Wanneer de Lentenachtevening zich aandient,
dat dramatische moment van elk jaar waarop de nacht en de dag overal
op de planeet even lang zijn, voel je jezelf weer gewezen op het
nieuw~zijn van onze menselijke soorten en op de oeroude relatie
tussen Aarde, Zon, Maan, en Hemel.
De wentelingen van het Wiel van
het Jaar zijn van alle tijden en zonder einde.
De seizoenen, de bewegingen der planeten en de getijden vernieuwen
zich zegevierend steeds opnieuw, gecodeerd als ze zijn door het
precedent steeds opnieuw, gecodeerd als ze zijn door het precedent
van de schepping. Wij mensen beseffen opnieuw onze
gemeenschappelijke oorsprong, maar hebben geen antwoord op de
ontzagwekkende geheimenissen van het Universum. Voor heksen is de
Lentenachtevening een betoverd grensgebied in de tijd buiten de
tijd, waarin een magische naad donker en licht met elkaar verbindt.
Van dit ogenblik af begint de Zonnegod Zijn vruchbaarheidsbrengende
reis langs het uitspansel en verdrijven Zijn licht en warmte de
duisternis van de winter tot Zijn kracht haar toppunt bereikt met
Litha, de Zomerzonnewende in juni.
De invloed va de Lentenachtevening op de menselijke beleving is
veelomvattend, dramatisch en ingrijpend. Deze subtiele overgang van
donker naar licht stuurt allen hier op Aarde de verrukkelijke
boodschap dat de Lente het seizoen is van de wedergeboorte.
Eindelijk hebben we het punt op het Wiel bereikt waarop de
Maagdelijke Godin opnieuw Moeder wordt en de machtige Zon
voortbrengt.
Wanneer de smeltende sneeuw en ijs het veld ruimen voor
de groene blaadjes en fijne bloemetjes van de vroege lente ervaart
ook iedereen het gevoel van vernieuwing en vreugde. De door februari
gedane belofte van een nieuw begin is door Moeder Aarde gestand
gedaan. Daarvoor eren wij Haar door dank en lof te betuigen aan de
heidense Godin Ostara en de Elfenkoning Blodeuwedd (uitgesproken als
blod-oe-ieth).
Er zijn aanwijzingen voor Keltische invloed in de tradities, mythen
en gewoonten van de volkeren van Europa, Oost~Europa, het
mediterrane gebied, Azië, India en nog verder. Ostara is een
Germaanse heidense Godin die van de Teutoonse stammen afkomstig is.
Zij is de Godin van de Vruchtbaarheid en Wedergeboorte. Voor de
oorsprong van de christelijke paasviering, die plaatsvindt op de
eerste zondag na de eerste volle maan na de Lentenachtevening,
hoeven we zelfs niet verder te zoeken dan de oeroude voorstelling
van Ostara. Ostara, wiens naam dikwijls als Eostre wordt gespeld,
staat met een ei in haar hand tussen de bloemen en ranken van de
lente. Boven haar zwenken vogels door de lucht en bij haar voeten
hopt een konijntje door het gras. Ostara en het ei dat zij in haar
hand heeft zijn symbolen van een jong leven.
De Welshe Blodeuwedd en de Godin van de Vernieuwing van de Aarde en
de Elfenkoningin, Schenkster van Leven. Men noemt haar Bloemgezicht
en ze is één van een lange rij Bloemenvrouwen die door de Kelten
werden vereerd en in de Andere Wereld zijn geschapen. Guinevere, de
gade van Koning Arthur, is ook een Bloemenvrouw. De plakken witte
klaver die we in de lente in het gras en op de akkers zien, heten
het pad van de Bloemenvrouw te markeren. Blodeuwedds gezicht en
haren bestaan uit lentebloemen. Haar kleed, dat gemaakt is van de
mystieke wateren van de Negenden Golf, dient sprankelend in het
zonlicht om haar leden en gaat in haar voeten over in Tara, de
Aarde. Ze is de Godin van de Vruchtbaarheid, maar ook van de
Onschuld, Betovering en Dageraad. In de Keltische mythologie is
Blodeuwedd in een uil veranderd en is derhalve eveneens een symbool
van wijsheid en ook van de wassende maan. Zowel Blodeuwedd als
Ostara kondigt de lente aan en zij worden door heksen beschouwd als
onmisbaar voor de voortzetting van het leven hier op aarde.
(rond 21 maart)
De Lentenachtevening is een tijd van nieuw vuur. Het
licht en de duisternis zijn in volstrekt evenwicht, maar het licht
groeit en de zon maakt zich op om met nieuwe energie zijn stralen
uit te zenden. De Maan van de Haas zal in april tot volle wasdom
komen, maar voor het ogenblik luiden de laatste dagen van maart een
seizoen van vruchtbaarheid en groei in. De Lentenachtevening is een
tijd om te zaaien, een tijd waarin we ons alles wat we ons met
Samhain in spirituele zin hebben voorgenomen uit beginnen te voeren.
In sommige streken kunnen we de zaden planten die we met Imbolc
hebben geladen en gezalfd. In koudere gebieden moeten we planten en
zaailingen echter nog even binnenshuis blijven vertroetelen en met
planten wachten tot Beltane.
Met de Lentenachtevening kun je weer een altaar in de tuin plaatsen,
met drie kristallen en een toverdrank voor goede groei. Je kunt ook
voorstellingen van de Zonnegod opstellen, met het gezicht naar je
tuin toe, ter aanmoediging van Zijn licht en warmte.
Tijdens deze periode in het jaar denk ik er dikwijls over na hoe
gemakkelijk je dezelfde oude dingen in het leven kunt blijven doen
zonder ooit oog te krijgen voor de wereld om ons heen. Velen van ons
gaan door het leven zonder ooit iets anders op te merken dan wat er
in hun eigen kleine wereldje gebeurt. We zijn vertrouwd met ons
gezin, vriendenkring en woonplaats en voelen ons daar prettig bij,
maar kunnen ons maarmoeilijk betrokken voelen bij veranderingen en
gebeurtenissen die plaatsvinden in onze staat, ons land of de wereld
in het algemeen.
Te vaak zien we het ‘grotere plaatje’ als niet ter
zake doende of te ver van ons bed. Het patroon dat we in ons leven
inbouwen vinden we heel vanzelfsprekend, totdat iets uit de grotere
buitenwereld het patroon komt doorbreken en ons leven overhoop
haalt. Voor veel mensen betekent bijvoorbeeld ‘droogte’ alleen maar
‘geen water om het gazon te sproeien’. Een olietekort verzandt in
kleinzielige discussies in de rij bij een benzinepomp. Omdat we zo
gericht zijn op wat er in onze onmiddellijke omgeving gebeurt zien
we dikwijls onze rol in grotere, globale problemen niet.
De bedoeling van al onze magie - de rituelen, de eerbiediging van de
gebruiken, de meditaties en het werken met bezweringen - is ons er
voortdurend aan te herinneren dat wij wel degelijk meedoen in het
grote bestel der dingen. Alles wat wij op individueel niveau doen
heeft zijn weerslag op het geheel. Recycle alles wat er te
recycleren valt. Laat de kraan niet onnodig lopen in de gootsteen.
Lekt er ergens iets, laat het dan zo gauw mogelijk repareren. Gooi
geen afval op straat. Ga je naar de markt, neem dan geen papieren
verpakking - plastic is te recycleren, bomen zijn dat niet.
Rond de Lentenachtevening probeer ik me vaak voor te stellen hoe het
zou zijn als iedereen mee zou doen in zijn verantwoordelijkheid ten
opzichte van de planeet op zich nemen. In deze tijd van het jaar,
waarin het licht van de zon sterker wordt en de grond zachter door
de zonnewarmte en het smelten van de sneeuw, kan men op Aarde op
veel manieren opnieuw inzaaien en haar verrijken. Eet je een stukje
fruit, bewaar dan de zaadjes of het klokhuis en stop die in de
grond. Of bewaar ze een week of twee inde ijskast zodat je een
heleboel zaden tegelijk kunt zaaien, waardoor de boompjes een betere
kans krijgen om groot te worden.
Soms verrijken we als onderdeel van het ritueel voor de
Lentenachtevening de grond en vullen haar aan met compost die we in
de weken voorafgaand aan de feestviering zelf hebben gemaakt. Dit
kun je regelmatig in je bloementuin doen om aarde voedzaam en
leemachtig te maken. Om compost te maken bewaar je gewoon het
groenteafval één of twee weken in een plastic zakje in de vriezer.
Wanneer de grond zacht genoeg is ga je naar buiten en graaf je een
gat van ongeveer 30 cm diep. Ik stel voor een grondboor te kopen
omdat die een netter gat maakt en goed is voor minicompostering
tussen planten in. Vul het gat op met je plantaardige afval, waarbij
je afwisselend een laagje afval en een laagje aarde aanbrengt. Best
graaf je altijd een heleboel gaten zodat je ettelijke
minicomposthoopjes overal in de tuin krijgt. Heb je geen tuin of
stukje grond, ga dan naar het bos of een park of een onbebouwd
terrein om je geschenk aan de aarde te geven.
Op deze eenvoudige manier kunnen we allemaal een steentje bijdragen.
Compost brengt voedingstoffen in de grond terug en verkleint onze
afvalberg. Stel je voor dat we dit allemaal eens per maand of zelfs
meer eens per jaar deden, in al onze steden en dorpen en op het
platteland. Zou dan een of andere natuurramp ons treffen, dan zouden
we tenminste verzekerd zijn van rijke, gezonde aarde om iets in te
verbouwen dat we zouden kunnen eten.
