Terwijl de Germanen Nerthus vereerden als moedergodin, richtten de Ierse Kelten zich tot Brigid. Zij staat nog steeds centraal in de Imbolcsabbat in verschillende heksentradities.

De Ierse Brigid, Brighid, Bridget, Brid, Bride, Brig, of Brigante, Brigandu, en in onze streken Brigitta of Brigida, was in oorsprong een vuurgodin, zoals de oorsprong van haar naam Breo Saigit (vuurpijl) doet vermoeden. Zij is het typevoorbeeld van de drievoudige Godinnen die overal ter wereld voorkomen. In de legende is zij de Godin-muze van priesters en dichters, de Godin van soldaten en smeden en de godin van vroedvrouwen en kruidenvrouwen. Zij bewaakte de drie vuren van inspiratie, smeedkunst en healing. Haar helende kwaliteiten komen tot uiting in de Brigittabronnen die over de Britse eilanden en delen van continentaal Europa verspreid liggen.
Zieken die van het bronwater dronken, konden volgens de legenden op miraculeuze wijze genezen. De oorspronkelijke Brigidcultus kwam voornamelijk voor in Ierland en op een aantal Britse eilanden, meestal plaatsen die veel door de Ieren werden bezocht.

Brigitta werd oorspronkelijk vereerd in de heidense brontempel van Kildare.
Mogelijk was de bron zelfs eerder gewijd aan Kele of Cailleach, waar het Nederlandse kalle en kol (toverkol) van afgeleid is.

In de Brigittatempel van Kildare werd een eeuwig vuur brandend gehouden door negentien maagdelijke priesteressen.
Het getal negentien verwijst naar de cycli van zon en maan ten overstaan van de aarde.
Elke 18,67 jaar bevinden beide zich opnieuw op dezelfde plaats in relatie tot elkaar.

Toen het christendom Ierland overspoelde, werd de tempel van Kildare een klooster en de priesteressen werden onder "zachte dwang" aangemaand om nonnen te worden.
Het heilige vuur van Kildare werd nog tot de twaalfde eeuw door de nonnen verzorgd, tot het gebruik door de kerk verboden werd omwille van haar heidense karakter.
In de jaren zestig besloot het Vaticaan dat er onvoldoende bewijzen waren voor haar heiligheid en zelfs voor de historische gronden van haar bestaan. Brighid werd ontheiligd.
Ondertussen hadden ze er toch weer een aantal nonnen bij ... .
Tenminste, als we die verhaaltjes mogen geloven ... .

Nochtans leeft Brigitta voort in de harten van vele christenen, maar vooral bij ons, de pagans. In onze streken zijn er tot op vandaag verschillende Brighid kapellen die nog druk bezocht worden en waar de heidense gebruiken - weliswaar overgoten met een christelijke saus - voortleven.
In het Limburgse dorpje Noorbeek (Nederland) is er een Brigittabron, die bezocht wordt om oogkwalen en veeziekten te bestrijden. Merkwaardig aan de bron is de met een bol bekroonde stenen pijler, die verwijst naar de staf van Dionysos.
Die staf, een duidelijk fallussymbool, is voorzien van een pijnappel.
Diezelfde fallische staf wordt, nog steeds, in aloude pagan- en heksenrituelen gebruikt.

In de kerk van Noorbeek staat een Sint-Brigittabeeld met haar heilige dier, de koe, in oorsprong de Keltische hemelkoe Glas Goibhenn.
In het Belgische Zutendaal is er een Brigittakapel, waar de Godin-heilige eveneens afgebeeld staat met een koe. Nog steeds wordt er jaarlijks tarwe gezegend door de pastoor. Wie de Brigittatarwe door het voer van de dieren mengt, kan rekenen op een gezonde veestapel.
Ook de ringen van de koeien worden er nog jaarlijks gewijd. Boeren brengen tevens hazelaartwijgen naar de kapel. Ze slaan de koeien met de twijgen die het beeld van 'Sint-Brigitta' hebben aangeraakt, om ze vruchtbaarheid te schenken.
Die handeling verwijst dan weer naar de bovengenoemde Lupercalia én naar aloude Keltische pagan gebruiken. (Heidendom).
Ook in het Waalse Philipville is er een geneeskrachtige bronput die aan de 'christelijke' Heilige Maagd is toegewezen, die eveneens tot één van de Brighittabronnen zou kunnen behoren.
Eveneens in Aarschot, Vlaams-Brabant, staat in het stadspark nog een put die zou verwijzen naar geneeskrachtige eigenschappen, met "moeder Maria" ter zijde ... .

Een oud Imbolc-gebruik dat zelfs lange tijd in Vlaanderen voortleefde, was het maken van de Brigittapoppen.
De stropoppen werden op de avond van Imbolc in huis gebracht.

In Schotland riep de vrouw die de pop binnenbracht:

De pop werd in een bedje gelegd, samen met een staf van berk, brem of wilg.
De staf werd in de haard gelegd en de volgende ochtend controleerden de vrouwen of Brigitta haar sporen had nagelaten in de as, de zogenaamde lorg Bride, de voetsporen van Brigitta. Als dat het geval was, stond het gezin een voorspoedig jaar te wachten.
Het maken van het bed van Brigitta, is nog een vast onderdeel van de pagan- en heksensabbat "Imbolc".

De sabbat van Imbolc zoals die in de Wicca wordt gevierd, heeft dus 2 bijlopers en 1 naloper:
het Keltische paganfeest van Brighid, de Romeinse zuiveringsfeesten van februari (Lupercalia) en, als laatst bijgekomen, het christelijke Maria Lichtmis.
Door toedoen dat (weeral) de pagans deze feestdag reeds lang voor de anderen vierden, is het ook erkend als een feestdag in het Wiccan- of Heksen- Jaarwiel onder de benaming van Imbolc, het feest van Birghid, in de hoedanigheid van de Grote Moedergodin, in dit opzicht als Wulpse Vrouw, toekomstige Bruid en Moeder en Oude Wijze Dame.
Ook de "heropstanding" van de God hangt hiermee samen.
Het "zaad" is terug in "opmaak" voor een nieuw seizoen.
De échte eruptie gebeurd wel pas met "Beltane", het huwelijk van de Godin en de God. Pas met Litha vieren zij het hoogtepunt van hun jaarlijkse vruchtbaarheidsrelatie.