Een elf of alf is een denkbeeldig wezen uit de Germaanse en Noorse mythologie (Alven) en wordt ook in de Europese folklore beschouwd als een licht- of natuurgeest met bovennatuurlijke krachten.
Elfen worden soms ook wel Alvermannen genoemd, al zijn die toch meer te vergelijken met Aardgeesten en zodoende te groot om een Elf te zijn.
In het Oud Noors worden ze álfr (èlfer) genoemd.

Elfen leven doorgaans in bossen, aan rivieren en bronnen maar soms ook ondergronds. Ze worden doorgaans afgebeeld als kleine jonge mannen en vrouwen met een haast bovennatuurlijke schoonheid.
Ze bezitten grote wijsheid. Ze zijn meestal goedaardig en helpen de mens. Elfen hebben puntige oren en sommige rassen bezitten vleugels, wat hun het vermogen geeft om te kunnen vliegen. (Lichtelfen, Boomelfen & IJselfen).

De Noorse mythologie kent twee soorten elfen:

1) De Lichtelfen:

Lichtelfen leven boven de grond.
Lichtelfen (Oud Noors Ljòsálfar) zijn Alven, in de Noordse mythologie, die als lichtgeesten of natuurgeesten in het licht leven.
Hun functie is het om overal het leven op te wekken.
Ze zijn mooi en licht en vertegenwoordigen de zichtbare vruchtbaarheid van de natuur.
Ze bestaan al voor er goden waren, maar zullen later in dienst bij hen treden.
De vruchtbaarheidsgod Freyr kreeg het beheer over deze wezens.

Volgens de IJslandse Edda auteur Snorri Sturluson zijn ze mooi om naar te kijken en helderder dan de zon. De meeste onder hen bezitten de mogelijkheid om te kunnen vliegen.
Hun verblijfplaats is Lichtelfenheim of Ljossalfheimr.
Hij benadrukt het grote verschil in verschijningsvorm en aard tussen de Lichtelfen en hun tegenpool, de Svartalfer.

2) De Zwarte (Duistere) elfen:

 

Zwarte elfen leven onder de grond en onder stenen en rotsblokken.
Deze elfen vormen eerder al een onderfamilie van de dwergen.
In de Noordse mythologie zijn de svartalfer (zwarte elfen) de tegenhangers van de lichtelfen.
De lichtelfen wonen in Alfheim, de svartalfer in Svartalfheim.

Volgens de Noordse mythologie zijn de svartalfer kwaadaardig.
Ze zouden ontstaan zijn uit maden die zich in Ymirs vlees bevonden. Ze zien er uit als mensen, maar zijn zo zwart als de nacht.
Verder zijn het uitstekende smeden.
Een voorbeeld van hun smeedkunst is de ketting "Gleipnir" die ze maakten in opdracht van Odin om Fenrir te bedwingen.
Hiervan wordt in de Gylfaginning (de jongere Edda van Snorri Sturluson) verteld.
Odin stuurde de boodschapper van Freyr, Skírnir, naar hen toe om een speciale ketting te laten maken.
De svartalfer zijn vaak geïdentificeerd met de dwergen, en hun rijk met het rijk van de dwergen, Nidavellir.

De moderne fantasyliteratuur heeft de zwarte elfen, ook wel "the Drow" genoemd, veranderd van kleine, gemene wezens in een magisch geavanceerde ondersoort van de elfen.
Ze leven in grote ondergrondse steden in een matriarchaat, dat geregeerd wordt door verschillende "huizen", geleid door de sterkste en genetisch meest fitte vrouw.
De drow zijn constant in oorlog met elkaar en met anderen, voornamelijk mensen en elfen.
Het komt vaak voor dat ze de bovenwereld plunderen om slaven en rijkdom te bemachtigen.
De meeste drow transformeren doorgaans tot Orken. (Zie trollen).

De Elfen zijn een stervend volk sinds het tijdperk der mensen is aangebroken. Althans dat zegt men toch. Waarschijnlijk is het waar gezien het oude, mythische en vooral wonderbaarlijke elfenrijk reeds lange tijd vergaan is. Maar toch leven er nog zo'n 200.000 elfen in de ijsgebieden, vlaktes, wouden en zelfs in de mensensteden van Avonturië.
Wat vroeger een groots volk was, is vandaag de dag uiteengevallen in vier verschillende volkeren namelijk de vlakte elfen, woudelfen, steppe elfen en ijselfen. Ieder volk heeft zijn eigen cultuur, eigenschappen en geschiedenis. Wat ze allen gemeenschappelijk hebben is hun magische erfenis namelijk elfenmagie.
De denkwijzen van menselijke magiërs is hen volledig vreemd en lijkt voor hen zelfs bizar waardoor we kunnen spreken van een duidelijk onderscheid tussen de magiesoorten.

De herkomst van de elfen is, en blijft, een mysterie.
De Avonturijnse geleerden hebben echter een theorie ontwikkeld waarin wordt beweerd dat de elfen zijn ontstaan uit de feeënglobulen.
De elfen zelf beweren daarentegen dat zij zijn geboren uit de lichtwereld. Vandaag de dag leven de woudelfen in de wilde wouden van het Salamanderstein, de steppe elfen in de groene vlaktes, de ijselfen in het eeuwige ijs en de vlakte elfen in de dalen en stromingsgebieden rond de rivier Yaquir.

Hun slanke en grote gestalte is ondertussen al even legendarisch geworden als hun schoonheid en elegantie van hun bewegingen.
Het meest opvallende zijn echter hun spitse oren en erg grote ogen in vele vreemde kleuren. De lange jukbeenderen en smalle hals versterken de exotische indruk die ze opwekken bij de gewone burgers van het zuiden.
Het feit dat de beide geslachten androgene kenmerken bezitten zorgt er vaak voor dat ze door de mensen vaak verkeerd worden aangesproken met mijn heer of vrouwe, bij sommige kun je mannen en vrouwen gewoonweg niet goed onderscheiden. (Op 't eerste zicht, natuurlijk).
Het is ook opvallend dat bij de lichtelfenmannen geen baarden of snorren groeien, in tegenstelling van de zwarte (duistere) elfen.
Vrouwen en mannen dragen graag hun (meestal) lange haren los en ongebonden.
De lichtelfen vinden hun lichaam zodanig perfect dat ze meestal niet erg veel moeite doen om het te verbergen, in tegenstelling tot de zwarte elfen, die hun lichaam tooien met tatoeages en met piercings.
Of deze laatste daar dan "mooier" bij worden, is een kwestie van "smaak".

Volgens de legenden leefden de Hoogelfen (de voorvaderen van alle elfen, behalve de woudelfen) in een stedelijke cultuur met kristallen paleizen, zwevende koetsen en reusachtige concerthallen.
Sinds hun verval hebben zij zich echter meer en meer terug getrokken naar vaak onherbergzame en eenzame gebieden.
Daar leven ze in perfecte harmonie met de natuur en zoals vele boze tongen beweren als een roofdier dat geen goed of kwaad onderscheidt.

Elfenvrouwen kunnen hun vruchtbaarheid naar eigen wil beheersen waardoor het aantal geboortes binnen bepaalde grenzen blijft. (Over het algemeen is de vruchtbaarheid wel lager dan bij mensen of goblins). Gewoonlijk hebben slechts paren die met elkaar verbonden zijn via het vriendschapslied kinderen met elkaar hoewel het soms voorkomt dat er buitenechtelijke kinderen worden geboren die dan uiteraard ten vondeling worden gelegd.

De levensduurte van elfen is beduidend langer dan die van mensen en kan de 1000 jaar (of meer) bereiken. Daardoor ook de geboortebeperkingen!
Het blijven echter zeldzame gevallen en vaak leven de elfen slechts enkele honderden jaren waarin zij dan ook hun schoonheid niet verliezen.
De leeftijd hangt eigenlijk ook af of de elf zijn levensdoel bereikt wat soms na 50 of 80 jaar reeds het geval kan zijn.
Wanneer hij het doel heeft bereikt neemt hij afscheid van de wereld en na slechts enkele maanden of weken kan de elf sterven.
Met dit levensdoel wordt ook de ware naam van de elf bepaald.

In de Keltische mythen zijn het prachtige wezens die de oude goden, de Tuatha Dé Dannan voorstellen die na de komst van de Milesiërs naar ondergrondse heuvels en gangen zijn verbannen.
Elfen zijn mooie, speelse, doch bij tijd en wijle bedrieglijke wezens.
Ze hebben een zang zo mooi dat het iedere sterveling in beroering brengt en ze tot een gewillige slaaf maakt als die hen eenmaal heeft gezien en ze volgt in hun rijk. (Denk aan de "Loreley" in Duitsland).

In het rijk der elfen is er een geheel andere tijdzone van kracht.
Als je eenmaal in hun wereld bent geweest en terugkeert, al is er naar jouw idee maar een dag voorbij gegaan, zul je bij jou terugkeer naar de menselijke wereld tot de ontdekking komen dat er misschien wel 100 jaren zijn verstreken.
Wie eenmaal wordt toegelaten in hun rijk zal nooit meer in staat zijn in zijn normale gedaante terug te keren. Ze nemen namelijk altijd bezit van een deel van je.
Met vrij grote zekerheid zal dit een van je zintuigen zijn....
Ze nemen het, in ruil voor hun diensten die ze je bewezen door je toe te laten om hun leefwereld te ontdekken en hun eten en drinken te nuttigen.

Elfen zijn in de Germaanse mythen oorspronkelijk dodengeesten die vruchtbaarheid brengen. Later worden het bovennatuurlijke wezens, met mensengestalte, soms betoverend mooi (lichtelfen), soms afstotend lelijk (zwarte elfen). Zij worden vereerd in een boom, een berg, een waterval enz. 's Nachts dansen zij op het gras en laten daar elfenringen of heksenkringen na en rusten zij uit op elfenbankjes of op berkenzetels.
Er zijn veel mythes en legendes over Elfen, allemaal heel verschillend en soms in tegenspraak met elkaar.
Het enige dat zeker is, is dat niets zeker is.
Alles is mogelijk in Schemerland en in de Elfenwereld.

Het woord "fea of faerie" komt uit het Frans en die naam nam de plaats in voor het Oud Engelse woord "elf" tijdens de Tudorperiode.
Shakespeare had hier een groot aandeel in.
Anderen denken dat het komt van het Latijnse woord "t;t;fatae".
Hoe dan ook Elf en Faerie betekenen hetzelfde, en zijn onderling uitwisselbaar.

De Elfen hebben meerdere namen zoals: faerie - fairy - pixies - fea - fate - weefolk, etc. en evenveel verschillende gedaantes.
Elfen gelden als de bewakers van de natuur en beschermers van bomen en planten, in samenwerking met de Groene Man.

Hier een paar verhalen over hun ontstaan:

Volgens sommigen zijn het gevallen engelen, niet goed genoeg voor de Hemel maar ook niet slecht genoeg voor de Hel en daardoor veroordeeld om voor altijd in "Schemerland"te verblijven, in het zo genoemde MIDDENRIJK.
Die stelling raakt punt noch paal, daar de elfen reeds LANG vóór het bestaan van goden en engelen in grote getalen aanwezig waren.

Of zijn het de afstammelingen van Eva's verborgen kinderen?
Een legende uit IJSLAND, beschreven door ene "Jón Arnason", verteld:
"Eva was haar kinderen aan het wassen bij de rivier toen God tot haar sprak. Geschrokken en beschaamd verborg Eva de kinderen die nog niét gewassen waren voor hem en op god 's vraag of er nog meer kinderen waren ontkende ze dit. Toen sprak god: 'Wat een mens verbergt voor god, zal god voor de mensen verbergen' en zo werden deze verborgen kinderen onzichtbaar".
Deze kinderen werden in de Scandinavische landen bekend als de "Huldre people".
*Hier is het klaar en duidelijk dat het christendom zich ook eens met deze paganmythe ging bemoeien, om ook deze oorspronkelijke mythe in te palmen en ze te verkrachten. (Want daar zijn ze goed in).
Trouwens, wat zouden wezentjes die reeds miljoenen jaren bestaan en op zichzelf een godsdienst zijn, plots alles te maken hebben met een godsdienst die nog maar ongeveer 2000 jaar geleden uitgevonden werd?
Waar zit hier die "levensbelangrijke christelijke logica"?

Een, eerder geloofwaardiger, NOORDSE mythe daarentegen verteld hoe er maden uit het lijf van de reus Ymir kropen die veranderden in "lichtelfen" en "zwarte elfen".
De Lichtelfen leven in de lucht en zijn goedaardige blije wezentjes, terwijl de Zwarte elfen kwaadaardiger zijn en onder de grond wonen.

Volgens Brian Froud, de schrijver van het boek FAERIES, zijn elfen de personificatie van de vibrerende krachten van de natuur.
Ze geven geest, energie en emoties gestalte.
Ook de levensstijlen van de elfen zijn zeer verschillend.
Sommige leven in kleine familiegroepen, terwijl anderen in grote gemeenschappen of koninkrijkjes met een eigen hiërarchie vertoeven.
Ook zijn er solitaire en onafhankelijke elfen zoals bvb. de "leprechauns", de "brownies", of de "heihussen", die gewoonlijk in de huizen van mensen te vinden zijn en daar goed werk verrichten in ruil voor wat eten en drinken.
Deze laatste behoren allen tot de familie van de kabouters. Per regio hebben ze kleine andere gewoonten en andere namen of benamingen.

Er zijn Elfen die in de bossen wonen en daar een boom "adopteren , terwijl anderen op eilanden (bvb. Avalon) verblijven. Er zijn ook Elfen die hun koninkrijkjes op de bodem van de oceanen hebben, zoals bvb. de gevaarlijke Silkies, die de zeemannen naar de bodem van de zee lokken.

Ook zijn er heuvels bekent als woonplaats van Elfen.
Het Keltische woord voor faerie is Sidhe of Shee wat "mensen van de heuvels" betekend.
's Nachts worden rondom deze heuvels vaak twinkelende lichtjes waargenomen, zoals bij Silbury hill in Ierland, een heuvel die al zeer lang bekent staat als de "Elfenheuvel".

Volgens een Germaanse legende wonen de Elfen in Alfaheim, van waaruit ze op aarde neerdaalden.
Hun Koning is Oberon.
In de midzomernacht houden ze steeds een groot feest.
Dit inspireerde Shakespeare voor zijn "Midzomernachtsdroom".

Deze ringen zijn gemaakt van paddenstoelen, bloemen, steentjes of ander woudmateriaal en binnenin deze ring dansen de elfen.
Met de muziek die ze hierbij maken proberen ze mensen in hun ring te lokken.
Wanneer iemand in deze ring terecht komt dan worden ze nooit meer terug gezien. Daarom waarschuwen, vanaf vroegere tijden, de moeders hun kinderen ervoor om nooit in een "elfenring" te stappen.

NOTA: Elfenringen ontstaan ook dikwijls door toedoen van de rituelen van druïden en (of) heksen. (Heksencirkel ~ Sabbatcirkel). Ook de natuur zélf vormt soms zulke (natuurlijke) cirkels op bepaalde plaatsen.
Wanneer de Natuur dat niet meer doet, is de GEHELE mensheid EN het dierenrijk, alsook de Natuur zelf in groot gevaar!!!

The Fairy Dance: (De Elfendans)



The soft stars are shining,
De zachte sterren glanzen,
The moon is alight,
De maan is verlicht,
The folk of the forest
Het volk van het bos
Are dancing tonight.
Danst vannacht.

O swift and gay
O vlug en vrolijk
Is the song that they sing,
Is het lied dat zij zingen,
They float and sway
Ze zweven en slingeren
As they dance in a ring.
Al dansend in een ring.

O seek not to find them,
O probeer hen niet te vinden,
The wee folk so fair,
Dat eerlijke kleine volk,
They're shy as the swallow
Ze zijn schuw als de zwaluw
And swift as the air.
En vluchtig als de lucht.

If you come, they are gone
Als jij komt, verdwijnen zij
Like a snowflake in May,
Als een sneeuwvlok in Mei,
Like a breath, like a sigh,
Als een adem, als een zucht,
They vanish away.
Vergaan ze als lucht.

(Katherine Davis).