In de Wicca wordt het feest tussen 30 april en 1 mei meestal aangeduid als Beltane.
Bel, Belenos, Belenus of Beli Mawr, was de Keltische god van de zon.
Hij was de Keltische god van lucht en genezing, van boogschieten, voorspelling en muziek.
Hij werd op 1 mei geëerd en de Kelten vierden dan het feest van Beltane.
Ze maakten dan grote vreugdevuren, om de warmte van de zon te bevorderen.
Hij ontving ook votiefgaven, zoals aardewerk en metalen. Zijn symbool was het paard en wiel, en hij zou met zijn strijdwagen door de zon rijden. Het geloof in Belenos was erg wijd verspreid, van hedendaags Engeland tot Zuid-Gallië en Noord-Italië.
Mogelijk was de god Bel de gemeenschappelijke god van de Keltische stammen in het gebied dat Belgica werd genoemd.
Belenos was het Keltische evenbeeld van Apollo, was de zoon van Jupiter en Latona en de echtgenoot van Belisima, de Zuid-Keltische licht- en vuurgodin. De Romeinen associeerden haar met Minerva. Een andere Keltische godin aan wie de Romeinen Minerva gelijkstelden was de Britse graan- en haardgodin Brigid.
Belisima kwam in Ierland ook voor als een titel voor Brigid.
Belisama werd vooral vereerd in het zuiden van Gallië, in de Alpen en in Noord-Italië.
Belisama's ega was de lichtgod Belenus. Hun namen zijn misschien te herleiden tot het Semitische Baälat of Belit(vrouw) en Baäl (heer). Sjamat of Shams was in de Semitische mythologie een naam voor de godin van de zon of het licht. Shamsh betekent "zon".
In het zuiden van Arabië werd de zon evenals bij de Kelten en Germanen als vrouwelijk beschouwd. Ons woord 'zon' is nog steeds een vrouwelijk woord; in Engeland is het tegenwoordig mannelijk, maar voor de zestiende eeuw was het vrouwelijk; in het Duits is het die Sonne. Belenos is bij het brede publiek bekend geworden als één van de goden die aangeroepen wordt in de stripreeks Asterix. Soms weet men nog te vertellen dat de Engelse naam May Eve is en dat het op de vooravond van mei werd gevierd omdat de Kelten hun dag begonnen op de vooravond, bij het invallen van de duisternis. Dat klopt allemaal, maar toch is Meiavond, zoals het feest hier in de Lage Landen wordt genoemd, niet een uitsluitend Keltisch feest.
De hele Middeleeuwen door is het feest overal in Europa gevierd, ook in de Germaanse streken. En ook de Germanen begonnen de nieuwe dag bij het invallen van de duisternis.
Beltain wordt voor het eerst vermeld in de Sanas Chormaic, een verklarende woordenlijst voor Iers-Keltische begrippen, die werd samengesteld door Cormac van Cashel, rond 900 n.C. Beltane of "Beltain" staat er vermeld als "Beltine", vrij vertaald als “vuur van Bel” (Bel is één van de Keltische goden en tine is het Gaelisch voor vuur = Belvuur of Belvuren). Deze vuren noemt men "bonfires". Ze werden aangestoken ter ere van de goden van het licht, een eerbetoon waar in deze "moderne tijden" geen plaats meer is.(?)

Meiavond was een feest waaraan, eeuwen lang, vrijwel iedereen deelnam.
De meifeesten hebben langer dan de andere hun heidense oorsprong behouden en tot in deze eeuw werd er nog overal in Europa rond een meipaal gedanst en over vuren gesprongen.
Op vele plaatsen is deze traditie blijven bestaan en, terug vandaag de dag, ziet men steeds vaker de meiboom opnieuw verschijnen, zowel in België als in Nederland.
Ok, meestal als een toeristische attractie, of als Wiccagebeuren, maar toch duidelijk voldoend aan een behoefte om terug de vruchtbaarheid en de groeikracht in de natuur te vieren.
Er word dan meestal een Meibruid (Meikoningin) en een Meikoning gekozen en men danst gezamenlijk om de meiboom of ze zonderden zich af in het bos of in het veld.
In de meeste gevallen wordt het herleid tot een gekerstend "kinderfeestje". (Burgerlijk).
De Meibruid vertegenwoordigt "Moeder Aarde" als verleidelijke, vruchtbare vrouw.
De Meibruidegom vertegenwoordigt de Vegetatiegod die de Bloesems bevrucht (om het liederlijk uit te drukken).

Het Meifeest is een landbouwfeest uit ons (verre) verleden. Met het meifeest wordt de bevruchting benadrukt van het gehelen planten- en dierenrijk om ons heen.
Jaarlijks zien we de terugkeer van bevruchting, geboorte en groei in deze lenteperiode.
Met de meiviering wordt aan dit terugkerend verschijnsel van 'nieuw leven' ritueel vorm gegeven door het poten van een meiboom en door de viering zoals de meiboomdans, waardoor en waaruit de meikoning en de meikoningin gekozen worden, om de bevruchting in de natuur te begeleiden en zich er mee in te leven.
Deze periode schikt zich dan ook voor huwelijken.
Gekerstende versies hiervan zijn  de huidige "communiefeesten".
Het Beltainefeest is een periode uit het jaarwiel om de gehele natuur  en het nieuwe leven te vieren en om dit natuurlijke gebeuren bij te staan en te bevorderen met dit lentefeest.
In Duitsland zien we jaarlijks nog de meiboom boven de dorpskernen uittoornen, waarbij ze dansen en feesten om en rond de meiboom en vieringen organiseren van onze (hun) oude Germaanse feesten en gewoonten. Het "Maibaumfest", samen met hun "Germanenfest". Hiermee houden de Duitsers jaarlijks nog hun oude voorouderlijke folklore in ere, ter nagedachtenis van hun (onze) voorouders en ter ere van de vernieuwende natuur, 'de Lente'.
Hierdoor eren zij eveneens het gedacht aan en van hun (onze) herkomst. (Germanen).
(De Duitse Maibaum werd, door de katholieken, gekerstend als 'de boom van het leven').
Denken we hier dan gezamenlijk terug aan ons eigen oude "Belgica", dat begrensd werd door de Rijn in het oosten, de Moezel in het zuiden en de Seine in het westen.
Eerst de Romeinen en later de Franken, hebben deze grenzen drastisch verlegd.
Deze grensverlegging is nog steeds actief in België, door de Franken. Voorbeelden hiervan zien we in de verfransing van Vlaamse namen, zoals bvb. "Geldenaken (Jodoigne)", alsook rivieren, met als voorbeeld "De Gete (la Gette)", al gebeurd dit nu verder op (stilzwijgend) "eenzijdig politiek" vlak in plaats van met "belegeringen".
Broekzele (Brussel) is hun volgende stap.

(Deze verfransing heeft z'n eindpunt nog niet bereikt).

Dit komt dan weer overeen met de kerstening van de paganistische Meikoningin tot Pinksterblom (Nederland). In ieder geval, met het Beltanefeest (Meifeest) zetten we de eerste grote stap naar de zomer toe.
Het echte meifeest staat dan ook voor vruchtbaarheid en voortgang van al wat leeft.

Beltaine is de tegenhanger van Samhain, wanneer de winter wordt ingeluid en dat voor dood en duisternis staat. Beltaine staat hier dan voor licht en leven, tegenover Samhain.
Bij de Germanen en Saksen wordt op hetzelfde moment het vruchtbare paar Wodan en Freya herdacht in wat later de sluikse gekerstende Walpurgisnacht werd. De hier vernoemde godin wordt vaak afgebeeld met drie graanhalmen. In de christen volksmythen overvlogen die nacht heksen van overal heuvels en bergen en kwamen tezamen om in gezelschap van saters en duivels de vruchtbaarheid te vieren.
Na kerstening is de maand mei de "Mariamaand" geworden. Vaak is Maria de beschermvrouw van het graan en de oogst. (In Frankrijk: Notre Dame de trois épis).
De Wicca-beweging heeft het feest terug overgenomen en noemt het ook May Eve of Meifeest. Tijdens dit Beltane wordt er door de leden van een coven of door alle deelnemers aan het meifeest een Meikoningin gekozen die de aardse vorm van de Godin symboliseert en een Meikoning die de God symboliseert.
Bijbehorende kleuren zijn dan lichtgroen, roze, wit, geel en andere lente en zomerkleuren. Wiccans en aanhangers van de Keltische Spiritualiteit vieren dit feest door onder andere over Beltanevuren heen te springen, maar ook door bijvoorbeeld te zaaien, kleine offers te brengen en het is ook een tijd voor handfasten (handbinden = groene woud huwelijken).
Deze groene woud huwelijken gelden voor 1 jaar en 1 dag.

Het begin van de Zomer. Afscheid van de Heer van de Chaos. Beltane is een groot feest en duurt de hele nacht van 30 april op 1 mei. De Grote God neemt nu de heerschappij geheel over. Afgelopen maanden had Hij al veel teruggewonnen, maar de Heer van Chaos was altijd nog aanwezig.... weliswaar non-aktief en af en toe alleen manifesterend als een koude dag of bvb. met nachtvorst.
Hoewel de Chaoskoning verantwoordelijk wordt gesteld voort de narigheden van de winter, waaronder vooral de Koude, wordt deze niet gehaat, maar eerder met Walpurgis nog één maal geëerd. Een dag vol met Vorstelijk Eerbetoon.
Dit werd (en wordt) nog wel eens aangegrepen om Chaosrituelen op te voeren. Gezien het feit dat de verering van de chaoskoning de verering inhoudt van bvb. Pan (Lucifer), Bel, Baäl of de Bok, wordt het vaak miskent en gezien als zwarte Magie. Dit ook vanwege het seksuele aspect wat eraan vast hangt, want het staat voor vrije liefde. Seks is een door de natuur ons geschonken bezigheid die de Schepping dient  en waar alleen maar taboes omheen hullen vanwege de Dogma's van de wereldreligies. Wie verkiest voor geslachtgemeenschap in bvb. het bos in deze nacht, zodoende zijn en/of haar bijdrage te leveren aan dit onstuimig  feest, is geheel WIT bezig in de magie, omdat ze Moeder aarde mede bevruchten door deze daad.
Seksualiteit tussen man en vrouw brengt het wonder der geboorte mee, en dat is één van de hoofditems wat gevierd wordt met Beltane, in onze gehele Natuur.

Bij de Toscaanse Heksen is Beltane hetzelfde moment dat Lucifer en Diana besluiten om de mens te gaan maken. Diana neemt plaats achter het spinnenwiel en spint de levens van alle mensen. Zij zingt daarbij betoverend. Lucifer draait het wiel. Diana geeft de materie vorm, dat is haar specialiteit. Lucifer levert de energie, dat is zijn specialiteit. Er is één geboorte die vandaag niet gevierd wordt.... de Geboorte van Aradia, de dochter van Diana en Lucifer, omdat Diana de Moeder van alle mensen is.
Aradia is de Heksenmoeder. Dat is een intieme relatie, die in besloten kring wordt beleefd op de Esbats, de vollemaansfeesten, tijdens bepaalde vruchbaarheidsrituelen bij volle maan.
Deze maanrituelen (Esbats) zijn meestal of persoonlijk, of coven- en groeps -gericht.

Het is het feest van vreugdevuren, dans en seksuele vrijheid.
Over vuren springen ter bevordering van de vruchtbaarheid behoord hier zeker toe.
De Meiboom is met dit feest een vruchtbaarheidssymbool. De fallus erectie. De stam is de schacht... de groene kegel aan de top de eikel. Door in de stam te klimmen, nemen jongens en mannen de levenskracht van de boom over. Aan de boom hangen groene (vrouwelijke) linten en witte (mannelijke) linten. Deze worden met het feest vervlochten, de geslachtsdaad symboliserend. Langzaam maar zeker komt deze traditie steeds meer terug en is steeds vaker een meiboom weer te zien in België en Nederland.
Voor velen echter is het verhaal achter de traditie verloren gegaan en weten ze niet meer wat het allemaal daadwerkelijk inhoud.

In een ritueel van Beltane zou ik zeker een vorm van de Grote rite opnemen en laat ik de Rituele Intentie over aan jullie fantasie, zolang die het welzijn van de mens en natuur maar dient!
De cirkel en het Altaar dienen versierd te worden met veel bloemen.
Beleef, als volwassene, je eigen seksualiteit in woord en daad, naar de schenking van de Natuur toe. (Al rijzen bij mij twijfels over het huidige gekerstende mensdom).