De grote Vadergod van de heksen en druïden in Ierland staat bekend als de Dagda.
Hij was een machtig wezen en bezat een ketel die zo groot was dat hele werelden geroerd konden worden in de diepten van de ketel. Om in de ketel te kunnen roeren sneed hij uit hout een grote lepel, en een favoriete sport van de goden was om samen in de lepel van hun vader te liggen, terwijl hij hem door de wervelende massa atomen roerde die wij "de kosmos" noemen.

Op een nacht, toen het hevig bliksemde en alle hemelen zich leken te openen, werd de Dagda’s dochter in de wereld geboren. Niemand kent de naam van haar moeder.
Misschien was ze de nachtelijke lucht zelf, of de maan die zo helder schijnt aan onze hemel. Misschien was ze afkomstig van de constellatie van de "Grote Beer" in de noordelijke lucht.
Hoewel sommigen fluisterden en vermoeden dat ze Anu, Danu of Dana van de Tuatha Dé Danann was, zullen we in werkelijkheid haar naam nooit kennen.
Maar uit haar baarmoeder werd een kind geboren van tijdloze schoonheid met goudgolvend haar en donkerbruine ogen, met sterke armen en benen en een geest die zowel vurig als dieper dan de diepste oceaan was.

De Dagda wist meteen haar naam. “We zullen jou Brighid noemen” verklaarde hij tegen het kleine meisje dat op Aarde geboren was toen de eerste sneeuwvlokjes op het land verschenen.
Met elke dag die verstreek groeiden haar kracht en schoonheid, totdat zij uiteindelijk als een jonge vrouw - een jonge godin - voor haar vader stond. “Laat me nu de wereld in gaan, vader”, zei ze tegen de Dagda: “Kijk naar mijn broers, die al een tijdje aan het werk zijn; Ogma ,die de geschriften van mannen en vrouwen inspireert, Aengus, die hun harten opent voor liefde, Donn, die hen bij hun dood naar de Gezegende Eilanden leidt. Ik zou ook graag de harten van hen die op Aarde leven, inspireren”.

Haar vader antwoordde: “Je broer Ogma heeft de mensen de kunst van het schrijven en van de literatuur onderwezen, maar jij moet hun leren hoe ze krachtiger met hun woorden moeten gaan - hoe ze het lied van hun ziel moeten vinden. Je moet hun leren hoe ze vanuit hun hart moeten zingen. Je moet de kunst van de poëzie aan de wereld leren”.

Dat stond Brighid wel aan, want ze deed niets liever dan melodie geven aan het gesproken woord - woorden laten rijmen en scanderen totdat ze in de lucht boven haar vlogen en dansten.
Maar ze wilde meer.
Ze wist dat ze meer kon geven. “Geef me meer taken om uit de voeren, vader” smeekte ze.

“Goed dan”, antwoordde hij. “Leer hun hoe ze niet alleen poëzie moeten baren, maar ook zichzelf. Leer hun de kunst van de vroedvrouw. Laat hun zien hoe ze niet alleen het leven moeten schenken aan de schoonheid van hun eigen lichaam.
Word de Godin van Geboorte, net zoals je broer de God van de Dood is”.

“Maar ik wil meer!” riep Brighid.
“Ik kan meer doen, want er zit vuur in mijn ledematen en in mijn hart en ik wil zo graag de wereld en haar wezens helpen.”
“Als je zo graag wilt helpen“, zei de Dagda, “zorg dan voor hun kwalen, behandel de ziekten van hun lichaam en ziel en word de Godin van Healing.”

En zo werd Brighid de Godin van de Dichters, Vroedvrouwen en Genezers.

Op een dag, toen ze over de Aarde rondreisde om de harten van de mensen te inspireren en hun lichamen te genezen, kwam ze de grote Smedengod, Goibniu, tegen.
Ze bleef bij de deur van zijn smidse staan, gebiologeerd door de vlammen die in zijn vuurhaard woedden. Met elke klap van zijn grote hamer op het zwaard dat hij aan het smeden was, voelde Brighid een opwelling in haar hart.
Zij verlangde er ook naar om een hamer te gebruiken en met behulp daarvan schoonheid op een aambeeld te creëren. Goibniu draaide zich om naar de deur en glimlachte toen hij haar zag.
Hij stak haar zijn hamer toe en zei: “Godin van de Genezende Bron, U bent ook de Godin van het Geselende vuur. Er kan geen sprake van heling zijn zonder het levensvuur, er kan geen sprake van schoonheid zijn zonder de bron van lijden en wedergeboorte.
Kom, neem mijn hamer, smeed het zwaard. Maak de wereld elke dag nieuw!”.
Na die woorden nam de Godin de hamer aan en werd de Godin van alle smeden; ze smeedde zowel ijzer als gedichten en nieuwe geboorten, ze inspireerde zowel ambachtslieden als dichters, vroedvrouwen en genezers.

En zo gebeurde het, in het jaar 454 n.C. in Faughart in County Down, Ierland, dat een vroedvrouw de baby haalde van de druïde Dubhthach en zijn vrouw, en om de zegeningen van de Godin Brighid vroeg. Ze pakte het pasgeboren meisje op en bewoog haar, terwijl zij Brighid loofde, drie keer over het haardvuur terwijl Dubhthach en zijn vrouw vol vreugde toekeken. Daarna droeg ze het kind driemaal om het vuur heen, terwijl zij opnieuw Brighid dank zegde en loofde. Uiteindelijk bracht zij het kleintje naar haar ouders, die het kusten en instemmend knikten toen Dubhthach vlak bij het kind een kom met water uit de heilige wel van de Godin Brighid omhoog hield. De vroedvrouw doopte haar vingers negenmaal in het water en vroeg daarbij elke keer om zegeningen voor het kind.

Ze noemden het kind Brighid, als teken van dank aan de Godin die haar zoveel gezondheid en schoonheid had geschonken. Sommigen zeiden dat Dubhthach haar voedde met melk van koeien uit de Andere Wereld. Ze zagen hem ‘s avonds met lege emmers in het woud verdwijnen, en diegenen die hem volgden meldden dat ze hem een open plek zagen betreden waar in een bundel van maanlicht een grote koe stond. Dubhthach molk deze koe tot beide emmers overstroomden en verliet na een klopje op haar flank de open plek, waarna de koe simpelweg verdween.

Terwijl het kind opgroeide, verspreidde het nieuwe christelijke geloof zich over het land, totdat Brighid zelf ook door de christenen aanbeden werd en naderhand door de bisschop van Ardagh heilig werd verklaard. Ze stichtten voor haar een religieuze gemeenschap in de schaduw van een grote eikenboom, die ze de Kerk van de Eik noemden, een naam die beïnvloed was door het prachtige geloof waarin Brighid was opgegroeid - het geloof van de Wijzen van de Eik, "de druïden en de heksen".

Heidense Godin én heilige, het Goddelijke en het menselijke smolten gedwongen samen in de herinnering van de mensen. En naarmate Brighid ouder werd, rijpte zij aan de hand van het langzame draaien van de Aarde, zodat ze in haar jeugd als de warme Lente was, die voor het eerst verschijnt aan het begin van het jaar, in februari. Daarna, dansend naar het moment waarop het Voorjaar overgaat in de Zomer, tijdens Beltain (Beltane), en haar jeugd plaats maakte voor de middelbare leeftijd, werd ze bekend als de moeder van de zielen (sommige christenen durfden haar zelfs "de pleegmoeder van Christus" te noemen).
En terwijl de Zomer van haar leven overging in Herfst, begaf ze zich van Beltain en Litha naar de tijd van Lughnasad (Lammas), wanneer de oogst werd binnengehaald - het gouden koren van de velden dat precies paste bij de gouden kleur van haar haren, dat - zelfs toen - nog net zo prachtig in het zonlicht schitterde als in de tijd dat zij nog een jonge maagd was.

Toen de oogsttijd de Herfst inluidde, werd Brighid de Genezeres der Zielen, de Wijze Vrouw, en hielp ze als vroedvrouw anderen om kinderen, de vruchten van hun liefde en hun creatieve geest, te baren, totdat zij, op het moment dat tijdens Samhuinn (Samhain - halloween) de Winter het land betrad, uiteindelijk de Oude Wijze Vrouw werd, de Cailleach (Crone). In het jaar 525, ten slotte, omringd door haar toegewijde volgelingen, blies Brighid haar laatste adem uit en reisde zij naar de Andere Wereld, om de Godin Brighid, met wier naam en Geest zij voor eeuwig verbonden was, eindelijk terug te ontmoeten en zich terug samen te voegen in hun ware geheel. Lang nadien, werd Brighid alsnog uit haar “heiligheid” ontheven, daar het Heidense karakter van deze, zoveelste, "Heidense" heilige té fel doordrong om de huichelachtigheid van de "christelijke kerk" nog verder te rechtvaardigen.
Jaren en jaren later werd ze terug uitgeroepen als "Heilige Brigid". (Over lef gesproken).
Het levensverhaal over Brighid werd dan ook naar hun eigen hand heraangepast en volledig "gekerstend".