Handfasten, het heksenhuwelijk:

"Ik,....neem jou.....als mijn
levenspartner. Om te wandelen, dansen en gaan op het nieuwe pad
tesaam. Om te beminnen, lief te hebben en tot het ogenblik dat
de wind tussen ons niet meer waait en ons innerlijk vuur is
uitgeblust. De wateren, ons bloed, doorstroomt ons lichaam op
onze heilige reis. Met deze ring treed er een nieuwe cyclus aan,
die van ons tesaam. Met mijn oprechte gevoelens zal ik u
bijstaan met alles wat ik te bieden heb. Zoals de heksenraad
gebaat; doe wat je wilt, zolang het de ander niet
schaadt".


In het nieuwe heidendom
kan je op drie manieren met elkaar verbonden worden. De term
handvasten komt uit de tijd dat als een meisje zwanger was, de
familie erop stond dat ze aan de jongen naar haar hand vroeg.
Als een soort proefhuwelijk handvast men voor een jaar en één
dag, mogelijk met verlenging. Een tweede mogelijkheid is voor
dit leven zolang er liefde is en de derde is voor eeuwig, dit en
alle toekomstige incarnaties. Handvasten kan tussen twee boezem
vriendinnen, ouder en kind, covenleden of je levenspartner. Het
gaat om zielsverbondenheid, tijdens zo’n ritueel worden de twee
personen letterlijk aan elkaar verbonden en geven elkaar de
belofte of wisselen symbolische sierraden uit. Daarna moeten ze
samen over een bezem springen. De bezem is een volksgebruik,
symbool voor zowel mannelijk als vrouwelijk geslachtsorgaan. In
de ogen van Moeder Aarde is elke sterke liefdesverwantschap
voldoende voor een bezegeling. Mensen die de denkwijze
waarderen, maar daarvoor géén heks zijn, kunnen beroep doen op
een coven. Handvasten is een open ritueel en er volgt ook een
feestmaaltijd voor de genodigden. Een ideale periode is Beltain,
maar meer nog tijdens Lammas (Lughnasadh).
Het pentagram wordt voor de overledene
omgekeerd, daar de geest van de overledene terugkeert naar zijn
vorig bestaan in het geheel van Moeder Aarde en de kosmos.
Voor begrafenissen moeten we terug in het
verleden kijken, met name naar onze voorouders. Zij deden een
lijkwake van 3 dagen.
We moeten hier ook kijken naar de begrafenissen in New Orleans.
Bij de ter aarde bestelling van de overledene wordt deze in
sereniteit betreurd door zij die achterblijven en laten we onze
trieste gevoelens de vrije loop.
Eenmaal de overledene begraven is, komt hij aan de overzijde, in
het zomerland, bij zijn overleden familie en vrienden terecht.
Dan is het ook voor ons de tijd voor de vreugde van de
overledene te delen en wordt er feestelijk en blij afscheid
genomen van het stoffelijke omhulsel van de overledene en vieren
wij zijn geestelijke hereniging met de anderen aan de overzijde.
Dit kan gebeuren met rituele dans en vrolijke gezangen en het
nuttigen van sabbatkoekjes, brood, cake en rode wijn, ter zijner
(haar) nagedachtenis.
De viering is voor de overledene die nu terug is in zijn oude
omgeving.
Spoedig worden ook wij tot hun kring opgenomen voor de
eeuwigheid.
Als mens, of als dier, geboren leven wij en ons leven wordt
geleid door de energie van de Natuur, die ons het leven schenkt
en het ook terugneemt.
Ons "leven" ons lichaam en onze geest zijn pure energie. Maar,
zoals alles in de natuur sterft ons omhulsel ook af en worden we
oud, om lichamelijk af te sterven. Ons "zijn" blijft echter
eeuwig verder leven.
Oud worden is "ergens" de vloek van het leven.
Je verliest je vrienden, je familie en al diegenen waar je van
houd.
Je vervreemd aan je omgeving en je lichamelijke kwaliteiten
takelen verder af, behalve je geestelijke en lichamelijke
levensenergie, die blijft bestaan, al kan je lichamelijke
geestgesteldheid er ook onder lijden of ook mee achteruit gaan.
Dat is nu eenmaal de natuur die ons zo gemaakt heeft.
Het overlijden brengt onze energie terug samen met de energie
van diegenen waar we op ons aardse bestaan afscheid moesten van
nemen en laten we geliefden achter die ons later ook terug
zullen vergezellen met hun energie, in het oneindige van de
Natuur en zijn kosmos.
De Natuur schenkt ons het leven, om daarna naar een hoger doel
over te stappen, nl. een deel worden van die enorme energie van
de gehele Natuur.
Spreuken en rituelen bij een
begrafenis kunnen verschillen van persoon tot persoon en worden
aangepast naar de wensen van de nabestaanden en bevatten
persoonlijke inzet van zij die deel nemen aan dit ritueel.
Meestal geeft men ook nog een korte levensbeschrijving van de
overledene.
Leven is een voorbereiding voor de voortzetting ervan aan de
overzijde.
Als mens zijn we 1 met de natuur en sterven we af om verder deel
te nemen aan haar enorme energetische krachten.
Als mens sterven we en wordt onze energie opgeslorpt door de
Kosmos.
De Kosmos waarvan wij, samen met de Natuur, een onderdeel zijn,
ontdoet ons van ons Aardse bestaan en neemt, tijdens ons hele
leven, onze energie volledig op in zijn enorme oneindigheid.
Voor ieder nieuwgeborene is het
trieste aardse einde steeds nabij.