De naam "Sfinx"~"Sphinx" staat voor de god Re-Horachte. Re (Ra) is dé zonnegod.
Later werd de Sfinx "het levende beeld" genoemd.
De Arabieren noemden de Sfinx "Vader van de angst".
Een sfinx is een mythisch wezen en komt voor in verschillende culturen. Niet in iedere cultuur wordt de sfinx gelijk afgebeeld. Zo is de Egyptische sfinx, half man (hoofd), half leeuw (lichaam), maar is de Griekse sfinx half vrouw (hoofd) half adelaar (lichaam).
Een sfinx werd in het Oude Egypte onder andere gebruikt als wachter. De afbeelding van de sfinx werd gebruikt om vijanden angst aan te jagen. Als tweede was de sfinx symbool voor "de wachter van de zon". Hij werd ook vereenzelvigd met Horus, de farao, en de zon zelf.
Minder bekend is de sfinx van de Oedipus-mythe uit de Griekse mythologie.
Deze had bovendien vleugels, en was een vrouw. Nadat Oedipus haar raadsel ("Wat heeft 's morgens vier benen, 's middags twee en 's avonds drie?" Antwoord: de mens) had opgelost, stortte ze zich te pletter op de klippen en zo werd Thebe bevrijd van het monster.
In India wordt de sfinx purushamriga genoemd (Sanskrit = mens-dier). De traditie van de Aziatische sfinx is, in tegenstelling tot de Egyptische en Griekse sfinx, nog volop levend.
Ook in Sri Lanka en Thailand komen ze voor.
De Egyptische Sfinx is geen vreselijk monster zoals de Griekse Sfinx.
Deze (de Griekse Sfinx) loerde op voorbijgangers en stelde hun een vraag.
Als ze het antwoord hierop niet wisten, werden ze met huid en haar verscheurd.
Beide creaties hebben echter wel een belangrijke overeenkomst;
het hoofd van een mens met het lichaam van een leeuw.
Van de Aziatische Sfinxen weet ik enkel dat ze bestaan en nog in ere gehouden worden.
Voor het Heiligdom van Amon-Re in Karnak (Egypte) staan Sfinxen met het hoofd van een ram en van de Heilige dieren van deze tijdloze Godheid (Amon-Re).

Sfinxen staan vaak aan beide kanten van wegen die leiden naar de tempels van Goden.
Je kunt ook sfinxen vinden aan de ingangen van schatkamers.
De grote Sfinx van Gizeh staat voor de graftombes van de farao's als bewaker ervan.
Zij hebben steeds een beschermende functie van of over "iets" of "iemand".
Ze staan op wacht en zorgen ervoor dat kwade krachten niet kunnen passeren.
Tegen "moderne domheid" blijken ze helaas niet opgewassen te zijn.
De allergrootste Sfinx staat voor de piramide van Gizeh.
De oudste is waarschijnlijk gerealiseerd door koning Snofroe, de vader van Cheops.
Deze Sfinx bevind zich momenteel "veilig" in het museum van het Louvre in Parijs.

De grote sfinx van Gizeh die naar het oosten in de rijzende zon kijkt en het grootste stenen standbeeld te wereld is, is al eeuwenlang een bron van mythen, fabels en legendes.
Dit raadselachtige symbool van Egypte is altijd gesluierd geweest in geheimzinnigheid.
De huidige theorie is dat de sfinx rond 2500 v. Chr. door Farao Khafre werd gebouwd.
Toen in 1991 geologisch bewijsmateriaal aantoonde dat de sfinx tenminste 6000 v. Chr. was gebouwd, 3000 jaar voordat de Egyptische beschaving begon.
Naast de piramide van Cheops ligt de iets jongere piramide van Chephren, gebouwd rond 2500 v. Chr. als graf voor deze farao, die 25 jaar over Egypte regeerde.
Deze piramide is direct herkenbaar aan de top, waarvan de oorspronkelijke bekleding is bewaard. De piramide van Chephren, de opvolger van Cheops, is eigenlijk de best bewaarde van de drie koningspiramiden. Aan de top is nog een aanzienlijk deel van de bekleding bewaard en ook van de dodentempel, de daltempel en de verbindingsgang ertussen is nog een aanzienlijk deel bewaard. De piramide heeft een onderste toegang, die naar de aanvankelijke, maar nooit voltooide grafkamer leidt. Deze is in de rots van het plateau uitgehakt.
De uiteindelijke grafkamer zou hoger, in het lichaam van de piramide, en verder naar het zuiden komen en heeft een eigen toegangscorridor. De reden hiervoor is mogelijk dat het oorspronkelijke ontwerp kleiner was of verder naar het noorden was gepland.
De onversierde granieten sarcofaag staat nog in de grafkamer.
De grote Sfinx van Gizeh vertegenwoordigt farao Chephren.
De sfinx is de wachter bij het graf van Chephren. Het beeld is een liggende leeuw, waarschijnlijk met het hoofd van koning Chephren, getooid met de nemsit of Koninklijke hoofddoek. Hij ligt in het woestijnzand naast de daltempel. Bij de bouw van de piramide van Chephren werd de sfinx gehouwen uit een natuurlijke rotsrug, die was blijven staan nadat de bouwers van de piramide er een aantal steenblokken hadden uitgehaald. De sporen van het kappen ziet men duidelijk aan de zijkanten van de sfinx. Tussen zijn poten staat een stèle van farao Thutmosis IV ter herdenking van het feit dat de sfinx hem hier in een droom verscheen en hem vroeg het toen hoog opgehoopte zand rond het toen ruim duizend jaar oude beeld te verwijderen.
Thutmosis voldeed aan de wens en werd beloond met het koningschap over Egypte.
Het gelaat is beschadigd in later tijden door beeldenstormende Arabieren in de 14de eeuw en de beschieting rond 1800 door de Mamelukken, die de kop als schietschijf voor hun kanonnen gebruikten...
De Sfinx is rechtstreeks uit een rots gehouwen en dit beeld is 20 meter hoog en 57 meter lang, zonder de poten mee te rekenen (bijna 73 meter lang met poten).
Het majestueuze beeld staat symbool voor de absolute macht van de farao.

De neus van de grote Sfinx is vernietigd.
De soldaten van Napoleon zijn niet verantwoordelijk voor deze schandalige Heiligschennende verminking, zoals vroeger wel werd beweerd.
Tussen de 3e en de 10e eeuw is deze Heiligschennende vernieling aangericht om te voorkomen dat mensen de Sfinx bleven vereren.
Nadat de Egyptenaren tot de sekte van het christendom waren bekeerd en vervolgens tot de sekte van de islam, werd de Sfinx door deze ketters beschouwd als een heidense afgod, terwijl hij een vergane werkelijkheid voorstelt, namelijk het symbool van eerbied en respect tegenover de Egyptische- Goddelijke & Koninklijke macht.
De verering van het hoogedele oerleiderschap, wat Egypte ooit zo groot gemaakt heeft.
Zo doen meerdere en uiteenlopende geruchten de ronde omtrent de vernielingen van deze enorme kunstwerken uit het roemrijke verleden van Egypte en zijn originele religie.
Maar, wat hield die Egyptische oerreligie toen in feite in?
In het oude Egypte wist de mens reeds dat alles om zich heen bezield is door hogere machten; goden en geesten, zowel goede als kwade, leven in dieren, planten, bergen en stenen. Om het evenwicht in deze schepping niet te verstoren moest de mens deze geesten en goden respecteren, verzoenen of bestrijden. De priesters waren de bemiddelaars tussen hen en de mensen.
De voornaamste priester was de farao. De eerste tot en met de laatste farao werd beschouwd als de voornaamste hogepriester, hoewel dat in latere tijden niet meer dan een titel geworden is.
Dat lag toen ook mee aan de, toen, onvoorziene oorsprong van het latere "verval".
De farao was de verdediger van de kosmische orde. Hij was de bewaker van het evenwicht tussen de krachten in de hemel en de onderwereld. De Egyptenaren noemden deze kosmische orde Maät. Het was zo’n belangrijk begrip dat het werd gepersonifieerd door een godin die te herkennen was aan een veer op haar hoofd. Het was niet alleen de veer van de waarheid, het was de kosmische orde waarin elke rechtvaardige een plaats had. 
Het beeld van de godenwereld veranderde in de loop der tijden. Door de uitbreiding van het rijk maakte men kennis met andere goden en vormen van godsverering.
Deze goden nam men moeiteloos op in de bestaande godsdienst, waarin verschillende goden meerdere verschijningsvormen kenden. Eén van de belangrijkste goden in het oude Egypte was de zonnegod Ra.
Hij werd afgebeeld met twee veren en een zonneschijf op zijn hoofd. De zon was een god die ’s morgens aan de oostelijke horizon werd herboren uit de onderwereld als Cheper, de mestkever of scarabee.
De mestkever rolt zijn ei, dat voor de  Egyptenaren de zonneschijf symboliseerde, als een mestballetje voort. Tijdens zijn baan langs de hemel was de god Ra en in de avond werd hij Atoem genoemd, de oude zonnegod. ’s Nachts reisde hij met zijn zonneboot over de rivier van de onderwereld en bevocht hier de kwade geesten om in de ochtend opnieuw te verschijnen. Tijdens het Middenrijk werd hij vereenzelvigd met de van oorsprong lokale Thebaanse godheid Amon.
Verreweg het meeste dat bewaard gebleven is aan materiële cultuur uit het oude Egypte had betrekking op de godsdienst en/of het leven na de dood.
De opzettelijk beschadigde Sfinx van Gizeh is daar één van de bewakers van.
Rond 1920 leefde er in Amerika een man die Edward Cayce heette. Hij was "helderziende".
Hij voorspelde bijvoorbeeld de economische crisis van 1929, de opkomst van Duitsland en de Tweede Wereldoorlog. Al zijn uitspraken over de toekomst deed hij in een soort trance.
Iemand anders schreef op wat hij zei. Al zijn uitspraken zijn te vinden in een aantal boeken.
Op een dag, toen hij in trance was, werd hem gevraagd wat de Sfinx precies was.
Hij vertelde dat de Sfinx veel ouder was dan de meeste mensen dachten.
Onder de rechterpoot van de Sfinx zou een ondergrondse kamer zijn. Hij noemde die kamer de "Hall of records" (kamer met documenten). Hier zouden verborgen documenten liggen over de werkelijke bouwers van de Sfinx. (Zoiets als "De Dode Zeerollen").
Pas een aantal jaren geleden ontdekten seismologen met een seismograaf dat Edward Cayce gelijk had. Een seismograaf kan via geluidsgolven ontdekken of er holle ruimtes onder de grond zitten.
Er werden een aantal holle ruimten onder de Sfinx ontdekt. Helaas weet niemand wat deze holle kamers betekenen. De Egyptische regering geeft geen toestemming om dat te onderzoeken, daar ze "bang zijn dat het historische monument gevaar loopt". (Of zoiets...).
Als de Sfinx inderdaad veel ouder is dan de Egyptische beschaving, dan is de Sfinx het oudste bouwwerk ter wereld.
Dan zullen we de geschiedenis moeten herschrijven en herformuleren, want tot nu toe denken we dat de eerste echte beschaving begon met de Egyptenaren...
Door de aanwezigheid en de wetenschap van de Sfinx wordt dat dan toch wat twijfelachtig...

De Sphinx is een wezen dat zowel in de Griekse als Egyptische mythologie voorkomt. Sfinxen hebben het lichaam van een leeuw en het hoofd van een mens. De Griekse Sfinx heeft bovendien vleugels, die bij de Egyptische variant ontbreken. In de Griekse mythologie bevindt de Sfinx zich op een rots nabij de stadspoort van Thebe en geeft zij alle voorbijgangers raadsels op. De Sfinx wurgt iedereen die het antwoord niet weet. Nadat er diverse doden waren gevallen, ging Oedipus de uitdaging aan. De Sfinx geeft hem het volgende raadsel op: "Wat gaat 's morgens op vier voeten,
's middags op twee en 's avonds op drie, en is juist op drie en vier voeten het minst behendig"? Oedipus weet het antwoord. Het luidt: "De mens".
Als kind kruipt een mens op vier voeten als volwassene loopt hij op twee voeten en als bejaarde loopt de mens met een stok als derde been.
De Sfinx was zo verbaasd dat Oedipus het antwoord wist dat zij zichzelf vernietigde door zich van de rots in een afgrond te storten.
Ook hier is de sfinx weer een demon, die verslagen moet worden. Deze functie is dus niet overgenomen van de Egyptenaren, maar van de Mesopotamiërs. Ook het uiterlijk van de Griekse sfinx lijkt meer op de Mesopotamische dan op de Egyptische sfinx: de Griekse sfinx is vrouwelijk, heeft borsten en omhoog gekrulde vleugels.
Ze wordt vaak afgebeeld als doodsdemon en gebruikt als grafwachter.
Uit de mythe van Oedipus is een woord ontstaan wat nog wel eens gebruikt wordt in onze taal: "Een oedipuscomplex". Het woord betekent (naar Freud): "Aan de door seksualiteit bepaalde instinctieve erotische binding van het kind aan zijn ouders, waarbij met name de zoon zich aangetrokken voelt tot de moeder (en de vader als concurrent ziet)".
Doet dit verschijnsel zich voor bij een meisje, dan wordt het een electracomplex genoemd, naar de mythe over de dochter van Agamemnon, ook een figuur uit de Griekse Mythologie.

De Egyptische Sfinx geldt als een godin van wijsheid en kennis.
In de hellenistische periode stond Egypte onder Grieks gezag. De machthebbers, generaal Ptolemaios en zijn nakomelingen, werden als Farao's vereerd. Mogelijk stelt het beeldje van de sfinx een prinses voor van het Ptolemaeïsche hof. Het gezicht heeft enkele karakteristieken, die nauw aansluiten bij muntportretten van de Ptolemaeën, met name de nogal geprononceerde kin.

De sfinx komt al vrij vroeg in de Assyrische en Babylonische kunst voor, maar verandert sterk onder de invloed van de Mesopotamische cultuur. De sfinx wordt niet als goede wachter gezien, maar als demon, die verslagen moet worden. Dit komt waarschijnlijk door de Egyptische vijand verslindende sfinx, die het meest overgenomen werd. Ook zijn de meeste sfinxen geen leeuwsfinxen, maar stiersfinxen. Deze stiersfinxen hebben later in het Assyrische Rijk (ca. 650 v. Chr.) wél een bewakersfunctie: ze bewaken het paleis van de koning. Verder zijn ze meestal staand of lopend afgebeeld, niet liggend, en hebben de Mesopotamische sfinxen vleugels, terwijl de Egyptische sfinxen dat niet hebben.
De oudste hoge cultuur in Egypte is vrijwel zeker afkomstig uit Mesopotamië. Als we de oorsprong van de beschaving zoeken, dan moeten we dus eerder naar Mesopotamië kijken dan naar Egypte.

Sfinxen Mesopotamië.