwen schrijven op een stukje papier om deze vervolgens in een doos te stoppen. De jonge mannen trokken de namen van de vrouwen uit de doos en werden zo een paar voor de rest van het jaar tot de volgende Lupercalia.
De ceremonie van het feest Lupercalia was dus bedoeld om vruchtbaarheid te verzekeren en het kwaad te weren. Omdat de jonge mannen gekleed in geitenhuid geitenbokken uitbeeldden (de belichaming van seksualiteit), wordt aangenomen dat de ceremonie ook ter ere van Faunus gehouden werd.
Faunus is in de Romeinse religie een bosgod, beschermer van de kudde en de oogst, geïdentificeerd met de Griekse god Pan. Er werden twee feesten ter ere van Faunus gevierd, het eerste feest op 5 december met veel dansen en plezier maken. Het andere feest, Lupercalia, werd in februari gevierd.
Hij werd verzorgd door faunussen, boosaardige en sportieve wezens, half mens en half geit.

Het Lupercalia feest was zo populair dat het de opkomst van het christendom heeft overleefd, al is het in een andere vorm. In 494 n.C. maakte de paus 15 februari tot het hypocriete feest van de Purificatie van de Heilige Maagd Maria.

Met Imbolc viert men het maagdelijk aspect van de godin en haar eerste gemeenschap met de god van het licht. Daarom werden tijdens Imbolc grote sacrale vuren ontstoken op heuveltoppen om het licht en de warmte te verwelkomen en aan te moedigen

Imbolc is een perfect feest om rituelen te houden voor nieuwe liefde, vruchtbaarheid, herwinnen van (zelf)vertrouwen.
Kies voor deze rituelen kaarsen in pastelkleuren, donkere edelstenen, sneeuwklokjes en andere vroege bloemen in knop, melk en zaden. Wierook en kruiden die bij dit feest horen zijn onder andere engelwortel, basilicum, speenkruid, heide en mirre.