Het oude gebruik om een Valentijn te kiezen, houdt slechts zijdelings verband met [De] heilige, daar het in wezen een overblijfsel is van het oude Romeinse Lupercalia . . . of geassocieerd werd met de paartijd van vogels. Het werd gekenmerkt door het geven van geschenken, en tegenwoordig door het sturen van een kaart waarop cupido’s, harten met pijltjes erdoor, enz., staan afgebeeld.
Cupido (Latijn= cupido, begeerte, liefde). De Romeinse god van de liefde, vereenzelvigd met de Griekse Eros. Hij wordt gewoonlijk afgebeeld als een mooie, geblinddoekte jongen met vleugels, die pijl en boog draagt", zoals meestal te zien is op de hedendaagse Valentijnkaarten en afbeeldingen.
De meeste hedendaagse afbeeldingen zijn baby engeltjes met pijl en boog. (Typisch "christendom").

Vele eeuwen daarvóór vereerden de oude Grieken Pan als de god van de kudden en de herders. Volgens de Griekse mythologie werd Pan als volwassene geboren, met horens, baard, bokkepoten en een staart. In de kunst wordt hij afgebeeld als een wellustig, sensueel, dansend wezen. Met de opkomst van het Romeinse Rijk werd Pan door Rome overgenomen als hun god Faunus, ook wel Lupercus genoemd. Zijn vrouw Luperca, in de gedaante van een wolvin, heeft naar men beweert Romulus en Remus gevoed, de stichters en bouwers van de oude stad Rome. De priesters die in de tempel van deze vrolijke wulpse bosgod dienst deden, heetten Luperci, volgelingen van Pan en van Lupercus (Faunus).

Midden februari gingen deze priesters, in bokkenhuiden gekleed ofwel naakt, rond en sloegen vrouwen met riemen van bokkenleer, hetgeen de vruchtbaarheid bevordert.
Tot de mystieke en seksuele riten tijdens dit voorjaarsliefdesfeest uit de oudheid behoorde onder andere een soort loterij, waardoor jonge vrouwen aan mannen werden gegeven. De namen van meisjes werden in een doos door elkaar geschud, waarna elke man er één uit haalde. (Nu geraken ze niet meer van 't straat).

Dit alles gebeurde natuurlijk vele eeuwen voordat de jonge Valentijn gedood werd. Toen de katholieke Kerk machtiger werd en het in Rome voor het zeggen kreeg, nam ze praktisch alle vóórchristelijke Griekse en Romeinse feesten over, en hiertoe behoorde ook dit voorjaarsliefdesfeest van de Griekse god Pan. En in overeenstemming met de gewoonte van de katholieke Kerk om “heidense” gebruiken te kerstenen, werd dit feest als Valentijnsdag bestempeld, zodat zijzelf er de volle macht zouden over verkrijgen om zo de algemene volksvreugde sneller aan banden te kunnen leggen. (Typisch, dat kennen we nu nog steeds meer en meer...).

Hoewel de origine van het vieren van Valentijn onduidelijk is, traceren sommigen het terug naar de oud-Romeinse ,"Lupercalia''. Dat feest op 15 februari eerde de goden Lupercus en Faunus en de twee legendarische stichters van Rome, Romulus en Remus. Het hield onder andere in dat mannen vrouwennamen uit een doos trokken en dat ze per twee gekoppeld werden tot de volgende viering een jaar later. Het "Groene~Woud~Huwelijk", zoals wij dat ook kennen onder de heksen.
Dit paganhuwelijk is geldig voor 1 jaar en 1 dag. Nadien ligt het aan het paar zelf of het huwelijk weerom wordt ingewijd of niet. En zo hoort het ook.

Het bekendste verhaal gaat over de jonge Valentijn, die op 14 februari van het jaar 270 het slachtoffer werd van zijn geloof.
Of er, wel of niet, iets van waar is weten we ook niet. We weten wel welke theorieën bestaan.
Hij, een Romein, bekeert zich tot het christendom.
Op die bewuste 14e februari wordt Valentijn gemarteld en onthoofd.
Hij ziet nog net kans om het dochtertje van de gevangenbewaarder een briefje toe te stoppen.
"Van je Valentijn", stond erop. Heeft het met "Valentijn" te maken of niet? ....?


Ook bij een andere mogelijke verklaring zijn de Romeinen betrokken. Valentijnsdag komt voort uit het feest dat in het Romeinse rijk gehouden werd ter ere van de vruchtbaarheidsgodin Februa of Juno. Dit feest heet Lupercalia en vindt plaats op 15 februari.
Nu even opletten, het wordt een beetje ingewikkeld.
De Lupercalia komt al voor in de Griekse mythologie. Daarin vereren priesters in februari de god Pan. Pan is als volwassene geboren, met horens, baard, bokkenpoten en een staart. Hij is de god van de kudden en de herders. De Romeinen nemen Pan over als hun god Faunus, die ook wel Lupercus wordt genoemd. Lupercus is een demonengod die een wolvin als een vrouw (genaamd Luperca) heeft. Volgens de overlevering heeft Luperca Remus en Romulus, de stichters en bouwers van de oude stad Rome,  opgevoed in de grot "Lupercal". "Indien je nog kunt volgen, dan zit je goed"!

Remus en Romulus (link in de afbeelding, klik erop).

In februari gaan de priesters die Lupercus aanbidden de straat op. Gekleed in bokkenhuiden, of naakt, slaan zij de vrouwen met riemen van bokkenleer. Dit zou de vruchtbaarheid bevorderen.
Ook is er op dit feest een soort loterij. Geslachtsrijpe jongens en meisjes moeten een lootje trekken en horen gedurende het feest bij elkaar om te feesten, maar vooral om hun maagdelijkheid te verliezen. De grotten van Romulus en Remus zijn hierom berucht; Valentijnfeesten verspreiden zich over heel Europa. Vaak gaat het er liederlijk aan toe. Vrouwen dansen halfnaakt in het rond en slaan daarbij schunnige taal uit om de mannen op te hitsen.
Na het vereren van de vruchtbaarheidsgodin duiken ze de struiken in, waar de mannen al liggen te wachten. Hele orgieën speelden zich af op die Valentijnfeesten, zoals ze zich nú meestal (in 't geniep) afspelen achter vier muren.

In de middeleeuwen komt het Christendom op in Europa. Puriteinse Monniken en priesters spreken schande van de volkse ("heidense") taferelen. Zij wilden de Valentijnfeesten binnen de "christelijke leer" brengen. Dit gebeurt door er de naam van de heilige Valentijn op te plakken. De vaste dag van Sint Valentijn is op 14 februari. "Per toeval" (?) komt Valentijndag te vallen op de veertiende.

De heilige Valentijn heeft echt bestaan, maar er zijn twijfels. Het is er namelijk meer dan één. Behalve de doodgemartelde briefschrijver, is er in de derde eeuw een priester die Valentijn heet. Deze priester trouwt in het geheim jonge paren. De Romeinse keizer Claudius is van mening dat ongehuwde mannen betere soldaten zijn en heeft een verbod afgekondigd. Claudius neemt Valentijn gevangen en rond 14 februari wordt hij terecht gesteld. In 496 roept paus Gelasius I 14 februari uit tot de dag van de heilige Valentijn. Toch niet zo toevallig dus, die datum.

(Link)

Hoe het ook zij, Valentijn stond en staat in het teken van uitbundige feesten. Het lootjes trekken komt tot ver in de vorige eeuw voor in Frankrijk. Jongens en meisjes gaan in die tijd afgescheiden van elkaar in wagens zitten. Na het trekken van een lot 'krijgen' zij elkaar. Ook is het een gewoonte om een meisje op Valentijnsdag ten huwelijk te vragen. In Frankrijk werd het vieren van Valentijnsdag snel minder. De Engelsen echter schenken elkaar uitvoerige liefdesbekentenissen en cadeautjes. Dit gebeurt meestal anoniem. Dat is ook handig voor getrouwde vrouwen met geheime minnaars, want dit is de perfecte gelegenheid om iets van hun minnaar te ontvangen!
Zo is het dan ook meer "geciviliseerd", vind "men".

In sommige gevallen hoeft het niet zo anoniem. Al sinds de middeleeuwen bezingen geliefden elkaar in de mooiste gedichten. Vanaf de veertiende eeuw zetten steeds meer mensen hun gevoelens op papier, dat ook verstuurd werd. De oudste valentijnskaart stamt uit de vijftiende eeuw en is te zien in het British Museum in Londen. In heel Europa is het sturen van kaarten populairder dan het geven van cadeaus. Er worden ook veel grappen uitgehaald, omdat de afzender vaak anoniem blijft. Sommige kaartteksten zijn ronduit ranzig. Muurbloempjes en oude wijven worden mikpunt van spot. Het hek gaat van de dam als rond 1800 de eerste Valentijnkaarten in fabrieken (drukkerijen) worden gemaakt en lap, 't is de commerciële toer op... .
In Engeland wordt de bevolking opgeroepen om kerstkaarten te versturen, om zo het versturen van vulgaire kaarten met onkuise taal tegen te gaan. Kerst is in de ogen van vele mensen een heilig feest en Valentijnsdag niet (meer). Zo is meteen het ontstaan van de kerstkaart verklaard en de afgang van Valentijn en de Lupercalia, tot groot jolijt van de puriteinse christenen. Door de kerstening zorgen ze ervoor dat het een gortig iets wordt, zodat het verplicht is ten gronde te gaan en zich verder af te spelen achter vier muren, in 't geniep. Zo is het dan ook meer "geciviliseerd". Niet?

Het oudst bewaard gebleven Valentijn gedicht staat op naam van Goeffrey Chaucer. In zijn gedicht 'Parlement of Foules' uit 1831 duikt Sint Valentijn op. Volgens Chaucer gaan op Valentijnsdag de vogels na een barre lange winter voor het eerst weer nestelen. Dat is voor hem het teken dat februari de liefdesmaand moet zijn.

Een andere verklaring voor de naam Valentijn komt ook uit de vijftiende eeuw. Toen werd een Franse graaf gevangen genomen door de Engelsen en vastgezet in de Tower of London. Hij schreef zijn vrouw liefdesbrieven en -gedichten vanuit die toren die hij 'Valentines' noemde. De felbegeerde acteur Valentino heeft niets met de traditie te maken, maar hij heeft wel handig gebruik gemaakt van de legende. Aan hem is de bijnaam 'Valentino' ontleend, die wordt gebruikt voor knappe, hartveroverende mannen. Overigens is in Duitsland de veertiende februari een onheilsdag.
Het is de dag dat Judas, de verrader, geboren werd. Onheil en liefde gaan niet samen, dus Valentijnsdag gaat onopgemerkt voorbij aan de meeste van onze oosterburen.

Nog steeds is in de meeste landen de maand februari een maand die in het teken staat van de liefde. Gelukkig gaat het er niet meer zo robuust aan toe als in de tijd van de Romeinen of in de Middeleeuwen. Nee, we zijn allemaal heel, zoals men noemt: "geciviliseerd" en preuts (kleindorps) bezig op Valentijnsdag. Zoals al gezegd is Valentijnsdag vooral een hit bij de Amerikanen, die de historie waarschijnlijk hebben meegenomen uit Europa. Ook daar vind je geen loterijen en geen geflirt in de struiken. Gewoon een lieve kaart besprenkelt met een luchtje, en de vluchtige woorden: 'Je Valentijn'. En daar zit je dan ... . Zo is het dan ook meer "geciviliseerd", zegt "men".

Vruchtbaarheid en sensualiteit! Daar draait het in tweede versie van de ontstaansgeschiedenis van Valentijnsdag om. Valentijnsdag zou voorgekomen zijn uit de feesten die de Romeinen vierden om hun vruchtbaarheidsgoden te vereren. Daar kwam inderdaad tamelijk veel seks bij te pas.
Teveel zelfs, voor een aantal puriteinse sukkelaars en verbolgen verstokte eenzaten!
Is het jou ook opgevallen hoeveel mannen er vandaag de dag naar viagra grijpen?
Dat bestond niet in die tijd!!! Toen hadden ze dat niet nodig!!! Wat is een mens zonder seks?

Het Romeinse feest voor de vruchtbaarheidsgodin Februa werd Lupercalia genoemd, naar de vrouw Luperca van de god Faunus. Faunus, ookwel Lupercus genoemd, trouwde met een wolvin: "Luperca".
Samen kregen ze twee zonen: Remus en Romulus.

Ja, misschien gaat er nu een klein belletje bij je rinkelen. Het verhaal van de broers Remus en Romulus ken je misschien wel: opgevoed door een wolvin (hé, die kennen we onderhand: "Luperca en de stichters van Rome"). (Zie bovenaan).

Maar goed, we waren nog bij hun moeder. De feestdag waarop de Romeinen de godin van de vruchtbaarheid vereerden was dus naar haar vernoemd: Lupercalia. En die dag werd gevierd op… 15 februari. Goed, zit er een dagje naast, maar dat is toch best knap als je het hier hebt over meer dan vijftienhonderd jaar geleden!
Tijdens die vruchtbaarheidsfeesten ging het er vlot aan toe. Jongens en meiden trokken afzonderlijk van elkaar lootjes: de persoon die op het lootje stond vermeld hoorde voor de rest van het feest bij jou! En ja, eigenlijk was dat ook de persoon die je van je maagdelijkheid af zou helpen.

Vrouwen en meiden liepen naakt rond grote kampvuren waarbij ze schunnige taal uitriepen. In de bosjes lagen de mannen al te wachten op hun partners. Inderdaad, er vonden enorme orgieën plaats in die bosjes! Iedereen deed het met iedereen en dat alles ter ere van de vruchtbaarheidsgodin en de natuurlijke seksuele prikkels en zónder voorbehoedsmiddelen, want dat kenden ze toen ook nog niet.
Zo werden er jaarlijks "Groene~Woud~Kinderen" geboren uit het Lupercalia feest.
Kinderen van Pan en van Lupercus. (Aids bestond toen nog niet onder het blanke mensenras).

Weet je trouwens dat de traditie van lootjes trekken tussen jongens en meisjes nog heel lang is doorgegaan in bijvoorbeeld Frankrijk? De seks speelde steeds minder een grote rol, maar daarvoor in de plaats begon men met het geven van mooie presentjes en lieve cadeautjes.

De Engelsen schreven complete liefdesbekentenissen naar elkaar en het was zelf zo dat het een gewoonte werd om je lover ten huwelijk te vragen op Valentijndag.
Zo kochten de meeste een ware "kat in een zak"!
Zo is het dan ook meer "geciviliseerd", vind "men".

Bijgeloof rond Valentijn:
Een meisje zal trouwen met de eerste geschikte man die ze ziet op 14 februari; als je laurierbladeren op je kussen prikt en je eet een hardgekookt ei met zout, zal je dromen van je liefste op Valentijn; als een ongetrouwd meisje naar het kerkhof gaat op middernacht op Valentijnavond, zal ze in een visioen haar toekomstige man zien.

Trouwden op Valentijn:
De actrices Sharon Stone en Meg Ryan, acteur Dennis Quaid, actrice-comedienne Roseanne, bestellerauteur Harold Robbins en zangers Prince, Elton John en Jerry Garcia van "The Grateful Dead".

Valentijn Extra's:
Elk jaar worden er ongeveer een miljard Valentijnkaartjes verstuurd.
In de Verenigde Staten is 14 februari de op een na meest gevierde dag, na Kerstmis.
Wereldwijd worden elk jaar 50 miljoen rozen gegeven voor Valentijn, vooral door mannen.
Maar liefst 15 procent van de Amerikaanse vrouwen zendt zichzelf bloemen op Valentijndag.
Zo is het dan ook meer "geciviliseerd", vind "men".

Het "World Book Encyclopedia" vermeld:
"Valentijndag valt op de feestdag van twee verschillende christelijke martelaren die Valentijn heetten. Maar de gebruiken in verband met die dag . . . zijn waarschijnlijk ontleend aan een oud Romeins feest dat Lupercalia heette en op elke 15de februari werd gevierd.
Het feest was ter ere van Juno, de Romeinse godin van de vrouwen en het huwelijk, en Pan, de god van de natuur." — (1973), Deel 20, blz. 204.
Dit boek geeft ook nog verdere informatie over de oorsprong van Valentijnsdaggebruiken:
"Volgens één verhaal verbood de Romeinse keizer Claudius II in de derde eeuw A.D. jonge mannen om te trouwen. De keizer was van mening dat ongehuwde mannen betere soldaten zouden zijn.
Een priester genaamd Valentijn negeerde het keizerlijk bevel en trouwde in het geheim jonge paren.
Volgens talrijke verhalen werd Valentijn op 14 februari omstreeks A.D. 269 terechtgesteld.
A.D. 496 verklaarde de heilige paus Gelasius I 14 februari tot St.-Valentijndag".

Claudius II (link)


Faunus (Pan ~ Lupercus).