Naast de 3 hoofdsymbolen van Halloween zijn er nog tal van andere gebruiken met een symbolische betekenis. De belangrijkste worden hieronder besproken:

Bij bijna alle folkloristische feesten speelde het zich verkleden en maskeren een niet onbelangrijke rol. Dit is heden ten dage niet anders, alhoewel de invulling ervan gevoelig verschilt met weleer. In het verleden was het voor onze voorouders een zaak van overleven, het gunstig stemmen van de goden en de doden in functie van een goede oogst… terwijl vandaag de dag het ceremoniële aspect en de amusementswaarde duidelijk de bovenhand hebben genomen. Er bestaat eigenlijk geen beter folkloristisch evenement om de waarde van de verkleedpartijen en de maskerades in de verf te zetten dan Carnaval. Halloween kan Carnaval misschien bij ons op dit vlak nog niet evenaren, maar het zich vermommen en maskeren is zeker niet weg te denken bij Halloween happenings.
Maar wat zijn nu oorsprong, oorzaak, de actuele waarde en betekenis van dit fenomeen?

Het ontstaan van vermommingen en maskarades

Voor de oorsprong moeten we weer verwijzen naar Samhain als dodenfeest, goed wetende dat het verkleden en maskeren zich zeker nooit alleen tot Samhain beperkt hebben. Integendeel zelfs. Het was een vaker terugkerend element bij tal van manifestaties en evenementen. Maar goed, we hebben het nu over Halloween. En zoals reeds gezegd, duikt weer dezelfde vaststelling op. Tijdens Samhain was de grens tussen de spirituele en de menselijke wereld dun. De geesten van de doden konden zich gerust een uitstapje naar de wereld veroorloven, met schijnbaar als enig doel het in bezit nemen van een levend, aards lichaam. De levenden hadden maar één antwoord: dit met alle mogelijke middelen vermijden. De geesten misleiden om zeker niet meegezogen te worden naar het dodenrijk, was hun enige bekommernis. Daar was alles goed voor, zoals bijvoorbeeld bonfires… maar ook zich verkleden en maskers opzetten. Het opzet was duidelijk: niet herkend worden en laten uitschijnen dat men één van hen was. En als dit goed meeviel, kon men zelfs nog een graantje meepikken. Door een van hen te zijn, of althans te lijken, kon men met hen in contact komen en meteen meer te weten komen over de toekomst. Daarenboven had het zich vermommen en maskeren nog een praktisch nut: aan het einde van de nachtelijke viering kon men de geesten onopvallend escorteren tot aan de buitenwijken van het dorp.

Verwijzing naar het Dodenrijk

Heden ten dage neemt men met vrij grote waarschijnlijkheid aan dat de maskers inderdaad sterk verband houden met het doden- en geestenrijk. Ze vertonen daarbij tegelijkertijd een magisch-religieus ritueel en een psycho-sociologisch karakter. Bij dodenfeesten vond altijd een gemaskerd optreden plaats. Wie zich vermomde met een masker, maakte automatisch deel uit van de dodenwereld. Men beeldde zo een ander wereld uit en men werd een representant van het hiernamaals. Door de vereenzelviging met iemand anders was men niet meer te onderscheiden van de overledenen. Sommige spreken in die context van pseudo-overlevenden. Door deze gelijkmaking poogde men de gunst van de overleden voorouders te winnen. Om hun straffen ten aanzien van wetsovertreders te ontlopen en in ruil voor een voortreffelijk onthaal de zo begeerde vruchtbaarheid van de oogst te verkrijgen, maskeerde men zich.
Naast deze identificatiefunctie omwille van onder meer vruchtbaarheidsredenen, drukte het masker tevens een innerlijke angst uit. Zo dacht men onder meer dat de wind die door de schoorsteen gierde en de deuren en ramen liet klapperen, veroorzaakt werd door de afgestorvenen voorouders. De ‘wilde jacht’ werd dit genoemd. Dit gebeurde vooral ’s winters. Er was tijdens dat seizoen toch weinig te doen op het land en de mensen hadden dan iets meer vrije tijd. Daarenboven hoopte men door de maskerade de winter zo snel mogelijk een halt toe te roepen en stilaan de zomer binnen te halen. Toch opvallend dat we al deze elementen waarmee het masker door wetenschappers geassocieerd wordt, ook terugvinden bij het Samhain gebeuren.

Parodiërende functie

Doorheen de tijd kregen deze verkleedpartijen en maskerades stilaan een andere betekenis. Vanaf het moment dat de opvatting van inbezitneming door de geesten van de overledenen meer en meer naar de achtergrond verwezen werd, kwam de ceremoniële betekenis meer op de voorgrond. De expressie van dingen die men wenste voor het volgende jaar, werd voornamer. Een beetje sympathieke magie. Waren maskers en vermommingen in het verleden ritueel gekleurd, dan hadden ze stilaan veeleer een ontspannende, parodiërende functie. Het element van de verstrooiing kreeg steeds meer de bovenhand.
Dit wordt tegenwoordig uitgedrukt door twee componenten die elkaar kunnen aanvullen. Enerzijds is er het realiseren van een anonimiteit en anderzijds wil men worden wie men wil zijn. Het zogenaamde omkeringsritueel: een andere persoonlijkheid aannemen die men zich voor de rest van het jaar niet kan aanmeten. In tegenstelling tot velen die zich tevreden stellen met gedurende het hele jaar te zijn zoals anderen dat willen, wil de gemaskerde en vermomde Halloweenvierder een psychische metamorfose. De maskerade is een soort alibi waardoor men zich gedragingen kan veroorloven op Halloweenparty’s, zonder evenwel bepaald grenzen te overschrijden, die voor de niet vermomde onmogelijk zijn. Voorts maken het masker en de vermomming het mogelijk om sociale barrières en het standenbesef te ontkrachten of ze helpen iemand zijn persoonlijke schuchterheid te overwinnen, eindelijk eens iemand de waarheid te zeggen…
Het masker en de vermomming verhullen het individuele, ze verheffen de mens boven zijn leeftijd, zijn geboorte, zijn verleden en zijn ziel.

Andere persoonlijkheid

De huidige betekenis van het zich verkleden en maskeren moet bij Halloween gezocht worden in het tijdelijk willen ontvluchten van het normale leven met al zijn zorgen en beslommeringen. Dit doet men door in een andere huid te kruipen. Kleren worden wel eens mensen hun sociale opperhuid genoemd. Deze opperhuid verwisselt men nu voor een korte periode. Dat men hierdoor niet alleen fysische maar ook een psychische evolutie ondergaat, spreekt voor zich. Van iemand die verkleed is, zijn de gedragingen niet meer voorspelbaar, een vlucht in het abnormale. Men beweegt zich in een gewoon pak totaal anders dan in een rok of een boerenkiel. Men is niet langer genoodzaakt een standaardleven te leiden, een leven volgens het sociale recept. daarom is het opvallend dat men geneigd is, zijn toevlucht te zoeken in rollen waarvan men alleen de mooie kant kent. In die zin keren vrij regelmatig dezelfde types terug. Zo is er allereerst de uitbeelding van mensen die zogezegd boven de wet staan, zoals koningen en politici, of die zich onder de wet bevinden, zoals landlopers of die gewoon maling aan de wetgeving hebben, zoals gangsters en andere criminelen. Hetzelfde geldt voor de nabootsing van het bewonderde en verguisde type, respectievelijk de held en de ambtenaar en verder zijn er nog die uit het verleden en uit de toekomst, de boer en de travestie.

Amerika als voorbeeld

Nog geen verkleedpartijen meegemaakt bij Halloweenvieringen in onze contreien? Allemaal te carnavalesk? Misschien wel. Maar in landen, vooral de Verenigde staten, waar Halloween uitbundig gevierd wordt, geschiedt het toch zo. En bepaalde streken in ons land of op bepaalde Halloweenparty’s moeten daar al niet veel meer voor onderdoen. En zij die nog in hun kinderschoenen staan, zullen hun schade wel snel inhalen.

De kinderen dienen hen tot voorbeeld. Zij verkleden zich maar al te graag als prinsessen, superhelden, schrikaanjagende griezels… Voor hen is in ieder geval de originele, schrikaanjagende betekenis achter de traditie lang vervlogen tijd. Volledig zal dit wel nooit kunnen want sommige vermommingen blijven als archetypes van het Samhainfeest gelden. De heks, bijvoorbeeld als begeleidster op de terugreis van de dode naar zijn rijk, of het akelige skelet dat ons herinnert aan onze sterfelijkheid.
Ook tal van dierenvermommingen liegen er niet om. Zij verwijzen impliciet nog altijd naar de oude Keltische idee dat de doden die het afgelopen jaar gestoven waren, getransformeerd werden in dieren.

De appel was en is het populairste Halloweenfruit. Niet verwonderlijk als wij weten dat hij in de Keltische traditie gold als het symbool van de ziel.
En vermits Samhain ook nog de tijd van de oogst was, leidde dit ertoe dat de appel uitgroeide tot een zeer belangrijk onderdeel van deze feestdag. De appel is immers een laattijdig herfstgewas.
Deze Keltische zienswijze werd bevestigd en zelfs versterkt door de Romeinen. De Romeinen lieten na de overwinning op de Kelten de invloed van hun fruitgodin, Pomona, gelden binnen de bestaande Samhainhappening. Het symbool bij uitstek van Pomona was de appel, met als gevolg dat de Romeinen appels en soms ook noten, als symbolen voor de winter roosterden op grote vuren.

Het resultaat was dat de appel onlosmakelijk verbonden werd met Halloween. Dit blijkt uit de vele namen van appels die voorkomen in de benamingen van Halloween maar vooral uit de vele rituelen en spelletjes met een appel. Die stonden volledig in het teken van het formuleren van voorspellingen en waarzeggerij waarbij vooral de toekomst en het geluk centraal stonden. Als je bijvoorbeeld een appel schilt, kun je aan de lengte van de schil de lengte van je leven aflezen.

Appelbijten:
Laat appels zweven aan een touwtje door ze ergens op te hangen. Bind iemand de handen op de rug en laat hem of haar proberen een appel, binnen een bepaalde tijd, zo veel mogelijk op te eten. Gebruik bij voorkeur touwtjes van verschillende lengte. Je kan in plaats van appels ook koekjes gebruiken. Je kan het spel spannender maken door de persoon te blinddoeken en 2 teams te vormen, waarbij de andere aanwijzingen mogen geven (links, rechts, hoger, lager).
Dit kan ook in een waterkuip (zie afbeelding hierboven).

Naast appels is er ook voor de noten een rol weggelegd bij Halloweenpraktijken.
Die staat echter wel duidelijk in de schaduw van de betekenis van de appels.
De reden waarom de hazelnoot met Halloween verbonden werd, is grotendeels vergelijkbaar met wat over de appels gezegd werd, zowel wat de Keltische als de Romeinse invalshoek betreft.
De rituele praktijken rond de noot zijn trouwens veel beperkter dan rond de appel.

Alhoewel er totaal geen verband bestaat tussen beide, is wat we van de stenen bij de bonfires gezegd hebben, ook hier volledig van toepassing. Zowel de steen als de noot werden in het vuur gegooid. Wiens steen ’s morgens verdwenen of verplaats was, zou binnen het jaar sterven.
Het in het vuur werpen van noten had dan weer eerder betrekking op het vinden van een levenspartner. Positiever dus dan voor de steen.
Jonge meisjes trachtten in het verleden hun toekomstige man te leren kennen door hazelnoten met de naam van elke geïnteresseerde in het vuur te gooien.
De noot die het eerst opensprong of uit het vuur knalde, werd de aanstaande.
Soms werd hen opgedragen tijdens dit ritueel het "A.S.A.B." liedje te zingen:

Als je van me houd,
Schiet en vlieg.
Als je me haat,
Brand en sterf.

Dit ritueel was ook bestemd voor kinderen om hun jeugdliefde te ontdekken.
Volgens het bijgeloof bestonden er nog andere manieren om met noten het huwelijksgeluk te voorspellen. In een zak werden bijvoorbeeld een aantal volle en lege noten gestopt, die flink dooreen werden geschud. Wie bij de eerste poging blindelings een volle noot uit de zak kon halen, zou het volgende jaar trouwen. Het kon ook nog anders: trouwlustige meisjes wierpen wel eens stokken in de notelaar. Bleef zo een stok bij de eerste worp tussen de takken hangen, dan was men zeker van een snel huwelijk. Dat stond als een paal boven water.
In bepaalde landen werden noten naar het bruidspaar gegooid.
Ze zouden de vruchtbaarheid bevorderen, of men plaatste aan het huwelijksbed een mand vol gewijde stenen.

Naast in appels bijten, noten in het vuur gooien, was, en is, het bakken van cakes met allerhande gelukstekens erin een oude methode om de toekomst en geluk te voorspellen.
De objecten die in de cake verstopt werden, varieerden van een ring of een vingerhoed tot een geldstuk. Men geloofde dat de persoon die het geldstuk vond, rijk werd en wie de ring toebedeeld kreeg, zou spoedig huwen. Allemaal vrij logisch toch. Alhoewel, hij die de vingerhoed aantrof, zou nooit huwen.
Dit bakken van cakes met Halloween heeft veel weg van de waarzeggerij die rond Valentijnsdag hangt, zij het wel dat bij dit laatste feest alles zuiver op de liefde is gericht. Wat bijvoorbeeld te denken van het feit dat jongens in Wales voor hun meisjes als geschenk een lepel kopen? Het is natuurlijk niet zomaar een gewone lepel, maar veeleer een houten liefdeslepel met allerhande boodschappen erop. Zo betekent een uitgesneden hart dat je van deze persoon houdt, een bel dat je met haar wil huwen en een ketting dat je voor eeuwig samen zult blijven en een hoefijzer is goed voor geluk.
De hoeveelheid ballen in een gevangenis representeert het aantal kinderen dat een man wil.

Zo zie je maar.
Wat de cake is voor Halloween, is de lepel voor Valentijnsdag.
En zo heeft elk feest wel zijn eigenaardigheden. Dat maakt de folklore juist zo boeiend.

Geen enkel dier heeft in de loop van de tijd met zoveel achterdocht en negatieve gevoelens moeten afrekenen als de kat. Het beestje had dan nog de pech om met een zwarte pels door het leven te moeten gaan. Katten schijnen in de wereld van de mystiek over een veel grotere magische kracht te beschikken dan velen dit lieve huisdier zouden aangeven.

Zwarte poezekat

Denk maar eens aan het huidige bijgeloof. Wanneer een zwarte kat je pad kruist, brengt dit ongeluk met zich mee. Dit is niet helemaal correct, want het is pas als de kat van je wegloopt dat het bijgeloof dit als een slecht teken beschouwt. Loopt de kat met je mee, dan is er geen enkel probleem. Daarnaast, hoewel deze vormen van bijgeloof minder bekend zijn, schijnt het ook beter te zijn dat kinderen uit de buurt van katten weggehouden worden en dat volwassenen geen katten op de schoot mogen laten liggen.
In beide gevallen voorspelt dit volgens het bijgeloof tegenslag. (Nonsens natuurlijk)!
Een kat die te dicht bij onze mond komt, zou de adem uit ons lichaam kunnen opzuigen als een vampier. (Hihihi "Stel je voor..." LOL)!
Daarenboven werd de poes de gaven van het voorspellen van het weer toebedeeld.
Likte zij zich met de haren mee, dan mocht mooi weer verwacht worden.
Likte zij zich evenwel tegen de haren in, dan zou het regenen.
Wat is nu eigenlijk de reden waarom een zwarte kat zoveel bijgelovige angst opwekt?
En wat is nu het verband van de zwarte kat met Halloween? Laten we dat hier eens eventjes onder de loep nemen om het uit te pluizen...

Eigenlijk is het vreemd dat de kat het er zo slecht vanaf gebracht heeft doorheen de eeuwen. Het begon nochtans allemaal veelbelovend, want voor de oude Egyptenaren waren katten heilig. De toenmalige Egyptenaren gingen er vanuit dat deze dieren een ziel hadden. Katten werden na hun dood gebalsemd en gemummificeerd. Hun graven werden zelfs voorzien van geschenken. Deze Egyptische cultus vond zijn oorsprong in de zwarte kat Bastet. Zij gold als één van de belangrijkste godinnen. Vanuit deze verering groeide geleidelijk aan een groot eerbetoon voor de kat in het algemeen. De uitlopers ervan zijn zelfs nu nog duidelijk zichtbaar. In bijna elk museum van Egyptische oudheden zal men de kat Bastet tegenkomen, met een diepzwarte tint die aan macht en zwarte magie herinnert.

De meeste van onze voorgangers hielden er niettemin een heel andere mening op na. Zo dachten de oude Hebreeërs dat men via de asresten van zwarte katten demonen te zien kreeg. Analoog daaraan geloofden verscheidene volkeren dat de kat het symbool was van de vleesgeworden kwaadaardigheid. Onder hen ook de gekerstende Kelten die geloofden dat de doden op Halloween terugkeerden als een dier. Katten kunnen bovendien de dood aanvoelen, waardoor ze functioneerden als een soort van eerste waarschuwingssysteem.

Dan was er ook vooral nog het feit dat men, door toedoen van het christendom, dacht dat heksen de gedaante van katten aannamen.
Toen zich dorpen begonnen te ontwikkelen, zochten sommige wilde katten toenadering tot eenzame weduwen. Ze hadden erg te lijden toen de verdraagzaamheid omsloeg in hysterische vervolging. Katten hadden daarenboven angstaanjagende ogen, zeker wanneer ze in de duisternis rondslopen, ogen die in verband gebracht werden met uitpuilende heksenogen. Deze opvattingen bereikten binnen de middeleeuwse hekserij hun hoogtepunt. Toentertijd werd de zwarte kat beschouwd als een geleide geest die betoveringen en bezweringen van de heks kon helpen volbrengen.
Zo dacht men dat, als de heks stierf, ze haar macht doorgaf aan een kat.

Dit resulteerde in een conflict tussen de Kerk en de diverse heidense heksenpraktijken. Zo was de Kerk beducht voor de kattenverering, overgewaaid uit het oude Egypte. Maar er was meer. Volgens bepaalde versies van de fictieve christelijke versie van hun scheppingsverhaal had de kat haar slechte reputatie reeds van in het begin mee. Toen God Adam namelijk in een diepe slaap gebracht had om uit diens rib een vrouwelijke tegenpool te creëren, ging plotseling een grote kater ervandoor met het bot. Dit geschiedde met zo een snelheid dat God er maar op het laatste moment in slaagde het dier bij zijn staart te pakken te krijgen, zoniet was de kater onder het hef van het aardse paradijs verdwenen. Maar de kater gaf zich nog niet gewonnen. God moest zo hard aan zijn staart trekken dat hij op een bepaald ogenblik nog alleen maar de staart van de kater in zijn hand had. God liet de kater voor wat hij was en besloot, teleurgesteld als Hij was, de vrouw te boetseren uit die bewuste kattenstaart. Misschien is dat de Bijbelse verklaring van het feit dat men een nogal vinnige vrouw wel eens een kat durft te noemen die men niet zonder handschoenen kan aanpakken. (LOL)!

Het gevolg was dramatisch. Tijdens bepaalde periodes van onze geschiedenis werden vele lieve poezen wreed behandeld. Zo kende men bijvoorbeeld het katknuppelen, waarbij het arme dier in een tonnetje werd opgesloten, dat met een touw tussen twee bomen werd gehangen. Daarna poogde men de ton met knuppels aan diggelen te slaan. Of de kat diende als een offer voor de boze geesten of ze werd levend begraven of verbrand. Dit meestal bij de christenen. Zij verbrandden katten als voorwerpen van verering. Ze werden in manden boven het vuur geroosterd om hun doodstrijd langer te laten duren en de duivel in hen te laten lijden.
De christenen gaven hun opvattingen over het voortbestaan na de dood gestalte door dergelijke rituele verbrandingsceremonies.
Dit smakeloze ritueel wordt door sommige pilarenbijters doorgespeeld naar de Kelten toe, wat onmogelijk is, daar de Kelten niet in één of andere "duivel" geloofden, noch kenden.
De Kelten kenden trouwens geen verschil tussen "goed of kwaad". Dat bestond bij hun gewoonweg niet, in tegenstrijdigheid tot het christendom.

Stippen we nog aan dat het alleen maar erger wordt als de kat zwart was.
Het is opmerkelijk dat zwart in het christengeloof bijna altijd een negatieve rol toebedeeld krijgt. Daarom was een ontmoeting met zwarte paarden, zwarte raven of zelfs zwarte nonnen in het verleden voor sommigen ook niet fortuinlijk. De verklaring is eenvoudig: zwart is tot op de dag van vandaag het christelijk symbool van het boze en het kwade of van de dood. Dit was bij de Kelten anders. De Kelten gebruikten zwart om het negatieve te absorberen zodat het niet verder kon rondwaren. De Kelten gebruikten wit als rouwkleur.
Vandaar dat zwart, als symbool van de dood, één van de hoofdkleuren van het gekerstende Halloween was en nog altijd is. Bij de wiccans staat het zwart voor de donkere dagen en het duister van de winter, in het algemeen, evenals donkerbruin.
Men kan, als christen, geen betere kleur voor deze tijd van het jaar hebben, wanneer de duisternis en de koude volop regeren. Omdat men in de zwarte kat de terugkeer van de doden zag, werd zij als symbool met Halloween geassocieerd. De geesten van de slechte doden kwamen in een dier, vooral in een kat, naar de aarde terug. Het aspect dat katten de traditionele medespelers van de heks waren, heeft de vereenzelviging met Halloween alleen maar versterkt, dankzij het christendom en hun "heksenjacht".

Omwille van de capaciteit van de vleermuis om in de duisternis te jagen op haar prooi, kreeg het dier geleidelijk de reputatie dat het over occulte macht beschikte. Als nachtdier en bewoner van duistere plaatsen werd de vleermuis in veel mythe, voorgesteld als een vijand van het licht en als bondgenoot of belichaming van kwade geesten. Als vliegend zoogdier dat kon vliegen, als een vogel maar eruit zag als een muis, hield men het voor een dubbelzinnig wezen dat in staat was om op bovennatuurlijke wijze van gedaante te veranderen.

De gelijkenis met de muis heeft de vleermuis zeker geen goed gedaan. De muis als weerloos, zacht behaard beestje, dat de mens niet aanvalt maar zo vlug mogelijk een veilig onderkomen zoekt, heeft de mensheid gedurende eeuwen angst ingeboezemd. Er werd geloofd dat de ziel van de mens bij zijn laatste snik het lichaam door de mond verliet in de gedaante van een muis. En vandaar was het maar een klein stapje om alle muizen te beschouwen als dragers van de zielen der afgestorvenen. Dat betekende ook dat iemand die door geweld om het leven was gekomen, zich als muis kon komen wreken. Toch durfde men tegen de gretige knagers geen drastische maatregelen te nemen. Men wist immers nooit wiens ziel men eventueel zou vergiftigen. Het enige wat er opzat, was het aanstellen van een beschermheilige. Dat werd Sint-Geertrui, die haar kracht op dit gebied ooit bewezen had door een rattenplaag af te wenden.
Maar de schaduwzijden die volgens onze voorouders aan de vleermuis kleefden, afwentelen op de muis zou wat te gemakkelijk zijn. Reeds in het Oude Testament wordt de vleermuis verafschuwd en in het Nieuwe Testament heet ze ‘de vogel van de duivel’. De christenen zagen de vleermuis als een incarnatie van Satan en als vertrouwelinge van heksen. De duivel en andere monsters werden afgebeeld met vleugels van een vleermuis. Zij had volgens de christenen de kenmerken van zowel een vogel (=het symbool van de ziel in het duister) als van de demon (=bewoner van de duisternis).
In de Middeleeuwen geloofde men dat de duivel in de huid van een vleermuis kroop.
Duitse boeren (Germanen) hadden de gewoonte een vleermuis aan de deur te spijkeren om de duivel af te schrikken, blijkbaar door te laten zien welke behandeling hem te wachten stond als hij zijn opwachting zou maken. In de overlevering van Centraal-Amerika verschijnt de vleermuis als de mythische verslinder van de zon. Mictlantecuhtli, de Azteekse heer van de onderwereld, werd omringd door vleermuizen met mensenhoofden in hun klauwen.

Kortom, deze en andere eigenschappen van de vleermuis en haar grillige vlucht in de schemering leidden tot nachtmerrieachtige associaties. Vanuit zo een geschiedenis is het niet moeilijk te begrijpen hoe de vleermuis deel ging uitmaken van Halloween om er de duistere kant van te onderstrepen.

Doorheen de tijd hebben nog andere vreemde gebruiken zich met Halloween vereenzelvigd. Ze zijn zeer gevarieerd, sterk streekgebonden en vrij talrijk. Ik beperk mij hier tot de meest tot de verbeelding sprekende voorbeelden. Ik som ze hier gewoon even op, zonder er nader op in te gaan.

Als men met Halloween een masker draagt, zal men het volgende jaar geluk hebben.

Wie op Halloween geboren wordt, zal in staat zijn boodschappen die men via dromen ontvangt, te begrijpen. Dit is vergelijkbaar met meisjes die op een vrijdag de 13de geboren worden om 15 uur. Volgens het bijgeloof zullen zij helderziend zijn.

Men moet rond middernacht met een mond vol water achterwaarts in zijn huis rondlopen. Daarbij moet men over de linkerschouder heenkijken en men zal zijn toekomstige partner zien.

Wanneer men op Halloween om elf uur stipt in een put kijkt, zal men de toekomst zien.

Wie tarwemeel naast zijn bed plaatst op Halloween, mag hopen dat de geesten er zijn toekomst in zullen schrijven.

Om zich te beschermen tegen de boze geesten, moet men al zijn kousen met gaten erin uit het raam hangen.

Iedereen moet in alle ingangen en vensters zout of ijzer leggen om de boze geesten weg te houden.

Breek de schalen van hardgekookte eieren om heksen te weren.

Blaas kaarsen uit, open deuren of eet de korst van een brood en de toekomst zal snel helder worden.

En ben je echt hopeloos opzoek… laat dan een slak door de asresten van je haard kruipen. Het kleine schepsel zal door haar bewegingen de eerste letter van de naam van de persoon die je grote liefde wordt, ontcijferen.

Gewoon als wetenswaardigheid wil ik u tot slot een beknopte opsomming van de kleuren, de soorten stenen, wierrook, kruiden... en de nauwst met Halloween verbonden symbolen niet onthouden:

~ Godinnen
Hecate, Cerridwen, Rhiannon, Kali, Ishtar, Isis, Morrighan, de Zwarte Madonna's.

~ Goden
Anubis, Osiris, Odin, Cernowain, Herne de jager, Cernunnos, Kernaya.

~ Oliën
Alsem, Mirre, Sandelhout.

~ Wierrook
Notenmuskaat, Munt, Sandelhout.

~ Kaarsen
Zwarte, oranje, herfstkleuren, of donkerkleurige kaarsen voor de god(Oudjaar), en witte, zilveren, gouden of gele kaarsen voor de godin (Nieuwjaar).

~ Voorwerpen
Bezem, voor de negativiteiten buiten te keren van het oude jaar.
Divinatievoorwerpen: tarotkaarten, pendel, runen, enz...
Samhain is een goede nacht om te voorspellen, lees de tarotkaarten voor het volgend nieuwe jaar. Het is ook een goede nacht voor magie toe te passen, kaarsen magie, beschermingsritueel, zuiveringritueel, waarzeggen met een spiegel, enz... .

~ Kleuren
Oranje, zwart, wit, zilver, goud en bruintinten. De uitgesproken kleuren van Halloween zijn oranje en zwart. Zij verraden meteen hun Keltische oorsprong. Oranje is de kleur van de herfst en van de oogst. En zwart is vanzelfsprekend het symbool van de dood. Het gevolg is dat tijdens de periode van Halloween alles in het oranje en het zwart wordt gedecoreerd.

~ Planten
Pompoen, appel, maïs, graan, eikenbladeren, noten, wortelgroenten, rozemarijn.

~ Stenen
Obsidiaan, onyx, rozenkwarts, bloedsteen, carneool.

~ Dieren
Uil, zwarte kat, vleermuis, de "phoenix".

~ Drank
Appelcider, wijn, alcohol van appels of peren, kersenbieren.

~ Vieren
Appelbijten, maskers, kostuums, trick or treating, bonfires, oogstfeesten, feesten om de doden te eren, Jack-o'-laterns, wedergeboorte.

~ Gesteenten
Alle zwarte stenen. (bij voorkeur stralende)

~ Kruiden
Bijvoet, Jamaïcapeper, Brem, Wilgenkatjemint, Alruin, Zuurdeeg van de eik, Zwarte nachtschade, Salie en stro.



* Pompoenzaadjes kunnen geroosterd worden als snack.

* Pompoenen bestaan uit 90 % water.

* Pompoenen bevatten beta carroteen en vitamine A.

* Pompoenbloemen kunt en moogt gij eten.

* Pompoenen komen origineel uit Centraal Amerika.

* Pompoenen worden ook gebruikt als voedsel voor dieren.

* Pompoenen worden gebruikt voor soepen, broden en desserts.

* Vroeger werden pompoenen gebruikt als korst voor een pompoentaart, niet als vulling.

* Pompoenen werden vroeger gebruikt om sproeten tegen te gaan en tegen slangenbeten.

* Het gewicht van een pompoen kan variëren van 1 pond tot wel 1000 kilo.

* De naam "pompoen" komt van "pepon", het Griekse woord voor "grote meloen".

* "The Connecticut Field" variatie is de traditionele Amerikaanse pompoen.

* Native Americans roosteren lange strippen van de pompoen in een open vuur.

* Kolonisten verwijderden het dekseltje; verwijderden de zaden en vulden de binnenkant met melk, specerijen en honing.
Dit werd gebakken in hete as en is het originele recept van de pompoentaart.

* Native Americans pletten en strippen pompoen, drogen ze en gebruiken ze als matten.

* Native Americans gebruiken pompoenzaden als voedsel en medicijnen.