Apollo, Romeinse god van het licht, samen met Sol (de zon).
Later werd hij vervangen door Sol Invictus en Mithras.
Griekse voorgangers zijn Apollon (het licht) en Helios (de zon).
Keltische opponenten zijn Belenos (Bel), Aodh (vuur ~ zon ~ licht)
en Lugh (Licht - Vuur).
Ook één van de vormen van Baäl, namelijk Moloch Baäl, werd
aanbeden als God van vuur en vruchtbaarheid.
Baäl was de zoon van Asherah en El en werd later vervangen door
JAHWEH (God).

De zon is veruit het belangrijkste, vruchtbaarste EN gevaarlijkste levensgevende en meest vernietigende hemellichaam in ons zonnestelsel.
Niet alleen is ze het grootste (ze bevat 99.9 % van alle massa van het zonnestelsel) maar ze was ook cruciaal in het ontstaan van het zonnestelsel en in het ontstaan en onderhouden van leven op de aarde.
Niet moeilijk dat mensen van allerlei culturen vroeger en nu de zon als een godheid vereerden!
Vroeger werd de zon als een planeet gezien, toen men nog dacht dat de zon rond de aarde draaide.

De zon is een ster van middelmatige grootte en is ongeveer 5 miljard jaar oud.
De aanwezigheid van een heuse ster zo dicht bij de aarde is voor astronomen erg nuttig voor het begrijpen van de werking van sterren in het algemeen!
Een ster als de zon begint als een deel van een moleculaire wolk zich samentrekt.
Het wordt dan eerst een "T Tauri ster" en beweegt zich in enkele miljoenen jaren naar de hoofdreeks.
De tijd als "hoofdreeksster" is het "rustige" stadium in de levenstijd van een ster.
In de kern vindt kernfusie plaats van waterstof tot helium, en dat levert een langdurige, betrouwbare bron van energie. Hoelang een ster op de hoofdreeks verblijft hangt af van de grootte van de ster, naarmate een ster zwaarder is, gaat het fusieproces sneller en is de waterstof sneller opgebruikt. De zon blijft circa tien miljard jaar in deze situatie, en heeft daarvan ongeveer de helft (ruim 4,5 miljard jaar) reeds achter de rug.
De zon is zo ontstaan, uit het samenkrimpen van een grote interstellaire gaswolk onder invloed van haar eigen zwaartekracht. Die gaswolk bestond voor het grootste deel uit waterstof "H" en helium "He", de meest voorkomende elementen in het heelal. Door het inkrimpen van de wolk werden temperatuur en dichtheid in het centrum ervan steeds hoger, tot deze zó hoog werden dat er kernfusie mogelijk werd: als waterstofatomen voldoende hevig met mekaar botsen, smelten ze samen om uiteindelijk heliumatomen te vormen. Dit is een proces waarbij veel energie vrijkomt, en deze energie wordt uiteindelijk door de zon uitgestraald onder verschillende vormen van elektromagnetische straling: X-stralen, ultraviolet licht, zichtbaar licht, infrarood licht, microgolven en radiogolven. Op deze manier straalt de zon al 5 miljard jaar stabiel licht en warmte uit. Bovendien is er in de kern nog voldoende waterstof voorhanden voor nog eens 5 miljard jaar.
Daarna zal de zon onstabiel worden, en in enkele stuiptrekkingen gasschillen afstoten, waarna de overblijvende kern zal uitdoven en achterblijven als een witte dwerg. Maar het duurt nog wel een hele tijd, voor het zover is, want volgens verschillende berekeningen zal onze zon nog ongeveer 5,5 miljard jaar te gaan hebben. Naarmate de zon ouder wordt zal zij feller gaan schijnen en daardoor uitzetten. Deze fase treedt in nadat, over ruim vier miljard jaar, vrijwel alle waterstof in de kern verbruikt is en de kernfusiereacties die de zon van energie voorzien, zich verplaatsen naar meer naar buiten gelegen schillen.
De zon zwelt dan tijdelijk op tot een rode reus en zal zo groot worden dat de binnenplaneten Mercurius en Venus opgeslokt worden. Hetzelfde zal voor de aarde gelden en dit lot blijft misschien zelfs Mars niet bespaard.
Indien de aarde gespaard blijft, zal de temperatuur op aarde gaan oplopen tot boven de 1727 graden Celsius.
De aarde zal dan een bol vloeibare lava worden, waarop leven onmogelijk is, zoals momenteel op Mercurius en Venus het geval is.
De periode als rode reus komt ten einde als de temperatuur en druk in het inwendige zover zijn opgelopen dat heliumverbranding mogelijk wordt.
Deze reactie voorziet de zon nog ongeveer 100 miljoen jaar van energie, maar daarna zwelt de zon opnieuw snel op tot een gigantische rode reus.
Deze fase eindigt met het afstoten van de buitenste lagen van de zon, waarbij een planetaire nevel achterblijft.
Het is dus nodig, voor het menselijk voortbestaan, dat we tijdig een nieuwe "Aarde" in de ruimte vinden. Moge De Dagda en Ceridwen ons hierin bijstaan.

* Ondertussen schenkt de zon ons toch nog veel goeds:
"Ze bevordert onze stemming, geeft ons een bruin kleurtje en helpt ons lichaam bij de aanmaak van een essentiële stof, vitamine D". Vitamine D is bekend voor haar heilzame effecten op het beendergestel. Uit de nieuwste wetenschappelijke bevindingen blijkt echter dat haar “gezondheidshorizon” veel ruimer is.
Zo zou ze ook een positieve werking hebben op het ademhalingsstelsel.
Er zijn ook steeds meer bewijzen dat vitamine D beschermt tegen colorectale kanker. Een heilzaam effect dat niet beperkt is tot dit soort kanker, maar ook geldt voor borst- en eierstokkanker.
Maar laten we niet te ver afdwalen en aanvangen met de uitleg over de ware goden van oudsher en van heden, die rechtstreeks met de zon te maken hebben.

De Babyloniërs en de Assyriërs in Mesopotamië vereerden de zon, net als de oude Egyptenaren.
Voor de Egyptenaren was de zonnegod Ra heel belangrijk.
Ze dachten dat hij door de lucht zeilde en de zon in een boot meevoer.
Ze stelden hem voor als een menselijk lichaam en het hoofd van een valk.
De farao’s beschouwden zichzelf als zonden van Ra. Heliopolis (zonnestad) in Beneden Egypte werd het centrum van de zonverering.
In het oude Griekenland was Helios de zonnegod.
Hij reed elke dag op zijn zonnewagen door de lucht.
Vooral op Rodos werd hij vereerd.
Maar vanaf ongeveer 500 v.Chr. werd Apollon, de god van het licht en de zuiverheid, meer en meer vereenzelvigd met de zonnegod. Apollon was de zoon van Zeus en Letho en de tweelingbroer van Artemis, de godin van de jacht.
Hij was een machtige en veelzijdige god, een beroemd musicus en dichter, boogschutter en genezer. Bovendien kon hij, door middel van het Orakel van Delphi, de toekomst voorspellen.

* Apollo was oorspronkelijk een Griekse godheid (Apollon) en zou nooit echt worden geïdentificeerd met een Romeinse godheid. Hij zou tot aan het einde van de Romeinse Republiek een minder belangrijke godheid blijven, totdat de princeps Augustus van hem zijn persoonlijke beschermgodheid maakte.
Over het algemeen werd Apollo door de Romeinen vereerd als een reddende god, zowel in de nood veroorzaakt door een epidemie of een inval van de vijanden, als in elke andere nood. De interpretatio Romana sloot zich dus bij een wezenstrek van de Griekse Apollon aan.
Maar het was vooral Phoebus Apollo, later vereenzelvigd met Sol Invictus, die als zonnegod door de Romeinen werd vereerd.
Hij zou de patroon worden van de Augusteïsche periode, die men ook wel gouden of Apolloneïsche periode noemde. De eerste tempel werd aan Apollo beloofd in 432 v.Chr. toen er een pest woedde en vier jaren later ingewijd. In 399 v.Chr. heerste er weerom een grote pest, en toen werden er volgens een uitspraak van de Sibyllijnse boeken voor de eerste maal lectisternia gehouden, waaraan Apollo, Latona (zoals men te Rome zijn moeder noemde), en Diana (met wie zijn zuster Artemis werd geïdentificeerd), een voornaam aandeel hadden.
Augustus had een bijzondere voorliefde voor de eredienst van Apollo.
Hij hield zichzelf voor een bijzondere beschermeling van de god en schreef aan diens tussenkomst de in de slag bij Actium behaalde overwinning toe.
Hij vergrootte en verrijkte de tempel, die de god op dat voorgebergte had en liet ook in Rome de spelen vieren, die te Actium het feest van de god opluisterden. Bovendien bouwde hij voor Apollo Palatinus een prachtige tempel op de Palatijn, naast zijn eigen woning. In die tempel werden voortaan de Sibyllijnse boeken bewaard. Ook de oudste tempel van Apollo in Rome, de zogenaamde tempel van Apollo Sosianus, werd door Augustus hersteld. Tot slot droeg Augustus de ludi saeculares (de eeuwspelen), die vroeger aan de chtonische goden waren gewijd over op Apollo en zijn zuster Diana, terwijl ook aandeel in het feest aan Jupiter en Juno werd gegeven.
Het was eigenlijk een reinigings- en verzoeningsfeest.
Een oorspronkelijke Keltische helende god werd als Apollo Grannus over een groot deel van het rijk vereerd als helende zonnegod.

~ De christencultus nam bijna alle gebruiken over van de Sol Invictus cultus, hetgeen duidelijk wordt in vroeg christelijke iconografie waarin Christus wordt afgebeeld met een zonnekroon of in de zonnestrijdwagen van Apollon-Helios en hij de titel van "zon van gerechtigheid" krijgt toebedeeld.
Daarnaast zijn er parallellen aangetoond tussen de Dies Natalis Solis Invicti en Kerstmis. Sol Invictus en Mithras zijn (zo goed als) één en dezelfde religie.

* Apollon (Oudgrieks) was een van de belangrijkste godheden, die in de Griekse mythologie voorkomen, wiens eredienst de meest algemeen verspreide onder het Griekse volk geworden is en er het hoogste aanzien heeft genoten.
Apollon was de zoon van Zeus en Leto, en de tweelingbroer van Artemis. Wegens zijn uitgebreide en veelomvattende werkkring ontstonden er voor hem langzamerhand zeer vele namen en Epiklesis. De gewone naam, die bij die van Apollon gevoegd werd was Phoibos "de lichte, de heldere, de reine".
Waar men in de 19e eeuw nog dacht dat Apollon de god van het licht was, die zijn hoogste ontwikkeling vond in de zon, is men hierop teruggekomen in het recentere onderzoek.
Hoewel hij is uitgegroeid tot de meest Griekse van de goden, lijkt Apollon relatief laat naar Griekenland te zijn gekomen.
Hij werd mogelijk aan het eind van de Myceense beschaving (ca. 1200-1100 v.Chr.) in Griekenland binnengebracht. Dit gebeurde door de invallende Doriërs, hoewel het ook mogelijk is dat hij afkomstig was uit het Hettitische Klein-Azië (Anatolië).
Men is er intussen van overtuigd dat men zijn oorsprong moet zoeken in Centraal-Anatolië (cf. Hyperboreëers). Een aanwijzing is bijvoorbeeld dat in de Homerische hymne aan Apollon wordt verhaald hoe de god over Delos naar Delphi kwam. Zijn epitheton Hekatos (vertreffende) kan men in verband brengen met de Carische Hekate. En ook de op Hettitische spijkerschrift voorkomende naam van Appaliunas of Apalunas in verband met de stad Wilusa, dat tegenwoordig door de meeste geleerden wordt beschouwd als identisch met het Griekse Ilion, staat waarschijnlijk in nauw verband met Apollon.
Hij schijnt in oorsprong een god van de kudden geweest te zijn, die niet enkel hun herders, maar ook hun vijand, de wolf patroneerde (Apollon Lykios).
Zijn patronering van het boogschieten, de geneeskunde en de muziek, stond waarschijnlijk in verband met zijn functie als herdersgod.
Hierdoor zal waarschijnlijk de Romeinse god Apollo zijn meer ondergeschikte rol gekregen hebben als god van de zon of het licht.

* Helios (zon) is de zonnegod uit de Griekse mythologie, zoon van het Titanenpaar Hyperion en Theia. Helios is de echtgenoot van Perseis met wie hij meerdere kinderen had, waaronder Circe, de heks die Odysseus probeerde te misleiden, Pasiphaë, de vrouw van Minos en tevens moeder van de Minotauros, en Aietes, de vader van Medea.
Helios is de baas, de heerser van de nieuwe dag.
Met zijn stralende zonnewagen rijdt hij door de hemel en brengt de mensen licht.
's Morgens stijgt hij in het oosten op uit de oceaan (Oceanus), de wereldzee die de aarde omspoelt.
Na een tocht langs de hemel daalt hij 's avonds weer in het westen neer in de oceaan.
's Nachts vaart hij op zijn zonneboot terug van het westen naar het oosten over de oceaan. Helios wordt altijd afgebeeld in een licht gewaad met een stralenkrans om zijn hoofd. Meestal zit hij in een wagen en ment hij zijn vlammensnuivende paarden.
Hij wordt ook afgebeeld met griffioenen als trekdieren.
Zonnegod Helios wordt ook vereenzelvigd met de lichtgod Apollon.

* Belenos was het Keltische evenbeeld van Apollo en de echtgenoot van Belisima.
Belenos, Belenus of Beli Mawr, is de Keltische god van de zon en van het licht.
Hij is tevens ook de Keltische god van lucht en genezing, van boogschieten, voorspellingen en muziek.
Hij wordt op 1 mei geëerd en gevierd.
Wiccans, pagans, heksen en druïden houden dan het heidense lente- en vruchtbaarheidsfeest van Beltane.
Ze maken dan grote vreugdevuren, om de warmte van de zon te bevorderen. Zijn symbolen zijn het paard en het wiel, doordat hij met zijn strijdwagen door de zon rijd.
Het geloof in Belenos was vroeger verspreid van hedendaags Engeland tot Zuid-Gallië en Noord-Italië. (De Kelten).
Bel was de de gemeenschappelijke god van de Keltische stammen in het gebied dat Belgica werd genoemd. Hij is ook het evenbeeld van Helios en Apollon.
Belenos is bij het brede moderne publiek bekend geworden als één van de goden die aangeroepen wordt in de stripreeks Asterix. (Zie ook de website).
In het Franse Bavay, net (20 km) over de Belgische grens, vind je nog de ruïnes van een tempel die gewijd was aan de god Bel. Daar vind je de wortels van de Oude Belgen en het ontstaan van de benaming "Belg". Van hieruit lopen (liepen) verschillende wegen naar, o.a., Tongeren, Reims, Rome, Keulen en Asse. In de Gallische tijd was Bavay ongetwijfeld een Nervische plaats en in de vroege Gallo-Romeinse tijd beslist de hoofdplaats van de Civitas Nerviorum in Belgica Secunda. Later was (werd) dat Cambrai.
Bavay zou in het Gallisch "Beuken" betekenen. (Latijn; Bagacum Nerviorum).
In Wales noemde men deze god (Belenos) "Beli Mawr".
Door zijn hoedanigheid van God van de zon en het vuur werd hij, voor het ontstaan van zijn naam "Bel, Belenos, Apollo Belenus, Beli Mawr" verbonden met die van de vuur en zonnegod Baäl, zoon van Asherah en El. (Zie "Godsbeeld").
Baäl werd later vervangen door JAHWEH (Jehova), waarvan ook deels het huidige Godsbeeld afkomstig is. (JAHWEH = God).
Voor meer hierover, zie "Godsbeeld".

* Ook Aodh (Aedh - Aed) is de naam van een Keltische zonnegod (vuurgod).
Aodh is ook synoniem aan de Keltische vadergod "De Dagda".
Aodh (zonnegod) werd verliefd op Ila (primaire godin van de aarde).
(Ila = "Eiland" of "Aarde").
Hun kinderen waren Kaido, de aardgod, en Arudain, de vuurgod.
De primaire goden verdwenen van het toneel, nadat hun kinderen evolueerden.
Er kwamen nog meerdere Keltische vuur-, licht- en zonnegoden met de naam Aodh.

 Aodh staat eveneens voor Keltische vuurgod-en(-innen).
Aodh was eveneens de naam van de tweelingbroer van Fionnuala en was de zoon van Lir, de Keltische zeegod. (Welsh).
De vier kinderen van Lir zijn legendarisch in de Keltische mythologie en werden vroeger in Keltische trouwringen gegraveerd.
Aed (Aedh) was de zoon van Aodh en Lir. (Aed = "vuur").
Lir's tweede vrouw, Aoife, veranderde Aed in een zwaan.
(Zo zegt één van de verhalen over Aodh).
Ook een aantal Keltische koningen droegen zijn naam. (Uitspraak = "ae").
* Aodh (zonnegod - vuurgod).
* Aed (vuur).
* Aedh (vuur).
Aodh (Aedh) wordt tevens vergeleken met "de Dagda".
De Dagda is ook bekend als Eochaidh Ollathair' (Al-vader), Aedh (Vuur) en Ruadh Rofessa (De Rode Heer van Kennis) en is dus een drievoudige god.
In bepaalde Keltische regio's werd ook Lugh vereenzelvigd met Apollo, de Zonnegod.

~ Zonne -  Kaarsenmagie:

Vanuit het zonnelichaam komt alles voort, zoals uit het Spirituele Licht alles voortkomt en het synoniem staat aan de vruchtbaarheid en de groei.
De zon is gelijk aan de éénheid waarin alles ontstaat en terugkeert.
Werken met de kracht van Zon zorgt voor nieuwe groei, creativiteit, liefde en een positieve houding. Heb je meer Zon nodig en wil je weten of jouw toekomst positieve energie voor jou in petto heeft, brand dan een kaars voor de Zon, beheerder van het leven en brenger van het licht.
Zo is ieder Sabbatritueel dat we uitvoeren een "zonneritueel", met als hoogtepunt "Litha" (Midzomer).
Ook rituelen die gebeuren op een zondag zijn "zonnerituelen", of kunnen als zonnerituelen bestempelt worden. (Kan ook met zonsverduistering).

~ Hoe ga je te werk met deze magie?

Doelen voor zonne-kaarsenmagie zijn; moed en kracht, vitaliteit, goede gezondheid, geluk, overvloed, bescherming, nieuw begin, vriendschap en verkering, financiële winst, viering, huwelijk, kinderen, voldoening, liefde, genezing, geluk en voorspoed.
Goud, geel, oker en oranje zijn met Zon verbonden kleuren, evenals hemelsblauw en grasgroen.
Neem, bvb., een gele of gouden kaars en besprenkel die met calendula olie, of met zonnebloemolie.
Brand wierook van jasmijn of seringen.
Graveer het symbool van Zon in de kaars en visualiseer hoe de zon je zegent. Versier je altaar met zonnebloemen, goudsbloemen en met gele kristallen of edelstenen om je samengestelde ritueel uit te voeren.
Doe dit kaarsenritueel best op een zondag of tussen Ostara en Litha, voor de meest krachtige resultaten. De zon stijgt nog steeds in die periode en krijgt steeds meer kracht.
Elk van onze Sabbats zijn eveneens gewijd aan de zon, de vruchtbaarheid en aan voorspoed.
Ze kunnen echter ook voor de meer duistere kant van de zon dienen, namelijk
"totale vernietiging" ... !