Trollen zijn wezens uit de donkere bossen en woeste bergen van Scandinavië. Sommige trollen kunnen reusachtig groot zijn en andere weer niet groter dan een muisje.
Ze behoren tot de families van elfen en kabouters.

Trollen komen slechts uit hun schuilplaatsen na zonsondergang en verdwijnen weer voordat de ochtendzon aan de hemel verschijnt. Het beste zouden zij opgemerkt kunnen worden bij heldere of stormachtige winternachten.

 
Trollen die vergeten zich te verbergen bij zonsopgang verstenen en vormen een geheel met de rotsen, tot de avond weer valt.

Diverse trolgelijkende rotsformaties kunnen heden ten dage worden gevonden in de Scandinavische bergen.
Alhoewel Trollen er angstaanjagend uitzien, staan ze bekend als vriendelijk en naïef, behalve indien men ze provoceert, dan worden ze zeer boos en kunnen ze volledige oogsten doen mislukken en allerlei "slechte dingen" doen ontstaan.

Ver in het Noorden waar de winterstormen de verweerde kusten afranselen, zul je een lang en smal land vinden. Hier vind je donkere bossen met maan ~ beschenen ~ meren, diepe fjorden omringd door machtige sneeuwtopbergen, lange rivieren en koude beken, neerstortend langs de bergflanken.

Tegenwoordig wordt dit land zes maanden per jaar door sneeuw bedekt.
Een lange tijd geleden echter, bestond daar een massieve gletsjer die over het volledige land voor duizenden jaren broedde.

Als het klimaat geleidelijk opwarmde en de gletsjer zich langzaam naar het Noorden terugtrok, volgden de mensen uit het Zuiden de gletsjer in zijn kielwater. Kijkend naar dit prachtige land, beschouwden zij zich om als eerste inboorlingen. Mensen vestigden zich daar en noemden het Noorwegen. Zij noemden zichzelf "Nordmenn" (Mannen van het Noorden).

Het duurde nochtans niet lang, voordat ze beseften dat op dit land verschillende andere schepsels waren, die zich verborgen hielden in de bossen en berg zijden. De mensen wisten niet wie deze schepsels waren, maar zij werden algemeen geloofd bovennatuurlijke machten te hebben, en zij werden bekend als Trollen.

Enkel na zonsondergang kwamen de Trollen uit hun schuilplaatsen en zij zouden verdwijnen voor de ochtendzon in het Oosten opkwam.
De rechtstreekse blootstelling aan de zon zou hen kunnen doen vergaan, hen in steen doen veranderen en barsten. Op gelegenheid zouden de Trollen klaarblijkelijk vergeten van de zon en rots formaties te verbergen kunnen vandaag verschillende plaatsen met Trollenkenmerken gevonden worden.
De Trollen werden voornamelijk op heldere maan - beschenen - nachten gezien of tijdens stormachtige nachten die iemand bang zouden kunnen maken die op dat ogenblik buiten zou zijn.

De Trollen hadden heel onderscheidene kenmerken. Zij hadden lange kromme neuzen, enkel vier vingers en tenen op elk ledemaat en de meeste hadden lange borstelige staarten.
Sommige Trollen waren reuzen en anderen waren klein. Er waren verhalen van tweehoofdige evenals driehoofdige Trollen en zelfs enkelen met één oog in het midden van hun gefronste voorhoofd. Anderen hadden boom– en mosachtige begroeiingen op hun hoofden en neuzen.
Hoewel zij waren ruig en ruw behaard en de meeste er angstwekkend uitzagen, werden zij ook gekend om vriendelijk en naïef te zijn.
Bijgevolg zo naïef, dat zelfs boeren jongens hen, op gelegenheid zouden kunnen strikken of kunnen vangen.
Verhalen over zo'n ontmoetingen zijn opgenomen in de sprookjes.

De Trollen hadden de bovennatuurlijke vaardigheid om zich in eender wat te transformeren. De elfenmeisjes ~ "Hulder" genaamd ~ zouden zich in ongelofelijke aantrekkelijke jonge dames kunnen transformeren.
Nochtans zouden zij van hun staarten niet kunnen bevrijd worden.
Jagers en boerenzonen, die door deze elven naar de bergen gelokt werden, controleerden hun recent ontdekte schoonheden altijd op de aanwezigheid van staarten.

De woede van de Trollen was grenzeloos. Het werd daarom heel belangrijk beschouwd om hen niet als je vijand te maken. Indien een boer een Trol heeft geprovoceerd, zal zijn vee misschien ziek worden, of slechtere dingen zouden kunnen gebeuren. Aan de andere kant zou een goede verhouding met de Trollen enorm kunnen belonen. Nu, zelfs in moderne tijden, is het goed aangeraden een goede positie met de Trollen bij te houden, aangezien je nooit weet wanneer je er zelf eentje zult ontmoeten.
De volgende keer dat je naar het donkere bos en de machtige bergen met hun diepe meren en ruisende watervallen gaat, bedenk dan dat zij waarschijnlijk geen kwaad bedoelen. Maar wees op je hoede.
In de schemerige uren ben je niet langer alleen.

Dan zijn er enkel jij ......... en de Trollen.
(Klik hier op de trollen)

Trollen zijn grappige wezentjes met lange, felgekleurde haren.
Trollen spelen altijd vrolijk in de bossen. En weet je wat zo knap is?
Nooit raken hun lange haren verward in de struiken.
Trollen spelen niet alleen, ze hebben ook een taak.
Ze moeten goud en het zilver in de aarde beschermen.
Sommige trollen bewaken zelfs een hele schat.
En reken maar dat ze dat goed doen. Daar komt echt niemand aan.
Trollen zijn echte natuurwezens. In de bossen groeit alles wat ze nodig hebben. Zo zijn ze dol op bosaardbeitjes. Maar het liefst eten nog allerlei soorten bessen.
Behalve bij bessenstruiken zijn ze ook te vinden bij het einde van de regenboog. Volgens de oude verhalen staat er aan het begin van de regenboog een pot met goud. En de trollen moeten het goud natuurlijk bewaken. Zo'n regenboogtrol herken je aan zijn fel gekleurde haren.
Die hebben alle kleuren van de regenboog. (Leprechauns).
Er zijn allerlei soorten trollen: "bostrollen, watertrollen, bergtrollen".
Maar soms kom je een blauwharige watertrol tegen in het bos en vaart er een bostrol met zijn groene haar vrolijk over het water.
Want trollen zijn dol op reizen.

Wie een trol vangt mag een wens doen.
Maar trollen zijn werkelijk watervlug, ze weten altijd weer te ontglippen. Gelukkig brengt het ook al geluk als je een trol over zijn haren strijkt. Trollen zij trots op hun haar, daarom wassen ze het vaak.
Daar gaat het haar van glanzen. Nooit zullen ze er aan denken om het af te knippen. Met geen haar op hun hoofd! Trollen zijn iedereen te vlug af.
Vraag dat maar aan de mensen die ooit proberen te vangen.
Ook oude trollen, met grijze strepen in hun haar, rennen sneller dan een haas. Ze blijven zo fit omdat ze veel sporten. Alle sporten vinden ze leuk.
Trollen houden niet allen van sport, ze zijn ook dol op verkleedpartijtjes.
Maar zij verkleden zich niet altijd voor de grap.
Soms vermommen ze zich om mensen beter te kunnen helpen.
Zo vallen ze minder op.
Dus als je ergens een poes ziet lopen kan het best een vermomde trol zijn.
Als je een trol echt wilt zien, zul je veel geduld moeten hebben.
Want ze verschuilen zich vaak, vermommen zich graag en gaan voornamelijk op pad als het donker is. Kijk s' nachts maar een op een plek waar veel bessenstruiken staan. Misschien heb je geluk.
Misschien had je nog nooit van trollen gehoord. Maar in Scandinavië vertelden de mensen elkaar vroeger vaak verhalen over die grappige wezentjes met hun lange haren.
Jammer genoeg laten trollen zich steeds minder vaak zien.
En daardoor worden, stilaan, de trollen soms een beetje vergeten.
Maar, laten we het hedendaagse Trollenbier hierbij ook niet vergeten!

Orken zijn een ondersoort van de Trollen en van de Zwarte (duistere) elfen. Wegens hun slechte inborst veranderden die Elfen in Orken, een ondersoort van de Trollen, maar met minder hersencapaciteit en ze zijn gevaarlijk.
Hun grote leider was Lugas (De Vurige), ooit koning van de zwarte elfen.
Orken herkent men direct aan hun grote gespierde gestalte en aan hun grauwgroene huidskleur. Ze zijn heel bruut en denken nooit na over wat ze doen. Dit betekent echter niet dat ze echt oerdom zijn, al behoren ze verre van tot de slimste.
Orken leven in de hoge bergen. Ze houden van ruzie maken, slopen en plunderen.
Lugas, hun grote krijgsheer, kon honderden jaren lang zijn ras onder de duim houden, maar na zijn dood viel zijn legioen helemaal in losse stammen uiteen.
Orken zijn de meest gevaarlijke wezens van de Elfen- en Trollenfamilies.
Ze zijn groot, enorm sterk en meestal ook lomp en dom, maar bliksemsnel en totaal onbetrouwbaar. Ze zijn moeilijk ergens weg te krijgen, want luisteren doen ze bijna nooit.
Geweld helpt ook niet altijd, aangezien sommige Orken regenereren.
Hun wonden genezen altijd vanzelf en verloren lichaamsdelen groeien vanzelf weer aan.
De meeste Orks beschikken, in tegenstelling tot de Trollen, over meer magische krachten dan de Trollen zelf.
Die sterke magie blijft hen bij, vanuit hun vorige Elfenleven.
Heb je echter een Ork als vriend, dan heb je waarlijk een vriend voor het leven.
Het rijk van Lugas de Vurige was zogenaamd onverwoestbaar, omdat Orken zo sterk en taai zijn en zij over krachtige magie beschikken.
De Elfen gebruikten, tijdens hun oorlogen, de Orken meestal in de voorste linies, met Lugas als hun aanvoerder. Zo waren ze steeds al meer dan half gewonnen, voordat de echte strijd nog moest losbarsten.

Orkenhorde onder leiding van Lugas.