Kerstmis - Yule - Jul - Joel


	(Yule, Yul, Jul, Joel, Winterzonnewende, Midwinter) (Rond 21 december) Twee thema’s domineren het Winterzonnewendefeest: De geboorte van de zon en de strijd tussen duisternis en licht. U mag dit concept van licht en donker niet opvatten als goed versus kwaad: licht en donker vullen elkaar aan en vormen het evenwicht dat wij nodig hebben. De strijd wordt vaak voorgesteld als een gevecht tussen koning Eik (licht) en koning Hulst (donker), waarbij, met Yule, koning Eik wint. Yule is de langste nacht. Tussen 20 en 22 december bereikt de zon op het noordelijk halfrond zijn laagste stand. We nemen aan dat dit ook al in de Steentijd een belangrijk moment was, want een aantal megalithische bouwwerken zijn zodanig ontworpen dat het zonlicht met Midwinter in het binnenste van de tempel kon vallen. Dat is bijvoorbeeld het geval bij Newgrange in Ierland. Ook Stonehenge is door de druïden gebouwd, om de bewegingen van de zon te kunnen meten en het wisselen van de seizoenen te kunnen bepalen. Het werkt eveneens als een soort "Jaarwiel". In deze Yulenacht herschenkt de Godin het leven aan het Licht, en de Zon keert weer. Deze nacht herneemt zich jaarlijks rond 22 december, wat wij Yule of het Joelfeest noemen, ook gekend als de winterzonnewende, wanneer de zon haar laagste punt bereikt heeft en vanaf deze dag terug meer licht gaat geven, tot en met Litha. Omschrijving van Yule: Als we ons afvragen wat nou precies gevierd werd met Midwinter, is dat eigenlijk niet zo heel duidelijk. Vaak wordt de terugkeer van het licht gelijkgesteld met de geboorte van de Zonnegod, maar dat is een beetje te simpel voorgesteld. In West~Europa is de zon zelden als belangrijkste God van een bepaalde groep of stam aanbeden. De zon werd wel gezien als een belangrijke factor in de jaarcyclus, maar meestal niet zo belangrijk als de Vegetatiegod, ook wel genaamd de God van Dood en Wedergeboorte, die zich offerde in de vorm van het graan, wat we met Lughnasadh vieren. Het is niet deze Vegetatiegod die met Yule geboren wordt. Immers, het zaad is de grond nog niet eens in ~ dat vieren we pas met Imbolc ~ en er komt zeker nog niets boven de grond uit. Als de Vegetatiegod geboren wordt, dan is het in de vorm van alle gewassen die in het late voorjaar en de zomer boven de grond uitkomen. Daardoor vieren we met Yule eveneens de God Cernunnos, Heer van bossen, velden en van het wild. (Al wordt Zijn rijk met de dag kleiner, waarvan wij ooit nog veel spijt gaan krijgen)! Ook Hij stelt zich voor als "Zonnegod" in de zin van de terugkeer van de bevruchting en als zaaier van het nieuwe leven. Die terugkeer wordt weerom van kracht door de toename van het Licht van de Zon. (Ying & Yang). Cernunnos sterft niet met Lughnasadh, in de zin van graangod Lugh. Cernunnos sterft af met Mabon, wanneer het jachtseizoen weer geopend wordt en alle groenten en fruit reeds geoogst zijn. Cernunnos staat voornamelijk ook voor al het "wild" in de Natuur (jacht). Verder kennen we hem als "De Groene Man", waardoor hij de winter doorstaat en overleefd. Daarnaast heeft Yule zijn oorsprong, NIET in de Keltische religie, maar ontspringt uit de Germaanse religie, welke we gedeeltelijk verder benaderen in het onderdeel "Paganisme" (De Germaanse feesten) en onder "Het Godsbeeld" (Odin ~ Wodan). Jul (Yule ~ Joel) duurde van 20 > 22 december tot (ongeveer) met 6 januari. Het werd in bepaalde streken ook de 12 Joeldagen genoemd. (Twelve days of Yule). 6 Januari, wat ons door de kerk opgelegd werd als "Driekoningen" is de afsluiter van de originele paganistische Joeldagen, ook wel "Dertiendagh" genoemd, al viel die dag niet op 6 januari, daar Joel ook niet altijd op dezelfde dag gevierd werd. Dertiendag(h), soms Dertiennacht, staat in de nedere landen bekend als afsluiter van de Joeltijd. Waar de Joeltijd twaalf gewijde (Weihnachten) kent, volgde de dertiende dag als afsluiter op de Midwintertijd. Dertiendag wordt nog steeds gevierd, maar staat nu bekend als Driekoningen. Het vieren van Dertiendag viel niet steeds op dezelfde datum in tegenstelling tot Driekoningen. Daar Joel ook niet steeds op dezelfde dag viel, en dan nog naargelang van streek tot streek gevierd werd, is historisch gezien er ook geen vaste datum voorbehouden! Kerstdag staat vast op 25 december, dus ook Driekoningen. Met Yule (midwinter) word de nieuwe God geboren en deze verouderd een jaar per dag. Met Dertiendagh wordt de nieuwe God als voorwaardig aanschouwd en daarmee wordt de Yuletide of Joeltijd dan ook afgesloten, om het wiel van het jaar zijn verdere gang te laten gaan en wij de verdere ontwikkelingen kunnen betrachten en vieren tijdens het verloop van het nieuwe Jaarwiel. De Yuleviering die wij momenteel kennen, heeft een Keltisch tintje meegekregen, door toedoen van de versmeltingen tussen de Keltische en de Germaanse mythologie en folklore. In de Germaanse mythologie is deze dag gewijd aan Freyr, de Germaanse vruchtbaarheidsgod. Hier werden twee religies samengevoegd, door de samensmelting van twee volkeren, de Kelten en de Germanen. De mythe werd wederzijds bijgeschaafd met hun "folklore". Yule werd echter niet op alle plaatsen op dezelfde wijze of op dezelfde tijd gevierd. De verwarring ontstaat hier door toedoen van 3 goden: "Lugh, Cernunnos & Freyr". Elk van deze goden zijn vegetatiegoden en goden van de jacht. Daarom moet je deze goden als 1 eenheid zien of een "drie-eenheid", daar ze alle drie voor hetzelfde doel staan; bevruchting, groei en oogst. Naast de landbouw was de veeteelt een belangrijk middel van bestaan voor vele mensen, en dan is de geboorte van jonge dieren een belangrijk gegeven. In heidense beschavingen werd de geboorte van dieren vaak vergeleken met de geboorte van de God (Cernunnos), maar met Midwinter is nog geen sprake van jonge dieren, dat komt pas in het voorjaar (rond Ostara en Beltane). Midwinter is dus niet de geboorte van de God als vegetatie of als dier, maar wat dan wel? Om dit feest te begrijpen moeten we het samen met Midzomer bekijken. Midzomer is een keerpunt, waarbij de kracht van de zon niet langer toeneemt. Vanaf Midwinter heeft heel de natuur in het teken van groei en toename gestaan. Die groei wordt met Midzomer een halt toegeroepen en vanaf dat moment gaan langzaam maar zeker afbrekende krachten de boventoon voeren. Alle eenjarige planten sterven af, de een wat eerder, de ander wat later. Loofbomen laten hun bladeren vallen. Vanaf Yule krijgt de zon haar krachten terug en dit is weerom het begin van de nieuwe cyclus in het wiel van het jaar. De Nieuwe God met de vele namen wordt herboren (Cernunnos ~ Lugh ~ Freyr ~ Wodan ~ Odin) en de Aardse Natuur hervat stilaan zijn nieuwe kringloop van het Nieuwe Zonnejaar. Het nieuwe licht is weerom geboren en dat mag best gevierd worden. Zo vieren we immers steeds een "begin" en een "hoogtepunt". Om een "einde" kunnen we divineren en terugmijmeren in de tijd. Nu ja, wat maakt het feitelijk allemaal uit? 't IS FEEST met Yule! Een lange donkere nacht om uitbundig te vieren bij Yuleblok en kaarslicht. Maak er gewoon een gezellige avond van! *** WAAROM Kerstmis altijd op 25 december valt? Dát ligt dan weeral aan de kerstening van de Mithras religie en niet aan het Yulefeest. Doel van Yule: Deze nacht is de langste nacht. De Zon keert weer, geboren uit de donkere en voedende schoot van de Moeder, de Grote Godin. De Heer van de Dood is de Heer van de Wedergeboorte, en duisternis maakt nu plaats voor het licht als elke dag langer wordt. In deze nacht herinneren wij ons dat duisternis niet leeg of niet beangstigend is. Het is het oneindige vermogen waarin het licht wordt geboren. In deze nacht verheugen we ons, want de dromen die we hebben gevonden in de droomtijd verschijnen nu voor ons. In deze nacht ontsteken we het licht van de hoop, want het licht keer terug en daarmee het nieuwe leven. We branden de vreugdevuren van nieuwe hoop. Symboliek: De twee tegengestelde krachten in de natuur, van groei en afbraak, zijn in volksverhalen vele eeuwen, en waarschijnlijk duizenden jaren lang, voorgesteld als de strijd tussen twee vorsten. Met name in Engeland werden ze vaak voorgesteld als Koning Eik en Koning Hulst. Koning Eik is de groeikracht in de natuur die met Yule Koning Hulst, de afbrekende kracht, verslaat. Koning Hulst is op het toppunt van zijn kracht en daarom is het hulstblad een symbool dat we nog steeds in kerstversieringen tegenkomen, maar hij heeft zijn tijd gehad en moet het veld ruimen voor Koning Eik. Het is ook een symbolische strijd tussen licht en duister. Deze strijd wordt tijdens Yule gesymboliseerd door een rituele tweestrijd tussen Koning Eik (God van de wassende zon) en zijn broer Koning Hulst (God van de afnemende zon). Koning Hulst regeert van Litha (21 juni) tot Yule (21 december). Dus Koning Eik wint de strijd en regeert tot 21 Juni. Viering van het Yulefeest: Je kunt om het Yulefeest op te luisteren hulstbladeren en maretak (mistletoe) ophangen. Groenblijvende takken en rode bessen symboliseren in deze donkere dagen dat de natuur weer groen zal worden en zal gaan bloeien. Het Joelritueel leent zich bij uitstek om zaken die al een tijd vastzitten opnieuw in beweging te brengen. Probeer datgene dat is vastgelopen een bepaalde vorm te geven en verricht er dan een handeling mee die de beweging uitbeeldt. Stel dat je het gevoel hebt dat de relatie met een vriend, vriendin of familielid een beetje is vastgelopen. Je maakt dan iets dat voor jou deze persoon uitbeeldt, bijvoorbeeld door een foto van die persoon te nemen, of een voorwerp dat je van deze persoon hebt gekregen. Leg dit voorwerp midden in de Cirkel en loop er driemaal widdershins (tegen de klok in) omheen. Daarna neem je het voorwerp in je hand en loopt er driemaal deosil (met de klok mee) de Cirkel rond. Door widdershins te lopen laat je dingen achter je. Je laat daarbij het voorwerp liggen, waarmee je aangeeft dat je niet deze persoon achter je wilt laten, maar wat er tussen jullie is gekomen. Door deosil te lopen bouw je iets nieuws op. Door het voorwerp hierbij mee te nemen geef je aan dat je samen met deze persoon iets nieuws wilt opbouwen en dingen weer in beweging wilt zetten. Als je het ritueel met anderen doet kan elk op deze manier iets uitbeelden dat is vastgelopen en weer op gang gezet moet worden. We wensen je een fijne Yuleviering, waar je nog vaak met veel plezier aan terug zult denken. Moge wat je in beweging hebt gezet in beweging blijven zolang jij dat wilt. Gebruiken rondom Yule: Met Yule werden vanouds grote vuren aangestoken. Ten dele is dat om de terugkeer van het licht te vieren, maar vuur heeft ook een transformerende werking. Het vuur heeft de vonk van het goddelijke in zich, de vonk die elk jaar opnieuw na de winter Moeder Aarde zal bevruchten. Daarom werd met Yule een groot blok eikenhout verbrand, het Yuleblok. De as hiervan werd met Imbolc over de akkers gestrooid. Het vuur vernietigt de vruchtbaarheid van de eik niet, maar transformeert en verjongt deze groeikracht om ook in het nieuwe voorjaar weer de vegetatie te laten groeien. Je kunt om het Yulefeest op te luisteren hulstbladeren en maretak (mistletoe) ophangen. Groenblijvende takken en rode bessen symboliseren in deze donkere dagen dat de Aardse natuur weer groen zal worden en zal gaan bloeien. (Voor zover de mens dat nog zal blijven toestaan). Het Yuleblok: Het Yuleblok was meestal een stuk eikenhout dat in de haard gebrand werd en dat met wijn besprenkeld werd en waarover veldvruchten gestrooid werden. Naast wijn en vruchten werden soms ook bepaalde kruiden in het vuur gegooid of op het blok gebonden. De as van het Yuleblok werd over de akkers gestrooid voordat er gezaaid werd. Het restant van het Yuleblok werd goed bewaard, want daarmee werd het nieuwe Yuleblok aangemaakt. Vandaag de dag kennen we het gebruik van het Yuleblok nog enkel onder de vorm van een cake of van ijsroom, als de zo befaamde "Kerststronk". Bon apetit! Andere benamingen voor Yule: Midwinter, winterzonnewende, winter solstitium, Joel, Alban Arthan(Licht van Arthur), Sun Return, Saturnalia, Finn’s Day, Yule tide, Festival of Sol, Great day of the Cauldron, festival of Growth, Winternachtevening. * Kerstmis? ... De christenen hebben, naast meerder paganfeesten, ons Yulefeest eveneens "geleend" om er het misleidende "Kerstfeest" van te maken. Zij vervangen het licht en de zon door hun "messias", met daar rond het al even misleidende en verwarde verhaal over hun "Jezus Christus". Daardoor kunnen we stellen dat Kerstmis "ergens" één van de laatste benamingen is voor Yule. (Zij het onder een totaal vertekend en verwarrend beeld). "GOD JUL", wensen de Scandinaven je (nog steeds) toe! De tijd van Wanorde Pagans noemen de periode tussen Samhain en Imbolc ook wel de tijd van wanorde. Hoewel de God van de zon wordt wedergeboren met de winterzonnewende, heeft Hij met Imbolc pas genoeg kracht om orde te scheppen in de wereld. Niettemin is winterzonnewende een tijd van inspiratie, vooruitblikken, een nieuw begin, uitgelatenheid en ook een beetje van kattenkwaad. Met Yule staat de zon op haar laagste punt en daardoor is deze nacht de langste nacht van het jaar. Dit is het hoogtepunt van de winter. Vanaf nu worden de dagen weer langer ~ het licht heeft de duisternis overwonnen. Met Yule geef je elkaar cadeaus en het huis wordt uitbundig versierd met dennentakken en hulst. Het is een feest dat ook door andere religies is overgenomen. Na afloop wordt de boom op de langste nacht van het jaar verbrand, een oud gebruik dat de terugkeer van het licht symboliseert. Een ander oud gebruik is de wenstak (wish branch). De tak zet je in een bak met zand. Iedereen die wil kan 3 wensen op briefjes schrijven, die in de tak worden geknoopt met rode linten. Schrijf een wens voor jezelf, een wens voor iemand die je dierbaar is en een wens voor de wereld. Op Yulenacht kun je de tak buiten verbranden; de rook neemt dan jou wensen mee naar de Godin en de God. Yule wordt bestempeld als één van de grootste paganfeesten van het Jaarwiel. En hierbij wensen wij iedereen ende alleman dit jaar een vreugdevol Joelfeest toe! Een tijd van vreugde, bezinning en betere voornemens. Ook een periode om even terug te blikken in de tijd. Blessed Yuletide!

(Yule, Yul, Jul, Joel, Winterzonnewende, Midwinter)
(Rond 21 december)

Twee thema’s domineren het Winterzonnewendefeest:

De geboorte van de zon en de strijd tussen duisternis en licht. U mag dit concept van licht en donker niet opvatten als goed versus kwaad: licht en donker vullen elkaar aan en vormen het evenwicht dat wij nodig hebben. De strijd wordt vaak voorgesteld als een gevecht tussen koning Eik (licht) en koning Hulst (donker), waarbij, met Yule, koning Eik wint.

Yule is de langste nacht. Tussen 20 en 22 december bereikt de zon op het noordelijk halfrond zijn laagste stand. We nemen aan dat dit ook al in de Steentijd een belangrijk moment was, want een aantal megalithische bouwwerken zijn zodanig ontworpen dat het zonlicht met Midwinter in het binnenste van de tempel kon vallen. Dat is bijvoorbeeld het geval bij Newgrange in Ierland.
Ook Stonehenge is door de druïden gebouwd, om de bewegingen van de zon te kunnen meten en het wisselen van de seizoenen te kunnen bepalen. Het werkt eveneens als een soort "Jaarwiel".
In deze Yulenacht herschenkt de Godin het leven aan het Licht, en de Zon keert weer.
Deze nacht herneemt zich jaarlijks rond 22 december, wat wij Yule of het Joelfeest noemen, ook gekend als de winterzonnewende, wanneer de zon haar laagste punt bereikt heeft en vanaf deze dag terug meer licht gaat geven, tot en met Litha.

Omschrijving van Yule:

Als we ons afvragen wat nou precies gevierd werd met Midwinter, is dat eigenlijk niet zo heel duidelijk. Vaak wordt de terugkeer van het licht gelijkgesteld met de geboorte van de Zonnegod, maar dat is een beetje te simpel voorgesteld. In West~Europa is de zon zelden als belangrijkste God van een bepaalde groep of stam aanbeden. De zon werd wel gezien als een belangrijke factor in de jaarcyclus, maar meestal niet zo belangrijk als de Vegetatiegod, ook wel genaamd de God van Dood en Wedergeboorte, die zich offerde in de vorm van het graan, wat we met Lughnasadh vieren. Het is niet deze Vegetatiegod die met Yule geboren wordt. Immers, het zaad is de grond nog niet eens in ~ dat vieren we pas met Imbolc ~ en er komt zeker nog niets boven de grond uit. Als de Vegetatiegod geboren wordt, dan is het in de vorm van alle gewassen die in het late voorjaar en de zomer boven de grond uitkomen. Daardoor vieren we met Yule eveneens de God Cernunnos, Heer van bossen, velden en van het wild.
(Al wordt Zijn rijk met de dag kleiner, waarvan wij ooit nog veel spijt gaan krijgen)!
Ook Hij stelt zich voor als "Zonnegod" in de zin van de terugkeer van de bevruchting en als zaaier van het nieuwe leven. Die terugkeer wordt weerom van kracht door de toename van het Licht van de Zon. (Ying & Yang). Cernunnos sterft niet met Lughnasadh, in de zin van graangod Lugh. Cernunnos sterft af met Mabon, wanneer het jachtseizoen weer geopend wordt en alle groenten en fruit reeds geoogst zijn. Cernunnos staat voornamelijk ook voor al het "wild" in de Natuur (jacht). Verder kennen we hem als "De Groene Man", waardoor hij de winter doorstaat en overleefd.
Daarnaast heeft Yule zijn oorsprong, NIET in de Keltische religie, maar ontspringt uit de Germaanse religie, welke we gedeeltelijk verder benaderen in het onderdeel "Paganisme" (De Germaanse feesten) en onder "Het Godsbeeld" (Odin ~ Wodan).
Jul (Yule ~ Joel) duurde van 20 > 22 december tot (ongeveer) met 6 januari.
Het werd in bepaalde streken ook de 12 Joeldagen genoemd. (Twelve days of Yule).
6 Januari, wat ons door de kerk opgelegd werd als "Driekoningen" is de afsluiter van de originele paganistische Joeldagen, ook wel "Dertiendagh" genoemd, al viel die dag niet op 6 januari, daar Joel ook niet altijd op dezelfde dag gevierd werd.
Dertiendag(h), soms Dertiennacht, staat in de nedere landen bekend als afsluiter van de Joeltijd. Waar de Joeltijd twaalf gewijde (Weihnachten) kent, volgde de dertiende dag als afsluiter op de Midwintertijd. Dertiendag wordt nog steeds gevierd, maar staat nu bekend als Driekoningen. Het vieren van Dertiendag viel niet steeds op dezelfde datum in tegenstelling tot Driekoningen. Daar Joel ook niet steeds op dezelfde dag viel, en dan nog naargelang van streek tot streek gevierd werd, is historisch gezien er ook geen vaste datum voorbehouden! Kerstdag staat vast op 25 december, dus ook Driekoningen.
Met Yule (midwinter) word de nieuwe God geboren en deze verouderd een jaar per dag.
Met Dertiendagh wordt de nieuwe God als voorwaardig aanschouwd en daarmee wordt de Yuletide of Joeltijd dan ook afgesloten, om het wiel van het jaar zijn verdere gang te laten gaan en wij de verdere ontwikkelingen kunnen betrachten en vieren tijdens het verloop van het nieuwe Jaarwiel.
De Yuleviering die wij momenteel kennen, heeft een Keltisch tintje meegekregen, door toedoen van de versmeltingen tussen de Keltische en de Germaanse mythologie en folklore.
In de Germaanse mythologie is deze dag gewijd aan Freyr, de Germaanse vruchtbaarheidsgod.
Hier werden twee religies samengevoegd, door de samensmelting van twee volkeren, de Kelten en de Germanen. De mythe werd wederzijds bijgeschaafd met hun "folklore".
Yule werd echter niet op alle plaatsen op dezelfde wijze of op dezelfde tijd gevierd.
De verwarring ontstaat hier door toedoen van 3 goden: "Lugh, Cernunnos & Freyr".
Elk van deze goden zijn vegetatiegoden en goden van de jacht.
Daarom moet je deze goden als 1 eenheid zien of een "drie-eenheid", daar ze alle drie voor hetzelfde doel staan; bevruchting, groei en oogst.

Naast de landbouw was de veeteelt een belangrijk middel van bestaan voor vele mensen, en dan is de geboorte van jonge dieren een belangrijk gegeven. In heidense beschavingen werd de geboorte van dieren vaak vergeleken met de geboorte van de God (Cernunnos), maar met Midwinter is nog geen sprake van jonge dieren, dat komt pas in het voorjaar (rond Ostara en Beltane).
Midwinter is dus niet de geboorte van de God als vegetatie of als dier, maar wat dan wel? Om dit feest te begrijpen moeten we het samen met Midzomer bekijken. Midzomer is een keerpunt, waarbij de kracht van de zon niet langer toeneemt. Vanaf Midwinter heeft heel de natuur in het teken van groei en toename gestaan. Die groei wordt met Midzomer een halt toegeroepen en vanaf dat moment gaan langzaam maar zeker afbrekende krachten de boventoon voeren. Alle eenjarige planten sterven af, de een wat eerder, de ander wat later. Loofbomen laten hun bladeren vallen. Vanaf Yule krijgt de zon haar krachten terug en dit is weerom het begin van de nieuwe cyclus in het wiel van het jaar. De Nieuwe God met de vele namen wordt herboren (Cernunnos ~ Lugh ~ Freyr ~ Wodan ~ Odin) en de Aardse Natuur hervat stilaan zijn nieuwe kringloop van het Nieuwe Zonnejaar.
Het nieuwe licht is weerom geboren en dat mag best gevierd worden.
Zo vieren we immers steeds een "begin" en een "hoogtepunt".
Om een "einde" kunnen we divineren en terugmijmeren in de tijd.
Nu ja, wat maakt het feitelijk allemaal uit?
't IS FEEST met Yule! Een lange donkere nacht om uitbundig te vieren bij Yuleblok en kaarslicht. Maak er gewoon een gezellige avond van!

*** WAAROM Kerstmis altijd op 25 december valt? Dát ligt dan weeral aan de kerstening van de Mithras religie en niet aan het Yulefeest.

Doel van Yule:

Deze nacht is de langste nacht. De Zon keert weer, geboren uit de donkere en voedende schoot van de Moeder, de Grote Godin. De Heer van de Dood is de Heer van de Wedergeboorte, en duisternis maakt nu plaats voor het licht als elke dag langer wordt. In deze nacht herinneren wij ons dat duisternis niet leeg of niet beangstigend is.
Het is het oneindige vermogen waarin het licht wordt geboren. In deze nacht verheugen we ons, want de dromen die we hebben gevonden in de droomtijd verschijnen nu voor ons. In deze nacht ontsteken we het licht van de hoop, want het licht keer terug en daarmee het nieuwe leven. We branden de vreugdevuren van nieuwe hoop.

Symboliek:

De twee tegengestelde krachten in de natuur, van groei en afbraak, zijn in volksverhalen vele eeuwen, en waarschijnlijk duizenden jaren lang, voorgesteld als de strijd tussen twee vorsten. Met name in Engeland werden ze vaak voorgesteld als Koning Eik en Koning Hulst. Koning Eik is de groeikracht in de natuur die met Yule Koning Hulst, de afbrekende kracht, verslaat. Koning Hulst is op het toppunt van zijn kracht en daarom is het hulstblad een symbool dat we nog steeds in kerstversieringen tegenkomen, maar hij heeft zijn tijd gehad en moet het veld ruimen voor Koning Eik.
Het is ook een symbolische strijd tussen licht en duister. Deze strijd wordt tijdens Yule gesymboliseerd door een rituele tweestrijd tussen Koning Eik (God van de wassende zon) en zijn broer Koning Hulst (God van de afnemende zon).
Koning Hulst regeert van Litha (21 juni) tot Yule (21 december).
Dus Koning Eik wint de strijd en regeert tot 21 Juni.

Viering van het Yulefeest:

Je kunt om het Yulefeest op te luisteren hulstbladeren en maretak (mistletoe) ophangen. Groenblijvende takken en rode bessen symboliseren in deze donkere dagen dat de natuur weer groen zal worden en zal gaan bloeien.
Het Joelritueel leent zich bij uitstek om zaken die al een tijd vastzitten opnieuw in beweging te brengen. Probeer datgene dat is vastgelopen een bepaalde vorm te geven en verricht er dan een handeling mee die de beweging uitbeeldt. Stel dat je het gevoel hebt dat de relatie met een vriend, vriendin of familielid een beetje is vastgelopen. Je maakt dan iets dat voor jou deze persoon uitbeeldt, bijvoorbeeld door een foto van die persoon te nemen, of een voorwerp dat je van deze persoon hebt gekregen. Leg dit voorwerp midden in de Cirkel en loop er driemaal widdershins (tegen de klok in) omheen. Daarna neem je het voorwerp in je hand en loopt er driemaal deosil (met de klok mee) de Cirkel rond. Door widdershins te lopen laat je dingen achter je. Je laat daarbij het voorwerp liggen, waarmee je aangeeft dat je niet deze persoon achter je wilt laten, maar wat er tussen jullie is gekomen. Door deosil te lopen bouw je iets nieuws op. Door het voorwerp hierbij mee te nemen geef je aan dat je samen met deze persoon iets nieuws wilt opbouwen en dingen weer in beweging wilt zetten. Als je het ritueel met anderen doet kan elk op deze manier iets uitbeelden dat is vastgelopen en weer op gang gezet moet worden.
We wensen je een fijne Yuleviering, waar je nog vaak met veel plezier aan terug zult denken. Moge wat je in beweging hebt gezet in beweging blijven zolang jij dat wilt.

Gebruiken rondom Yule:

Met Yule werden vanouds grote vuren aangestoken. Ten dele is dat om de terugkeer van het licht te vieren, maar vuur heeft ook een transformerende werking. Het vuur heeft de vonk van het goddelijke in zich, de vonk die elk jaar opnieuw na de winter Moeder Aarde zal bevruchten. Daarom werd met Yule een groot blok eikenhout verbrand, het Yuleblok. De as hiervan werd met Imbolc over de akkers gestrooid. Het vuur vernietigt de vruchtbaarheid van de eik niet, maar transformeert en verjongt deze groeikracht om ook in het nieuwe voorjaar weer de vegetatie te laten groeien.
Je kunt om het Yulefeest op te luisteren hulstbladeren en maretak (mistletoe) ophangen. Groenblijvende takken en rode bessen symboliseren in deze donkere dagen dat de Aardse natuur weer groen zal worden en zal gaan bloeien. (Voor zover de mens dat nog zal blijven toestaan).

Het Yuleblok:

Het Yuleblok was meestal een stuk eikenhout dat in de haard gebrand werd en dat met wijn besprenkeld werd en waarover veldvruchten gestrooid werden. Naast wijn en vruchten werden soms ook bepaalde kruiden in het vuur gegooid of op het blok gebonden.
De as van het Yuleblok werd over de akkers gestrooid voordat er gezaaid werd. Het restant van het Yuleblok werd goed bewaard, want daarmee werd het nieuwe Yuleblok aangemaakt.
Vandaag de dag kennen we het gebruik van het Yuleblok nog enkel onder de vorm van een cake of van ijsroom, als de zo befaamde "Kerststronk".
Bon apetit!

Andere benamingen voor Yule:

Midwinter, winterzonnewende, winter solstitium, Joel, Alban Arthan(Licht van Arthur),
Sun Return, Saturnalia, Finn’s Day, Yule tide, Festival of Sol, Great day of the Cauldron, festival of Growth, Winternachtevening.

* Kerstmis? ...
De christenen hebben, naast meerder paganfeesten, ons Yulefeest eveneens "geleend" om er het misleidende "Kerstfeest" van te maken. Zij vervangen het licht en de zon door hun "messias", met daar rond het al even misleidende en verwarde verhaal over hun "Jezus Christus".
Daardoor kunnen we stellen dat Kerstmis "ergens" één van de laatste benamingen is voor Yule. (Zij het onder een totaal vertekend en verwarrend beeld).
"GOD JUL", wensen de Scandinaven je (nog steeds) toe!

De tijd van Wanorde

Pagans noemen de periode tussen Samhain en Imbolc ook wel de tijd van wanorde.
Hoewel de God van de zon wordt wedergeboren met de winterzonnewende, heeft Hij met Imbolc pas genoeg kracht om orde te scheppen in de wereld.
Niettemin is winterzonnewende een tijd van inspiratie, vooruitblikken, een nieuw begin, uitgelatenheid en ook een beetje van kattenkwaad.

Met Yule staat de zon op haar laagste punt en daardoor is deze nacht de langste nacht van het jaar. Dit is het hoogtepunt van de winter. Vanaf nu worden de dagen weer langer ~ het licht heeft de duisternis overwonnen. Met Yule geef je elkaar cadeaus en het huis wordt uitbundig versierd met dennentakken en hulst. Het is een feest dat ook door andere religies is overgenomen. Na afloop wordt de boom op de langste nacht van het jaar verbrand, een oud gebruik dat de terugkeer van het licht symboliseert.
Een ander oud gebruik is de wenstak (wish branch). De tak zet je in een bak met zand. Iedereen die wil kan 3 wensen op briefjes schrijven, die in de tak worden geknoopt met rode linten. Schrijf een wens voor jezelf, een wens voor iemand die je dierbaar is en een wens voor de wereld. Op Yulenacht kun je de tak buiten verbranden; de rook neemt dan jou wensen mee naar de Godin en de God.
Yule wordt bestempeld als één van de grootste paganfeesten van het Jaarwiel.

En hierbij wensen wij iedereen ende alleman dit jaar een vreugdevol Joelfeest toe!
Een tijd van vreugde, bezinning en betere voornemens.
Ook een periode om even terug te blikken in de tijd.

Blessed Yuletide!