In 1960 gaf Alex Sanders, oprichter van de Alexandriaanse traditie de naam Mabon aan de herfstequinox. De god Mabon werd vooral geassocieerd met jeugdigheid en zonlicht.
Als jonge god past hij eigenlijk meer bij het lente feest maar in die context werd hij nooit genoemd. Zijn naam betekent zoon van de moeder. In de mythologie werd hij op de derde dag na zijn geboorte gestolen en pas jaren later terug gevonden. De associatie ligt nu dus bij het verdwijnen van de zoon en het verdwijnen van de krachten van de zon.
Rond 1985 werd de naam Mabon ook in de Nederlandse wiccans geïntroduceerd en later door anderen overgenomen. Mabon wordt eveneens vernoemd in de Welshe Mabinogion.
Zijn Iers - Keltische tegenpool is waarschijnlijk Aengus Óg.
De Romeinen vergeleken hem met hun Apollo.
Mabon betekent zoveel als "zoon van Modron(de moeder)", of "zoon van de Aarde".
Zijn naam verwijst ook naar het Keltisch voor "grote zoon".

Op de herfstnachtevening van 23 september zijn dag en nacht weer opnieuw even lang geworden maar in de dagen ~ weken en maanden die volgen zal, tot en met Yule, de duisternis weer stilaan de overhand nemen op het licht.
Op dat moment vieren de heksen de Mabonsabbat of het feest van Maponos. 
Het gebruik van het woord Mabon is van recente datum.
Onze voorouders  vierden nooit een feest dat bekend stond als Mabon.
Hier en daar vonden er wel feesten plaats rond de herfstnachtevening, maar aanwijzingen als zou de equinox met dezelfde intensiteit gevierd zijn als Beltain, Coamhain of Samhain zijn er niet. In 1960 gaf Alex Sanders, oprichter van de Alexandriaanse traditie de naam Mabon aan de herfstequinox.
De naam Mabon refereert aan de mythische figuur Mabon, zoon van Modron, die voorkomt in de Mabinogion, een middeleeuwse Welshe verhalenbundel.
De naam komt van het Keltische Maponos of Grote Zoon.
In de Welshe mythes werd de jonge God gestolen van Modron, wat Grote Moeder betekent, op de derde dag na zijn geboorte.
Pas na jaren werd hij teruggevonden door koning Arthur.

Mabon verwijst in de moderne hekserij dus naar de God zelf, die zich offerde met Lughnasadh (1 augustus) en op weg is naar de onderwereld.
Hij is de mannelijke versie van de Griekse Godin Persephone die afdaalt naar de onderwereld, waarna de gewassen op aarde afsterven.
De Mabonsabbat luidt het einde van de oogst van gewassen en vruchten in.
Met Lughnasadh was de oogst begonnen, nu zijn nagenoeg alle vruchten van de arbeid geplukt.   

In het oude Griekenland werden rond die periode ook de Eleusische mysteriën gevierd. Door de Eleusische mysteriën konden de mensen er namelijk voor zorgen dat ze het goed zouden hebben in de Onderwereld. (Zie verder in "Mabon").
Zoals een pagan goed probeert te leven om aan de 'andere zijde' te komen, zo waren de mysteriën een middel om een goed leven na de dood te hebben. Iedere vijf jaar werd een geheimzinnig en plechtig feest georganiseerd om Demeter (de moeder van Persephone) te danken voor haar gave van de landbouw aan de mensheid.
Deze Eleusische mysteriën stonden in hoog aanzien, voor sommige overtroffen ze zelfs de Olympische spelen. Het feest was geconcentreerd in Eleusis, vandaar ook de naam. Eleusis was een stad op nog geen 25 kilometer van Athene en stond voor iedereen open. Zowel vrouwen als mannen konden op dezelfde voorwaarden worden ingewijd en bij de vieringen was geen onderscheid tussen arm en rijk. Je mocht alleen niet meedoen als je een zware crimineel was, een beoefenaar van hekserij of als je iemand gedood had (ook al was het een ongeluk). Degene ie werd ingewijd in de Eleusische mysteriën, kreeg een bijzondere band met alle goden en was daardoor niet alleen verzekerd van succes en geluk, maar vooral van voorrechten in de Onderwereld.
De leden van het feest moesten geheimhouding zweren en wie over de rituelen praatte, werd meteen gedood.
Dit is ook de reden waarom geleerden zo weinig over die ceremonies weten.
Elk jaar voor de Grote mysteriën onderging de kandidaat een uitgebreid reinigingsritueel. De inwijding was angstaanjagend. De kandidaat zag visioenen en geestverschijningen, de tempel beefde, er klonken afgrijselijke geluiden, bliksems lichtten op, en dit alles speelde zich af tegen een achtergrond van diepe duisternis of dansende vlammen.
Na de inwijding kon de kandidaat meedoen aan de Grote mysteriën, een feest van negen dagen met processies (plechtige optochten), rituele baden, spelen, offers, plengoffers (een offer waarbij een vloeistof op het altaar werd gegoten) en gezang.

De ingewijden kregen onder meer een korenhalm te zien, terwijl er gezegd werd:
"In de stilte wordt het zaad van de wijsheid gewonnen", een tekst die ook in de heksensabbat voorkomt. In de oude Keltische bomenkalender, zoals beschreven door Robert Graves in The White Goddess, valt Mabon in de boommaand van de braam.
De braam is een klimmende plant die spiraalsgewijs voortwoekert. De spiraal is het symbool van dood en wedergeboorte, een gegeven dat met Mabon herdacht wordt.
In de meeste volksgebruiken in West-Europa was het de gewoonte om geen bramen meer te plukken na het einde van september. Na die tijd waren ze bestemd voor de geesten. Soms werd het taboe op het eten van vruchten na een bepaalde datum kracht bijgezet door erop te wijzen dat de duivel dan op de vruchten gespuugd zou hebben.
Wie van de vruchten at, zou het ongeluk tegemoet gaan.
De braam komt niet enkel voor in de Keltische bomenkalender en in de volksgebruiken, maar eveneens in de heksensabbat.
Het is de doornige plant  die de weg naar de onderwereld verspert. Nochtans moet de God die drempel nemen, wil hij diep in de Aarde doordringen om haar te bevruchten om de oogst van het volgende jaar te kunnen verzekeren.

Ook in de volksgebruiken en –feesten zijn er verwijzingen te vinden naar de herfstequinox. In verschillende dorpen in Vlaanderen en Nederland werden er rond die periode markten georganiseerd, zodat er inkopen konden worden gedaan voor de komende donkere periode.
Er waren paardenmarkten, ganzenmarkten en zelfs de zogenaamde vrijersmarkten, die vaak gekoppeld waren aan een paarden- of schapenmarkt.
De huwbare dochters werden op die markten ‘getoond’. Die jonge vrouwen droegen zakdoeken met zich mee, die door geïnteresseerde jongemannen afgepakt werden.
Die markten herinneren aan de Teltownhuwelijken(*) die in Ierland plaatsvonden tijdens de vieringen rond Lughnasadh. *(Een soort Groene-Woud-Huwelijken). (Zie "Beltane").

Ook tijdens de Sint-Lambertusfeesten die in België en Zuid-Nederland rond 17 september gevierd werden, stond de lichtsymboliek van de herfstequinox centraal.
De streekheilige Sint-Lambertus werd volgens de hagiografie onthoofd, wat een verwijzing kan zijn naar de geofferde Lichtgod (Lugh).
Kinderen gingen op de avond van zijn naamfeest rond met kaarsen, of er werden lichtpiramides gebouwd.
Herfstbladeren en dergelijke worden op een hoop gerakeld en verbrand (bonvuren).
Vuur is een heel krachtig en vernietigend element! Wees er heel voorzichtig mee!

    

Een kort Herfstritueeltje:
Licht en duisternis zijn in harmonie
Dag en nacht zijn even lang

Oh Godin, Aradia
Oh God, Karnayna
Licht en duisternis zijn in harmonie
Dag en nacht zijn even lang
Help de wereld dit evenwicht, deze polariteit te behouden.
Vervul ons met liefde en respect, om ons warm te houden in deze koude tijden.
Dan sluit ik mijn ogen en visualiseer ik een warme straal van liefdevolle, harmonieuze energie die uit mijn lichaam straalt naar de rest van de aarde en naar de wezens die deze aarde bewonen.
 

Hierna volgt de cake- en wijnceremonie, waarbij de cake en de wijn wordt doorgegeven en uitgedeeld.
Aan het eind van ieder heksenritueel wordt er gegeten en gedronken.

Het is niet de bedoeling dat je alles van dit ritueel klakkeloos overneemt, het is bedoeld om te te inspireren bij het schrijven van je eigen ritueel.
Natuurlijk kun je wel dingen overnemen, als deze ook goed voor jou werken, maar nooit zonder er eerst goed over na te denken.
Sommige rituelen, spreuken of chants (gezangen) werken nu eenmaal niet voor iedereen.
Daarom is het altijd "afwachten".