Walpurgisnacht uit de ogen van het
christendom.
Het christendom spreekt hier van "Faust in het rijk van Satan" en
over "goddeloosheid".
De "goddeloosheid" die zij en enkel zijzelf in het leven geroepen
hebben.
Puriteinse irreële voorstelling van Walpurgisnacht door de
christenen.
Beltane ~ Beltain (ook wel Walpurgisnacht, Vanadisnacht of
Meiavond genaamd).
Vaste datum in de nacht van 30 april op 1 mei. Astrologische datum
het moment dat de zon
15 graden "stier" passeert.
Lees het gehele artikel om achter de échte waarheid te komen:
Oorsprong en Verspreiding
Vanadisnacht "Walpurgisnacht" is het belangrijkste feest in de Wiccacultuur. Het
wordt gevierd in de nacht van 30 april op 1 mei. Tevens is het een
belangrijke feestdag in Duitsland, Zweden en Finland.
Historisch gezien is Walpurgisnacht afgeleid van Beltane, een
Keltisch - Germaans voorjaarsfeest. Op dit feest werd het begin van
de lente gevierd met vreugdevuren.
Veel rituelen leven voort in
verschillende meirituelen, zoals de meiboom.
De Oude Germanen eerden op deze dag Freyr en Freya.
Beiden staan hier voor vruchtbaarheid.
Natuurlijk!!! Daar konden ook de christenen hun
fikken niet vanaf houden en zij gingen ook dát paganfeest kerstenen.
Ziehier HUN omgevormd relaas...
Het feest werd vernoemd naar de heilige Walburgis.
Zij is in 710 geboren in het graafschap Dorset in Zuid-Engeland
en is een nichtje van Bonifatius. Samen met haar broers
Wunnibald en Willibald reisde ze naar Württemberg in Duitsland.
Hier werd ze non in het klooster van Heidenheim. Walburga stierf
op 25 februari 779. Op 1 mei 779 is ze heilig verklaard. Zij is
voor de katholieken op 25 februari de dagheilige en voor de
protestanten op 1 mei.(Zo verklaren de christenen dit aloude
paganfeest "Vanadisnacht").
Viering in Duitsland:
In Duitsland gaat de betekenis van de viering dieper. Het boek
Faust
van dichter en schrijver
Johann Wolfgang von Goethe bevat vele
citaten en verwijzingen naar onder andere de Walpurgisnacht. Sinds
dit boek wordt de Walpurgisnacht tot op de dag van vandaag, nog elk
jaar actief gevierd in Duitsland.
Volgens aloud Duits volksgeloof is de nacht van 30 april op 1 mei
een nacht vol magie. De Germanen geloofden eertijds dat de goden
Wodan en Freya in die nacht de winterdemonen verdreven om de lente
te begroeten. Walpurgisnacht is vernoemd naar de abdis
Walpurga, die
een fanatiek bestrijdster van oude gebruiken was en regelmatig
vermeende heksen op de brandstapel zette. Tijdens de Walpurgisnacht
komen de heksen uit alle hoeken en gaten tevoorschijn om op
bezemstelen, kattenstaarten, rieken, dorsvlegels of ongeacht welk
ander vervoermiddel dat ze onderweg aantreffen door de lucht te
suizen, geďrriteerd door de zinnelijke reinheid van Walpurga. Onder
het motto Fahr hin, nach dem
Blocksberg steht mein Sinn vliegen ze
naar de top van de
Brocken voor een heksenbal met de daar verzamelde
duivels en demonen. Walpurga is door de christelijke kerk heilig
verklaard en is een beschermpatroon tegen hekserij en de duivel.
Het grootste Walpurgisfeest in Duitsland wordt gevierd op de
Brocken, de hoogste berg van de
Harz. Volgens het volksgeloof
mochten de van de aarde verbannen heksen gedurende één nacht in het
jaar terugkeren voor een heksenfeest op de
Brocken. Op deze berg
staat het voor-christelijke Heksenaltaar. Hier verkocht Goethe's
Faust zijn ziel aan Mephistopheles. Op veel plaatsen in de Duitse
Harz wordt tegenwoordig het Walpurgisfeest nog groots gevierd. Aan
huizen en andere bouwwerken worden duivels en heksen opgehangen.
Mensen lopen als heks verkleed over straat en slaan argeloze
voorbijgangers met een bezem op hun achterwerk. Rond Hemelvaart en
Pinksteren brengen per dag zo’n 60.000 mensen een bezoek aan de
Brocken.
Harz - Brocken.
Viering in Zweden en Finland:
De viering verschilt per regio en zelfs per stad.
Een van de tradities in Zweden is het aansteken van grote
vreugdevuren. Deze traditie is in de 18e eeuw begonnen. Een oudere
traditie is dat jongeren in de schemering takken en ander groen in
het bos verzamelen en deze gebruiken om de huizen in het dorp te
versieren. Hiervoor worden ze met eieren beloond.
De meest verspreide traditie is waarschijnlijk het
zingen van liedjes over de lente. De meeste liedjes komen uit de 19e
eeuw en werden verspreid door lentefeesten van studenten. Hierdoor
zijn de grootste en meest traditionele lentefeesten in steden met
een oude universiteit, zoals
Uppsala en
Lund. Er zijn ook nieuwere
tradities van studenten, zoals een canavalsoptocht, de "Cortčge".
Deze wordt sinds 1910 georganiseerd in
Göteborg.
In Finland zijn de studententradities ook één van de
belangrijkste kenmerken van "Vappu".
Vanaf het eind van de 19e eeuw is dit feest door studenten
georganiseerd. De activiteiten omvatten het afdekken van Havis
Amanda, een standbeeld van een naakte vrouw in Helsinki, en de
halfjaarlijks afwisselende publicaties van geniepige kwesties
genaamd Äpy en Julkku. Allebei zijn onvolwassen; Julkku is een
normaal tijdschrift en Äpy is altijd een foefje. Klassieke edities
van Äpy zijn gedrukt op een toilet-rol en een laken. Vaak is
bijgevoegd in een standaard verpakking zoals sardienblikken en
melkpakken.
Vieringen in de Benelux:
Heksennacht is een jaarlijks op 19 mei terugkerende feministische
betoging tegen seksueel geweld in de openbare ruimte. De traditie
grijpt terug op de "Take back the night"-nacht in de Verenigde
Staten, begonnen als spontaan protest na een verkrachting van een
vrouw in het uitgaansleven. Ook verwijst de nacht naar de Duitse- en
Heksentraditie "Walpurgisnacht", die op 30 april wordt gevierd. Daar
die dag in Nederland Koninginnedag wordt gevierd is voor 19 mei
gekozen.
Ook de "Reclaim
The Night"-nacht in Australië draagt hiertoe bij.
De eerste betoging in dit kader vond plaats in maart 1976 in
Brussel, na een internationale conferentie over misdrijven tegen
vrouwen. In Nederland organiseerde Vrouwen tegen Verkrachting de
eerste
Heksennacht in Nijmegen in 1978. In de meeste Westerse landen
zijn er sindsdien gelijke initiatieven ontstaan.
De nacht wordt plaatselijk georganiseerd door radicaal-feministen en
vrouwen uit de krakersscene en de autonomenscene. Tijdens de
betoging worden feministische liederen, waaronder het
Heksennachtlied, gezongen en fakkels en spandoeken meegedragen. Aan
de Heksennacht mogen meestal enkel vrouwen deel nemen;
man-naar-vrouw-transseksuelen worden toegelaten. De laatste jaren
worden her en der ook transgenders en travestieten toegelaten. Vanaf
2007 laat men in Utrecht vanaf een uur na aanvang ook mannen toe tot
de demonstratieve tocht.
Meestentijds demonstreert men zonder
politiebegeleiding in stadscentra. De bejegening door mannelijk
uitgaanspubliek varieert van ondersteunend tot gelaten tot ronduit
beledigend en agressief. Domheid? Onwetendheid? Angst? Een beetje
van de drie, is mijn beredenering voor dat laatste gedrag van de
"mannen".
Beltain & Walpurgis
(Vanadisnacht)
Tijdens Ostara werdt de groeikracht van de lente gevierd.
Nu staat (bijna) alles in bloei en het wordt tijd dat de planten
bevrucht worden - om de cyclus van de natuur door te laten gaan.
Het ritueel van Beltane is dan ook seksueel: na het dansen rond de
Beltanevuren of Meibomen zoek je een partner warmee je vervolgens de
bosjes in kunt duiken voor "de rituele bevruchting".
Beltane wordt traditioneel op de avond van 30 april gevierd. De
astrologische datum verschilt echter per jaar. (meestal rond 5 mei)
De astrologische datum is te vinden door te bepalen op welke datum
de zon 15˚ stier passeert. Beltane vinden we tegenover Samhain (1
november) op het wiel van het jaar. Je zou kunnen zeggen dat zij het
jaar in helften verdelen. Beltane en Samhain (het begin van het
Keltische Nieuwjaar) worden vaak als de belangrijkste feesten
gezien. Beltane luidde het begin van de zomer in.
De naam Beltane komt van het Ierse Bealtaine dat ‘Bel-fire’ (Bel-vuur)
betekent, afgeleid
van de Oud Keltische God Bel.
Bel (ook wel
Beli, Belenus of Belanos genoemd)
Keltische God van licht en genezing. Hij wordt 'de schijnende'
genoemd.
Beltane begint wanneer de zon op 30 april onder gaat (bij de kelten
begon de nieuwe dag bij zonsondergang). Beltane is een feest van
vuur. Na zonsondergang werden er overal vuren ontstoken. Vee werd
tussen twee van zulke vuren door gedreven om vruchtbaarheid te
garanderen. Beltane is, net als Imbolc en Ostara, een
vruchtbaarheidsfeest.
Tijdens Beltane werd er om een met rode en witte linten versierde
meipaal (een fallussymbool) heen gedanst. Beltane was dan ook een
seksueel gericht feest.
Jonge stelletjes gingen tijdens Beltane de velden en bossen in om de
liefde te bedrijven.
Dit om de vruchtbaarheid (symbolisch) over te dragen aan de velden
en bossen.
De naam Beltane komt van het Ierse Beltaine, wat 'Bel-fire'
betekent, het vuur van de Keltische Lichtgod
Bel, Beli, Belenos of
Belinus. Het feest viert de komst van de oude zomer en de bloei van
het leven. De godin treedt op in de gedaante van de meikoningin en
Flora, de godin van de bloemen, die in het Oude Rome begin mei
gevierd werd.
Beltane is net als Ostara een vruchtbaarheidsfeest, maar hier gaat
het meer om het nieuwe leven dat zich voor onze ogen ontwikkelt: een
overvloed aan witte bloemen, het graan dat net boven de grond
uitkomt, de eerste groenten. Het gaat daarbij met name om de
bevruchting. Het hoofdkenmerk van dit feest was dan ook een gebruik
dat teruggaat tot de eerste
agrarische gemeenschappen en wereldwijd
na-echoot. Jonge paren gingen het bos en de velden in om te vrijen
(de gedachte hier achter was dat de velden bevrucht zouden worden
door hun liefdesspel) en kwamen terug met de eerste mei- en
haagdoornbloesems om huizen en schuren mee te versieren. Volgens de
traditie is 1 mei de enige dag van het jaar waarop hagendoorn
binnenshuis gebracht mag worden. Men vulde op die dag ook manden met
de eerste zomerbloemen en plaatste ze bij vrienden, familie,
geliefden,
ouderen en zieken op de drempel, een gebruik van hernieuwd leven in
iedere gemeenschap en ieder huis.
Een ander gebruik tijdens Beltane is het dansen om
de meiboom. De meiboom is een stok met boven op een krans waaraan
witte en rode linten gebonden zijn. De boom wordt gezien als
fallussymbool, waarbij het omwikkelen van witte en rode linten het
doorbreken van de maagdelijkheid voorstelde, om zo vruchtbaarheid af
te smeken. Daarnaast worden er ook tijdens Beltane vuren ontstoken.
Deze keer symboliseren de vuren echter vruchtbaarheid. Men dreef vee
dat na de lange winter uit de stallen werd bevrijd, tussen twee
vuren door om vruchtbaarheid en een rijkelijke melkproductie voor de
komende maanden te verzekeren.
Beltane is het moment waarop de god en godin met elkaar trouwen. Het
is dan ook het uitgelezen moment voor een handfasting. Vaak werd
zo'n huwelijk bezegeld door aan het eind van het ritueel over het
vuur te springen. Men zei dat, dat er voor zorgde dat ze altijd
samen zouden blijven. Jonge paren die nog niet getrouwd waren
sprongen om dezelfde reden ook vaak over de vuren heen.
Net als alle andere jaarfeesten probeerde het Christendom ook
het Keltisch Beltane in te lijven.
De meimaand werd uitgeroepen tot Mariamaand
waarbij men probeerde de verering van de Heidense
vruchtbaarheidsgodin om te buigen naar een verering van de Heilige
Maagd.
Toch verloochende de Meikoningin of Meibruid die in veel meifeesten
werd rondgereden haar heidense oorsprong niet, al werd ze vaak
gekerstend tot pinksterbruid.
Ook bleef het dansen om de meipaal
gewoon door gaan.
Beltane is een tijd om te weiden aan groei en
integratie. Het is
tijd om te feesten en van hoop.
Een tijd waarvan we moeten genieten en de giften van de natuur
moeten eren, voor zolang we dat nog kunnen.
Vanadisnacht:
Tijdens de Walpurgisnacht, het oorspronkelijk
Germaanse "Vanadisnacht", wordt de Germaanse godin
Freya vereerd. Eén van haar bijnamen is Vrouwe Valburgia (of
Walburgia). Dat betekent; toevluchtsoord voor de mensen die gevallen
(gesneuveld) zijn. Zij is de godin van de liefde, de seksualiteit en
van de Völva's (of Wolwa's). De wolwa (völva) is middelaar tussen
hemel en aarde, waarbij stof en ziel zijn gescheiden, de kunst die
aan Wodan wordt toegeschreven. Vrouwen die de kunst van het
sjamanisme verstonden werden wolwa's genoemd. Ze treden in veel
gedichten op, zoals in de
Völuspá, de Voorspellingen van de
zieneres. Ze hebben handschoenen van kattenvellen wat erop kan
duiden dat ze in dienst stonden van Frigg(a), de vrouw van Wodan,
godin van vruchtbaarheid. Volgens de mythologie rijdt Freyja in een
zilveren rijtuig, dat getrokken wordt door een zwarte en een witte
kat. De kat is het aan haar gewijde dier. Daarom werden heksen vaak
met een zwarte kat voorgesteld. De witte kat lieten de christenen
voor het gemak maar weg. (Bang van "katten"). De kat symboliseert
sensualiteit.
Freya ('dame') ook wel Frea of Freyja genoemd was een
dochter van de zeegod Njord en een zuster van Freyr. Ze was een
belangrijke vruchtbaarheidsgodin en maakte deel uit van de
Vanir,
een van de takken van de Germaanse godenfamilie.
Freya's kostbaarste bezit was de
Brisingamen, het halssnoer dat ze
had gekregen door te slapen met de makers ervan. Vanwege haar
schoonheid had ze vele bewonderaars, onder meer Ottar, die ze in een
zwijn veranderde. Ze gold als tovenares en kon vliegen in de huid
van een valk. Odin en Freya verdeelden na elke veldslag de
gesneuvelde helden onder elkaar. Odin's mannen gingen naar het
Walhalla, die van Freya naar haar paleis
Sessrumnir. Mogelijk was
Freya's echtgenoot Odur of Od, over wie verder niks bekend is,
eigenlijk "Odin". Als godin van liefde en wellust was ze een geschikte
partner en tegenpool van Odin, een god van vernietiging.
De Meiboom
Een gebruik tijdens Beltane is het dansen om de
meiboom. De meiboom is een stok met boven op een krans waaraan witte
en rode linten gebonden zijn. De boom wordt gezien als
fallussymbool, waarbij het omwikkelen van witte en rode linten het
doorbreken van de maagdelijkheid voorstelde, om zo vruchtbaarheid af
te smeken.
‘s Middags en 's avonds danst men in paren rond de
meiboom.
De kinderen dansen meestal in de middag, de ouderen in de avond tot
laat in de nacht.
Iedere deelnemer aan de meidans houdt één lint vast en danst in
cirkels rond de meiboom.
Hierdoor winden de linten zich rond de boom en wordt de cirkel
steeds nauwer.
Uiteindelijk eindigt de dans wanneer alle deelnemers op elkaar
geperst rond de meiboom staan.
Vroeger werden er meestal Berken voor gebruikt, die op een open plek
in het bos werden neergezet of op het dorpsplein. Voordat er dorpen
waren, koos men hiervoor een heilige plaats.
Dat wil zeggen: een plaats waar de
energielijnen van de aarde zich
op harmonische wijze kruisen. De meeste oude dorpen die we kennen,
zijn rondom
zo'n plek ontstaan.
De meiboom wordt versierd met bloemen en groene takken.
Beltanevuren
Daarnaast worden er ook tijdens Beltane vuren
ontstoken.
Deze keer symboliseren de vuren echter vruchtbaarheid.
Men dreef Vee dat na de lange winter uit de stallen werd bevrijd,
tussen twee vuren door om vruchtbaarheid en een rijkelijke
melkproductie voor de komende maanden te verzekeren.
Handfasting
Beltane is het moment waarop de god en godin met elkaar verloven.
Het is dan ook het uitgelezen moment voor een handfasting.
Vaak wordt zo'n huwelijk bezegeld door aan het eind van het ritueel
over het vuur te springen.
Men zegt dat het er voor zorgt dat ze altijd samen zullen blijven.
Jonge paren die nog niet getrouwd zijn, springen om dezelfde reden
ook vaak over de vuren heen.
