In deze pagina gaan we even tijd maken om het middelpunt van de solstice rituelen te benaderen; Stonehenge, het globale paganistische reisdoel met midzomer (Litha) en midwinter (Yule).

Met de zonnewenden vieren we de cyclus van geboorte, leven en dood en vieren we het hoogtepunt van -, of het herrijzen van - de zon en van de vruchtbaarheid.
Het opkomen en het ondergaan van de zon is nog steeds de majestueuze climax van deze mega gathering van pagans, druïden, heksen en sjamanen.
Het stelt de eindeloze cyclus voor van dood naar leven en van leven naar dood.
Deze climax in het natuurlijke gebeuren, vieren we met de 2 solstices van het jaar: "Litha en Yule" feesten van de krachten van de zon en de vruchtbaarheid.
Stonehenge is hier DE uitgelezen plaats voor deze viering.

Stonehenge is gelegen in Zuid Engeland, nabij Salisbury.
Het is één van de meest mysterieuze prehistorische plaatsen die we kennen en al eeuwenlang wordt er intensief gespeculeerd over het doel van deze plaats.
Geoffrey van Monmouth, een middeleeuwse schrijver, vertelt dat de tovenaar Merlijn de megalieten (dit zijn de reusachtige stenen) naar Stonehenge bracht.
Anderen schreven Stonehenge toe aan “de dans der reuzen”. In de middeleeuwen dacht men dat alleen reuzen zo’n monument konden gebouwd hebben.
Mensen speculeren al eeuwen over het doel van het bouwwerk, en associëren de structuur met verschillende figuren zoals Merlijn, de tovenaar van Koning Arthur, tot de druïden en de zonnegod Apolo.

Theoretisch bevindt de steencirkel zich in het midden van een van de grootste prehistorische religieuze complexen ter wereld. Het wordt aanzien als een 4500 jaar oude verloren vestiging met (ooit) ten minste 300 huizen. Het is de grootste vestiging uit het Stenen Tijdperk die ooit in Noord-Europa werd waargenomen.
Stonehenge bestaat uit dertig blokken in de buitenste ring en 49 kleinere blokken in een binnenring. Het geheel wordt omgeven door een ringwal met een daarbuiten gelegen gracht en krans van 56 kuilen. Deze kuilen, "Aubrey-holes", zijn genoemd naar de ontdekker John Aubrey (1626-1697).
Omstreeks 2800 voor Christus begon men met de plaatsing van de stenen, die van een veraf gelegen steengroeve moesten worden aangevoerd.
Die zandsteengroeve ligt ongeveer 30 á 40 km ten noorden van Stonehenge.
Het complex is aangelegd volgens een regelmatige, geometrische plattegrond.
De exacte plaatsing van de elementen heeft te maken met de loop van de zon en de maan. De belangrijkste richting in de plattegrond is de as van het monument, die gericht is op de zonsopkomst op de langste dag van het jaar, ten tijde van de constructie. Hieruit hebben onderzoekers de conclusie getrokken, dat Stonehenge een astronomisch observatorium van de Megalietcultuur was.
Het belangrijkste onderdeel van Stonehenge wat astronomie betreft is de ring aubrey holes Met deze ringkuilen kon men het één en ander voorspellen. Zo kon men door elke dag een stokje of ander meetinstrument bij twee tussenstukjes (tussen twee kuilen een tussenstukje) te plaatsen de baan van de maan volgen. Er zijn namelijk 56 kuilen en dus ook 56 tussenstukjes. Als je iedere dag het stokje twee tussenstukjes verplaatst duurt dat dus (56:2)= 28 dagen. Dat komt aardig overeen met de omlooptijd van de maan om de aarde want die is 27,3 dagen.

Archeologen aan de universiteit van Sheffield hebben door koolstofdatering van gecremeerde menselijke resten gevonden op Stonehenge kunnen aantonen dat het monument als een begraafplaats gebruikt werd van bij zijn ontstaan net na 3000 v.Chr. tot na de stenen werden opgericht rond 2500 v. Chr. De deskundigen nemen aan dat de menselijke resten de graven zijn van natuurlijk gestorven leden van één elite-familie en zijn nakomelingen, waarschijnlijk een dynastie van heersers. Opgravingen ondersteund door National Geographic op de site van Durrington Walls in de Stonehenge World Heritage site legden een enorme nederzetting bloot die honderden mensen onderdak bood. Archeologen geloven dat deze nederzetting bewoond werd door de bouwers van het megalitische Stonehenge.
De bouw van Stonehenge met assistentie van Merlijn, 14e eeuw en de oudste afbeelding van Stonehenge die bekend is. Onder één van de stenen van Stonehenge is koperoxide gevonden, wat kan betekenen dat daar een koperen voorwerp als een soort van 'bouwoffer' is begraven.
Stonehenge heeft eveneens een houten versie, niet ver daar vandaan: "Woodhenge".

Elk jaar komen vele mensen bijeen om samen de zonnewende te ervaren, de zon komt dan achter de "Heel Stone" op.

In september 2008 maakten Britse archeologen nieuwe bevindingen openbaar, zij waren de eersten die sinds 1946 onderzoek mochten doen bij het complex.
Ze dateren de bouw van Stonehenge op 2300 voor Christus, driehonderd jaar jonger dan eerder werd aangenomen. De functie van het complex was volgens hen een gezondheidscentrum. Er zijn vele skeletten gevonden, waarvan niet alle uit de nabije omgeving afkomstig, met lichamelijke aandoeningen. De archeologen zien Stonehenge als een Lourdes van de oudheid. Volgens de onderzoekers hadden vooral de blauwe stenen (uit Wales) een belangrijke functie.

Het huidige Stonehenge is aanzienlijk gerestaureerd en de toestand van het monument komt niet overeen met het Stonehenge zoals dat er in de 18e eeuw uitzag.
Bewijzen daarvan zijn te vinden door de vroegste foto's en tekeningen te vergelijken met het huidige bouwwerk.
De archeologie stond nog in de kinderschoenen en tijdens de restauratie zijn er volgens latere critici enorm veel fouten gemaakt.
Sommigen spreken daarom van een archeologische leugen!
Een aantal monolieten zijn in een betonnen voet gegoten, andere monolieten en steenbogen werden opgericht of verplaatst. Hierdoor is het nog moeilijker geworden te zeggen wat de werkelijke bedoeling van de oorspronkelijke bouwers is geweest.
Ook wordt door critici beweerd dat de topografie rond het monument doelbewust(?) is veranderd.

Deskundigen die kritiek hadden tijdens deze restauraties, werden prompt van het terrein gestuurd.
De discussies hierover lopen nog steeds door en zijn terug te vinden op het internet.

We veronderstellen dat de voorchristelijke mensheid een veel beter gevoel had voor aardse energieën dan dat wij tegenwoordig hebben. Voor hen had deze plek een belangrijke uitstraling en dat is door de eeuwen heen zo gebleven, hoewel mensen aan deze plek steeds een andere functie hebben gegeven. De stenen zijn in een latere fase bijvoorbeeld zo geplaatst dat men wist wanneer het de langste dag van het jaar was.
De 'Heel Stone' is zo geplaatst, dat op 21 juni (de langste dag), de zon precies achter deze steen opkomt.
Tegenwoordig worden de stenen gebruikt door de moderne Druïde. Druïden uit vroeger tijden hebben de steencirkels waarschijnlijk niet gebruikt; zij hielden hun rituelen in de wouden op open plekken. Merlijn, de raadgever van de legendarische Koning Arthur, schijnt zich wel om Stonehenge bekommerd te hebben.
Hij schijnt op magische wijze de stenen opgericht te hebben als een gedenkteken voor 400 edelen, die omgekomen waren tijdens een oorlog tegen de Saxen. Om de stenen cirkel is een groot aantal graven te vinden; er is dus ook een tijd geweest dat Stonehenge juist daarvoor de doelplaats werd.
Iedere tijdsperiode heeft eigenlijk iets toegevoegd aan deze plek.
We weten nog steeds niet zeker waarom Stonehenge gebouwd is. Mogelijk was het een heilige plek voor de bouwers. Sommige stenen zijn zo gepositioneerd dat ze speciale tijdstippen aangeven zoals de opkomst en ondergang van de midzomer- en midwinterzon. Daarom denkt men dat Stonehenge ook een astronomische functie heeft gehad.
Vroeger werd er (onterecht) gedacht dat Stonehenge een plaats was waar mysterieuze bijeenkomsten werden gehouden met bloederige rituelen. Men dacht dat er offers werden gebracht aan de goden. Dit idee heeft ertoe geleid tot naamgeving van bepaalde stenen: bvb. altaarsteen en offersteen. Omdat er in de naaste omgeving van Stonehenge veel stoffelijke resten zijn gevonden (van verbrande en begraven mensen) zijn er ook een aantal geleerden die veronderstellen dat Stonehenge gediend heeft als een dodentempel. Maar de meeste geleerden zijn van mening dat het gaat om een zonnetempel, die zo is gebouwd dat er astronomische voorspellingen mee gedaan konden. Je kunt dus wel nagaan dat Stonehenge een heel belangrijke plaats in het bestaan van mensen in vroegere tijden heeft gekend.

Eén ding staat vast. Het was een plaats die vooral bij de zomerzonnewende bezocht werd door de voorchristelijke pagans. Zij vierden er het toppunt van de zon en het seizoen, samen met de aardse vruchtbaarheid.
Er werden tegelijkertijd executies uitgevoerd.
Overledenen werden er verast en begraven. Zo ontdekte men dat er, omstreeks, om de 2 jaar 1 overledene begraven werd en dat er nabij ook nog een houten ontwerp van stonehenge bestaan heeft (Woodhenge). (Op een afstand van ongeveer 3km).

Nog steeds trekt Stonehenge iedere midzomer druïden en pagans aan, die er de zomersolstice komen vieren. Niet enkel met midzomer (Litha), maar ook met midwinter (Yule) hebben er opnieuw paganistische samenkomsten en rituelen plaats.
Stonehenge geeft nog steeds zijn mysterieuze krachten door aan de pagans en de druïden en zolang Stonehenge bestaat zal zijn kracht het paganisme en het druïdisme bijstand verlenen.
Zijn mystieke geheim is de reis van de dood naar het leven en omgekeerd en beheert zo de zichtbare omloop en de cyclus van de veranderlijke natuur en van onze levensloop.
Het is een blijvende herdenking aan een verdwenen dynastie die parallel liep met de veranderlijkheid in onze aardse natuur (de seizoenen met hun levensvoorzieningen).
Zo hoort het ook te zijn. Laat die dynastie herleven, voordat het te laat is!
Als pagan bezoek je minstens 1x in je leven “Stonehenge”, of met midzomer (Litha), of met midwinter (Yule)!

Stonehenge ~ Rituele gathering.

Wéris (Waals: Werisse) is een bosachtige deelgemeente van Durbuy (Arrondissement Marche-en-Famenne, Provincie Luxemburg, Waals Gewest, België).
Wéris behoort tot de plaatsen die zijn uitverkozen tot mooiste dorpen van Wallonië, Les Plus Beaux Villages de Wallonie.

Dolmens, Menhirs, "Pierre Haina" en "Lit du Diable"

Pierre Haina (de steen der ouden).

Het dorp staat bekend om zijn dolmen of hunebedden en meerdere menhirs.
De "Pierre Haina" (de steen der ouden) is een natuurlijke (door mensen bijgewerkte), op een sfinx gelijkende rots die regelmatig wit geschilderd wordt en die vanuit een groot deel van het dal zichtbaar is.
Vlakbij ligt het "Lit du Diable" (het duivelsbed), een natuurlijk stuk puddingsteen dat waarschijnlijk afgegleden is van de helling erboven.
De twee megalietgraven in Wéris horen tot de Seine-Oise-Marne-cultuur (SOM)).

Duivelsbed (Lit du diable).

De graven zijn kleiner dan de (noordelijker gelegen) hunebedden van de Trechterbekercultuur (TRB) en de ingang bevindt zich aan de korte zijde in plaats van aan de zuidelijke lange zijde.
De ouderdom van deze dolmens is tussen de 4800 tot 5000 jaar.

Ze zijn gemaakt van puddingsteen, een in de streek veel voorkomend sedimentgesteente, een mengsel van kiezel en zandsteen.
De twee dolmens van Wéris, de menhirs en de Pierre Haina en Lit de Diable vormen een lijnenpatroon waarvan men denkt dat het een astronomische betekenis heeft.
Zo is de lijn tussen de Pierre Haina en het dolmen Wéris noord de lijn van de zonsopgang bij de equinox. De noordelijke dolmen ligt perfect ten westen van de menhir “Pierre Haina” waardoor hij in de as ligt van de baan waar de zon op komt en onder gaat op 21 maart en 21 september. Deze twee dagen worden de equinoxen genoemd omdat dan dag en nacht gelijk zijn, of een dag dat de wereld in evenwicht is tussen duistere en heldere krachten.
Spiritueel zijn de twee werelden in evenwicht en vormen ze zo de eenheid.
Dolmens worden veel te vaak afgedaan als grafkamers. Het zou een iets te snelle uitleg zijn om zo’n complex te bouwen om doden te begraven.
Een megalitisch complex is als het ware een spirituele fabriek.
De dolmen diende om de geest te helpen overgaan. De overledenen werden in de dolmen gestoken zodat de ziel kon rijpen en ten hemelvaren.
Dit gebeurde gedurende dagen, genoemd als "de periode dat een ziel transformeert".

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie.