Pluto, Romeinse god van de onderwereld.
Zijn Griekse tegenhanger is Hades.
Zijn Keltische tegenhanger is Cernunnos.


Pluto & Charon

De ontdekking van Neptunus in 1846 weerhield astronomen er niet van om verder te zoeken naar nieuwe werelden.
Eén van de meest ambitieuze was de Mars-bewonderaar Percival Lowell.
Hij berekent waar zich nog een negende planeet zou kunnen bevinden en zet de zoektocht in gang in de sterrenwacht in Flagstaff (Arizona).
Hij sterft echter in 1916, voordat hij enig resultaat heeft geboekt.
Hierna neemt het enthousiasme wat af, maar in 1929 voegt een jonge astronoom, Clyde Tombaugh genaamd, zich bij de staf en heropent de jacht.
In februari 1930 vind hij wat hij zoekt: “Pluto”.
Pluto is zo klein en zo veraf gelegen, dat hij met de beste telescoop maar als een sterachtig puntje te bespeuren valt.
In 2007 bevond Pluto zich in het sterrenbeeld Boogschutter.
Pluto is gewoonlijk de laatste planeet behalve als hij door de ligging van zijn baan tussen Neptunus en de Zon komt te liggen.
De mysterieuze planeet is eigenlijk een dubbelplaneet, omdat zijn maan Charon bijna even groot is.
Pluto werd de achtste planeet vanaf de Zon tussen de 7e Februari 1979 tot 11 Februari 1999. Nu is Pluto de negende planeet tot de 23e eeuw.
Pluto is een in 1930 ontdekt hemellichaam in ons zonnestelsel dat tot 24 augustus 2006 werd geclassificeerd als planeet en sindsdien als dwergplaneet.
De dwergplaneet is vernoemd naar de gelijknamige Romeinse god van de onderwereld, Pluto.
Meestal is Pluto de verste planeet, maar 20 jaar van de 248 jaar dat Pluto rond de zon reist, komt de planeet binnen de baan van Neptunus, waardoor deze dan weer de verste planeet wordt. De laatste keer dat dit gebeurde was van
7 Februari 1979 tot 11 Februari 1999. De reden hiervoor is te wijten aan de elliptische baan van de planeet om de zon en daardoor de afstand tot de zon altijd erg hard varieert.

Pluto is verreweg de kleinste planeet (ongeveer 2/3 van onze maan).
We weten maar weinig van deze kleine planeet, omdat er nog geen ruimtesondes zijn naartoe gestuurd.
Wat we wél weten is dat het oppervlak bestaat uit steen en waterijs en dat de atmosfeer er stikstof en andere gassen bevat. De meest gangbare theorieën gaan daarom uit van een rotsachtige kern met daaromheen een mantel van bevroren water. In augustus 1988 vond er een sterbedekking van Pluto plaats; hij schoof vanaf de aarde gezien, voor een ster langs. Het licht van die ster bleek niet abrupt achter Pluto te verdwijnen en terug te keren, maar geleidelijk. Dit bewees dat Pluto een ijle atmosfeer heeft.
De samenstelling van de atmosfeer is vrijwel gelijk aan die van de Neptunusmaan Triton. Wanneer als gevolg van de excentrische baan Pluto's afstand tot de zon groter wordt, zal de atmosfeer weer vrijwel volledig bevriezen. De geringe aantrekkingskracht van Pluto maakt dat atmosferische gassen vrij makkelijk van de dwergplaneet wegstromen, vooral het lichte methaan; mogelijk belandt een deel bij Charon, die aldus eveneens een heel ijle atmosfeer zou kunnen opbouwen.

Tussen 1978 en 2005 was van Pluto slechts één natuurlijke maan bekend, genaamd Charon en ontdekt door James W. Christy en Robert Sutton Harrington. Charon heeft een middellijn van 1205 km en draait in een vrijwel cirkelvormige baan om Pluto op een afstand van 19.570 km. De massa van Pluto is slechts acht maal zo groot als die van Charon. Het gevolg daarvan is dat het massazwaartepunt bij deze combinatie als enige in ons zonnestelsel ver buiten het oppervlak van de "planeet" ligt. Een ander opmerkelijk fenomeen is dat deze hemellichamen altijd met dezelfde zijde naar elkaar gericht blijven; ze bevinden zich in een zogeheten synchrone of gebonden rotatie.
Uit opnamen van de ruimtetelescoop Hubble blijkt dat Charon iets meer blauwig is, waaruit kan worden opgemaakt dat Pluto en Charon een verschillende samenstelling hebben.
Eind oktober 2005 maakten H.A. Weaver en S.A. Stern bekend dat op Hubble-foto’s uit mei 2005 twee nieuwe manen van Pluto waren ontdekt en ze kregen nadien de namen Hydra (S/2005 P 1) en Nix (S/2005 P 2).

Pluto's geringe omvang (kleiner dan onze maan) en sterk elliptische baan om de zon waren voor sommige astronomen redenen om te betwijfelen of het object wel tot de planeten moet worden gerekend en niet een planetoïde is, zoals die bij honderden in de Kuipergordel gevonden zijn. Vanaf de ontdekking werd Pluto echter algemeen beschouwd als de 'negende planeet'.
Op 24 augustus 2006 werd op het congres in Praag beslist dat een planeet een object is dat door zijn eigen zwaartekracht rond is, zich in een baan rond de zon moet bevinden én de omgeving van zijn baan schoongeveegd moet hebben van andere objecten. Pluto voldoet wel aan de eerste twee voorwaarden maar niet aan de laatste. Daardoor verloor Pluto zijn status van planeet, een status die hij 76 jaar lang voerde. Er werd wel een nieuwe categorie in het leven geroepen die Pluto en vergelijkbare hemellichamen moet onderscheiden van de miljoenen andere objecten in ons zonnestelsel; Pluto staat voortaan samen met Eris en Ceres te boek als “dwergplaneet”, maar ook die status is Pluto nu kwijt. Volgens een analyse die Amerikaanse astronomen donderdag publiceerden, is Eris de grootste dwergplaneet van ons zonnestelsel. Hij is met 16,6 triljard kilo 27 procent groter dan Pluto. ‘Er was een mogelijkheid dat Pluto en Eris ongeveer even groot zijn, maar nieuw onderzoek toont aan dat Pluto hooguit voor de tweede plaats in aanmerking komt’, aldus prof. Michael E. Brown van het California Institute of Technology in Pasadena.
Pluto en Eris zijn waarschijnlijk allebei van rots en ijs, aldus het onderzoek dat is gepubliceerd in het tijdschrift Science.
Eris is pas in 2005 ontdekt, Pluto al in 1930.
Dit alles doet echter generlei afbraak aan zijn astrologische waarden.
Aan het eind van de jaren '80 stonden Pluto en Charon gezien vanaf de aarde afwisselend voor elkaar (occultatie), waardoor uit de wisselende helderheden details over de oppervlakte herleid konden worden. Hieruit werd onder andere duidelijk dat Pluto ijskappen heeft aan de polen en rond de evenaar werden donkere plekken aangetroffen. Met de Hubble ruimtetelescoop zijn foto's gemaakt van Pluto waarop zwakke contouren te onderscheiden zijn.

De eerste onbemande missie naar Pluto werd gelanceerd op 19 januari 2006. De NASA ruimtesonde New Horizons is sinds die datum onderweg om in juli 2015 de dwergplaneet te bereiken. Aan boord is een beetje van de as van de in 1997 overleden ontdekker van Pluto, Clyde Tombaugh. In eerste instantie zullen er gedetailleerde foto's worden gemaakt van Pluto en Charon en wordt er onderzoek verricht naar de atmosfeer. Later - tussen 2016 en 2020 - zal New Horizons andere objecten in de Kuipergordel nader bestuderen.
De voor december 2004 geplande Pluto Kuiper Express werd geannuleerd wegens financiële problemen. Deze missie had oorspronkelijk vrijwel dezelfde doelstellingen als New Horizons.
Pluto is al met een redelijk grote amateurtelescoop (diameter 20-25 cm) te zien, maar blijft zelfs met grote telescopen niet veel meer dan een onopvallende dwergplaneet (een stip in het heelal).

Pluto is de koning van de Romeinse onderwereld. Zijn rijk strekt zich uit onder de aarde, onder de wereld van de levende mensen. Het is de plaats waar de zielen van de overledenen heengaan om de eeuwigheid door te brengen.
Pluto is eindverantwoordelijke voor dit rijk en voor het lot van de zielen (hun bestraffing of beloning), alhoewel er - met name in de Griekse kant van de mythologie - figuren zijn die een gedeelte van het werk voor hem uitvoeren (Charon, Cerberus en Minos).
De bekendste mythe waarin Pluto een hoofdrol speelt, is die over het ontstaan van de winter. Volgens de overlevering heerste Pluto alleen over zijn rijk en werd hij eenzaam. De godin Venus en haar zoon Amor schoten te hulp en Amor beschoot Pluto met zijn pijlen. Meteen hierna vertrok Pluto naar de bovenwereld, alwaar zijn oog viel op de beeldschone Proserpina, de dochter van de godin van de aarde Ceres. Pluto ontvoerde haar naar de onderwereld en maakte haar tot zijn vrouw. Uit wanhoop over het lot van haar dochter liet Ceres de aarde vruchteloos worden en stampvoette zij over de wereld, waarbij ieder van haar voetsporen een woestijn werd. Ziende dat het zo niet langer kon, zond Jupiter de god Mercurius naar Pluto met het bevel Proserpina aan haar moeder te retourneren.
Pluto gehoorzaamde, maar haalde wel een list uit: voordat Proserpina mocht vertrekken, liet Pluto haar zes zaden van een granaatappel uit de onderwereld eten. Hierdoor werd Proserpina voor zes maanden van ieder jaar gebonden aan Pluto en moest zij tot in de eeuwigheid ieder half jaar met hem doorbrengen in de onderwereld. In deze tijd rouwt Ceres in haar eenzaamheid en laat zij de aarde afkoelen (eerst in de herfst, daarna in de winter). Granaatappelzaden zijn overigens sindsdien een symbool van trouw in het huwelijk. Pluto werd vaak afgebeeld met zijn driekoppige hond Kerberos en een tweetandige scepter.
Hij is tevens ook de trotse bezitter van de hoorn des overvloeds. (Rijkdom).

Elementen van Pluto's rol binnen de godsdienst worden teruggevonden in het christendom. Met name de beoordeling van het leven en het bijbehorende lot van de ziel na het sterven zijn belangrijke thema's die wellicht ontleend zijn de mythologie rond Pluto en zijn Griekse tegenhanger Hades. Tegenwoordig wordt het geldende beeld van Pluto en Hades ook meer beïnvloed door het christendom; Pluto wordt, naarmate de tijd voortschrijdt, meer en meer afgebeeld als kwade godheid, te vereenzelvigen met de duivel in het christelijk geloof (het wegen van de ziel, de hoeder van de hel). Zo werd hij door de Romeinen echter nooit gezien. Pluto is binnen de Romeinse godsdienst de god van de onderwereld. Als zodanig is hij verantwoordelijk voor de afweging van de levens van de zielen die naar de onderwereld komen en voor hun bestaan in de onderwereld, welke kon bestaan uit een normaal bestaan, een verheerlijkt bestaan of een bestraffend lijden.

Hades is een broer van Zeus, Poseidon, Hera, Hestia en Demeter. Bij de verdeling van de macht over de wereld tussen Zeus, Poseidon en hemzelf viel hem het onderaardse dodenrijk ten deel en daarmee werd hij de derde wereldheerser. Hades viel hetzelfde lot ten deel als zijn broers en zusters: hij werd opgegeten door zijn vader Kronos en later weer uitgespuugd. Ook hij nam deel aan de Titanenstrijd aan de zijde van Zeus. In zijn donkere rijk, de onderwereld, is Hades een hard en meedogenloos heerser. Hij staat aan niemand toe terug te keren naar het rijk der levenden. Verscheidene demonen en geesten zijn in zijn dienst, zoals Charon de veerman die met zijn boot de zielen van overledenen de rivier de Styx overzet tegen betaling van een obool (een geldstuk dat voor dit doel in de mond van de overledene werd gelegd).
De attributen van Hades zijn de hoorn des overvloeds, de tweetand en Kerberos, de monsterlijke driekoppige hond die de toegang naar de Onderwereld bewaakt. Verder heeft Hades ook wel eens een zak met geld bij zich, omdat hij ook wel eens geëerd werd als god van de rijkdom. Dat is ook af te leiden van zijn naam: Ploutoon / Pluto ( rijkdom). Ook heeft Hades een helm gekregen van de cyclopen, die hem onzichtbaar kan maken.
Hij is de god van de dood en heerser van de gelijknamige Onderwereld of Schimmenrijk. Tevens is hij de god van de rijkdom en de kostbare metalen.
De Keltische tegenhanger van Pluto en Hades is Cernunnos.

Cernunnos is de Romeinse vertaling voor 'De Gehoornde'.
Cernunnos is een Keltische God die ook wel 'de Gehoornde' wordt genoemd. Deze God van de natuur, vruchtbaarheid, landbouw, voorspoed en de onderwereld, werd vooral vereerd in Frankrijk en Groot Brittanie. Over de God Cernunnos is tamelijk weinig informatie te vinden, ook al is het een van de bekendste uit het Keltische pantheon.
De Gehoorde God is de Vadergod, de 'Lord of the Dance', brenger van het leven, heer van dood en wederopstanding, god van zaad, fruit en vruchtbaarheid.
Cernunnos werd meestal afgebeeld in kleermakerszit en met een sacrale fakkel in de ene hand en een slang met de kop van een ram in de andere.
De horens of het gewei op het hoofd staan onder andere symbool voor kracht en ertussen wordt vaak een fakkel van verlichting afgebeeld.
Tegenwoordig wordt Cernunnos door veel moderne heksen en andere moderne heidenen vereerd, waardoor deze God ook vaak met een pentagram wordt afgebeeld.
De Gehoorde God Cernunnos is de figuur waarop de christenen hun duivel hebben gebaseerd.
Hierdoor wordt ook vaak, overigens onterecht, gezegd dat heksen duivelaanbidders zijn.
Vaak wordt Cernunnos in verband gebracht met The Green Man of De Groene Man, waarvan op vele plaatsen verschillende soorten afbeeldingen worden gevonden, in steen of in hout. Er wordt gezegd dat heidenen die zich door de christenen onder druk lieten bekeren, de groene man uit hun volksgeloof 'meenamen' door deze in kerkgebouwen te beeldhouwen. Zo konden zij nog steeds één van hun eigen Goden vereren. Net als Cernunnos wordt de De Groene Man veel met bladeren en takken afgebeeld.
De griekse variant van Cernnunos is Pan, die steeds eveneens naakt wordt afgebeeld, met behaarde bokkenpoten.
Cernunnos 'de Gehoornde' was een Keltische god die in Gallië en Brittannië werd vereerd. Hij wordt meestal naakt afgebeeld in kleermakerszit met een torque om de hals en in de rechterhand. Vaak ook met een sacrale fakkel in de ene hand en een slang met ramshoorns in de andere.
Hij was de heer over de natuur, dieren, landbouw, voorspoed en de onderwereld. Cernunnos is de Keltische god die waarschijnlijk het dichtst het idee van een universele vaderlijke god benadert.
Afbeeldingen van hem komen tot in de 9e en 10e eeuw voor, ze staan in die tijd veelvuldig in miniaturen die de evangeliën verluchtten.
Op de Ketel van Gundestrup staat hij afgebeeld naast een hert met hetzelfde gewei als hijzelf (en ook zijn hemd en broek vertoont dezelfde tekening als op de hertenpels), terwijl hij met de linkerhand de oerslang omvat.

Hij is de grote jager, de gehoornde, en Heer van de dieren en de natuur.
Cernunnos heerst over de krachten van leven en dood, hij bewaakt de poorten naar de onderwereld.
Ook staat hij voor bevruchting (het zaad) en vruchtbaarheid (groeikracht).
Hij wordt geassocieerd met voorspoed en rijkdom.
Zijn rol is het zuiveren door offer en selectie.
Laat los wat niet langer relevant is waardoor groei mogelijk wordt.
Zijn symbolen zijn de slang en halsring, een inwijdingsteken (vrijwillige ketening).
Zijn Keltische naam is niet echt gekend maar men vermoedt dat het gaat om Derg Corra, een vroege benaming voor 'De Groene Man'.
Hij is ook gelinkt aan Herne, de Jager en Heer van het wild en het woud.

~ Pluto Kaarsenmagie:

Pluto - de god van de onderwereld - staat voor dood, wedergeboorte en een nieuw begin. De planeet is tevens verbonden met rijkdom.
Roep de hulp van Pluto in als je aan het begin staat van een nieuwe fase in je leven, met name bij vragen over jouw toekomst. 

~ Hoe ga je te werk met deze magie?

Kies voor deze onderwereldgod een donkerrode of kastanjebruine kaars en smeer ze in (wijdt ze in) met olibanum of vetiverolie.
Brand wierook van sandelhout en ceder of den.
Visualiseer de hulp die u bij de betovering zoekt over toekomstige projecten of de volgende fase van uw leven, terwijl je het Plutosymbool in de kaars(en) kerft.
Maak een altaar met geschenken van donkerrode edelstenen, zoals robijn, carneool, en (of) met bloemen van rododendron en (of) chrysanten.
Laat je kaarsen branden van vlak voor, tot vlak na de nieuwe maan.
Zo ondergaat je kaarsenmagie de fasen van sterven (dood) en (her)leven.
Doe nooit magie of rituelen met nieuwe (duistere - donkere) maan zelf.
Doe je dat wel, dan ben je helemaal verkeerd bezig en niet "waardig".
Je kunt nooit een ritueel of magie bedrijven voor iets dat "niet IS".

Zo gaan we het hier ook niet hebben over "Vulcanus", een fictieve planeet.
Wil je meer te weten komen over Vulcanus? Klik hier.
De godheid "Vulcanus" bestaat echter wél.  Klik hier voor meer info.