Venus is de Romeinse godin van lente en Vruchtbaarheid.
Haar dag is vrijdag.
Ze werd later als godin van de liefde gelijkgesteld aan de
Griekse godin Aphrodite.
De Babyloniërs noemden de planeet naar  hun godin "Ishtar".
De Keltische tegenhangsters zijn Áine en Aeval.
Ook Ostara of Eastre (Eostre) wordt met Venus geassocieerd.
Aeval: "Dame van de Seksualiteit".
Onder de Kelten van Ierland, was Aeval de Feeënkoningin van Munster.
Zij hield een middernachthof om te bepalen dat de echtgenoten wel of niet voldeden aan de seksuele behoeften van hun vrouw.

Na de zon en maan is Venus gedurende de ochtend en avond één van de meest opvallende hemellichamen, vanaf de Aarde gezien.
Venus is vanaf de zon gezien de tweede planeet van ons zonnestelsel.
De planeet is vernoemd naar Venus; de Romeinse godin van de liefde.
Net als de Aarde is het een terrestrische planeet.
Tevens is Venus ongeveer even groot als de Aarde.
De Babyloniërs beschreven Venus al rond 1600 v.Chr. en noemden de planeet Nindaranna. Bij de Sumeriërs was Venus bekend als Dil-bat of Dil-i-pat.
Venus is de makkelijkst te herkennen planeet door haar helderheid. Bijna het hele jaar door schittert Venus aan de westelijke avondhemel, na zonsondergang. In andere tijden van het jaar kunnen vroege vogels Venus ook als de "morgenster" waarnemen, net na zonsopgang.
Venus lijkt in bepaalde opzichten op de aarde want de planeet bestaat uit rots, heeft een atmosfeer en is ongeveer even groot als onze Aardkloot.
Venus gaat altijd schuil onder een zeer dik wolkendek van druppels, samengesteld uit 75% zwavelzuur en 25% water. (Tamelijk onherbergzaam).
Van bovenaf gezien zorgt dat voor een grote helderheid, doordat het wolkendek veel zonlicht weerkaatst. Vanaf de Aarde is Venus hierdoor met het blote oog beter zichtbaar dan welke ster dan ook en als zodanig na de maan het helderste object aan de ochtend- of avondhemel.
Aan de onderkant zorgt het wolkendek voor een heftig broeikaseffect waardoor de temperatuur op Venus enorm hoog oploopt. De atmosfeer van Venus is zeer dicht en bestaat voor het overgrote deel uit koolstofdioxide, wat het broeikaseffect, dat door het wolkendek wordt veroorzaakt, verder versterkt.
De hoge druk (circa 90 bar), de wolken van zwavelzuur, de hoge temperatuur en de koolstofdioxideconcentratie maken ieder denkbare vorm van leven op Venus onmogelijk. Wetenschappers stellen dat Venus er ooit heeft uitgezien zoals de Aarde er momenteel uitziet. De huidige onleefbaarheid op de planeet zou te maken hebben met het uitzetten in volume van de zon. Zo zal ooit de zon eveneens greep krijgen op onze planeet, om tenslotte de omliggende planeten eveneens op te slorpen en te verteren. (De zon neemt in grootte toe)!
Er is overigens steeds gespeculeerd over de mogelijkheid van leven op Venus!

In 1997 publiceerde de planeetdeskundige David Grinspoon een boek met de titel Venus Revealed, waarin hij opperde dat Venus in de begintijd van het zonnestelsel een veel vriendelijker klimaat had voor het ontstaan van leven dan de Aarde en Mars. Hij sloot niet uit dat het Aardse leven op Venus was ontstaan. Ook liet hij de mogelijkheid open dat er nu op Venus een vorm van leven voorkomt die niet op koolstof is gebaseerd. De aardse missies naar Venus zouden op die manier wel eens heel ironisch kunnen aandoen.
Vroeger zouden er zowel op Venus, de Aarde als Mars wel eens in poelen van organische elementen leven kunnen ontstaan zijn zoals we het vandaag op de aarde kennen. Er zijn theorieën die de mogelijk niet uitsluiten dat door meteorietinslagen materie van de ene planeet naar de andere kan reizen.
Zo zou het mogelijk kunnen zijn dat het leven niet op aarde ontstaan is, maar dat de aarde “besmet” is geweest door nabije planeten. (Venus & Mars).
Welke planeet bood de beste condities toen de planeten nog zeer jong waren? Het lijkt dat het antwoord op die vraag Venus is.
In de 4,5 miljard jaar dat onze zon bestaat, is ze steeds warmer geworden. Wanneer de zon en de planeten nog heel jong waren, was het zonlicht ongeveer 40% minder sterk dan nu. Dit duidt erop dat het op Aarde en op Mars waarschijnlijk te koud was. Maar Venus kon in die tijd wel eens gematigde temperaturen gekend hebben. Als er zich ooit leven gevormd heeft op Venus, dan moet het de aarde zeer vroeg “besmet” hebben, want onderzoek wees uit dat er op de aarde al zeker 3,8 miljard jaar geleden leven voorkwam. Naarmate de zon steeds meer warmte begon af te geven, zou het broeikaseffect op Venus steeds sterker worden, waardoor het leven zich zou moeten aangepast hebben.
Ook deze theorie is slechts in geringe mate gebaseerd op wetenschappelijke feiten. Toekomstige ruimtemissies zullen hierover uitsluitsel moeten brengen.

De Babyloniërs stelden de planeet gelijk aan Ishtar, hun godin van schoonheid, vruchtbaarheid en oorlog. De Romeinen noemden de planeet naar hun godin van schoonheid en liefde, "Venus".
De oorsprong van Venus is onduidelijk, maar ze werd oorspronkelijk in verband gebracht met vruchtbaarheid en oogst.
Later werd ze vereenzelvigd met Aphrodite, de Griekse godin van vruchtbaarheid. Eén van de mythen vertelt dat zij een dochter was van Zeus, een andere vertelt ons dat ze geboren werd uit het schuim van de zee.
De andere godinnen van de Olympus waren natuurlijk helemaal niet blij met Aphrodite. Haar belangrijkste rivalen waren Hera en Athena.
Op een dag hadden ze ruzie over wie het meest perfect was. Zeus moeide er zich mee en stelde voor dat een sterfelijk iemand het antwoord moest geven.
Paris, de zoon van koning Priamos van Troje, werd die aangewezen persoon.
Om hem te overhalen voor haar te kiezen beloofde Hera hem dat hij de baas van heel Azië zou worden. Athena beloofde hem onoverwinnelijkheid en Aphrodite beloofde hem de mooiste sterfelijke vrouw.
De keuze was eenvoudig voor hem en hij koos voor Aphrodite.
Met haar hulp schaakt hij de prachtige Helena, de vrouw van Menelaüs, koning van Sparta, een prachtige stadstaat in Griekenland.
Hij weigert haar terug te geven, wat de aanleiding zou worden tot de Trojaanse oorlog, die de Grieken uiteindelijk winnen door het Paard van Troje in te zetten.
De schoonheid van Aphrodite beroerde alle goden, maar vreemd genoeg koos ze de lelijkste als echtgenoot, nl. Hephaistos (Vulcanus in de Romeinse mythologie). Het was natuurlijk onvermijdelijk dat ze zich troostte met mooiere goden, zoals Ares (Mars) en Hermes (Mercurius).
Bovendien hield ze van twee stervelingen, namelijk Adonis en Anchises.
Uit de liefde met de laatste komt Aeneas voort, één van de weinigen die de val van Troje overleefd. Zijn zwerftochten na de val zijn het onderwerp van één van de grootste heldendichten van de wereld, nl. het epos "Aeneis" van de Romeinse dichter Vergilius.

Venus werd niet altijd beschouwd als een vrouwelijke godheid, maar ze werd ook vaak voorgesteld als mannelijk. De Inca's noemden de planeet Chasca.
Hij werd, net als veel vrouwelijke Venussen, weergegeven met lang haar, waardoor hij dikwijls als een vrouw werd aanzien. (Tweelingziel).
Hij (Chasca) was een page van "Inti" (de zon).
Venus, de Romeinse godin van de liefde, oorspronkelijk een Ouditalische vegetatiegodin, beschermster van tuinen en wijngaarden, werd later vereenzelvigd met de Griekse Aphrodite.
De Venusverering begon in Ardea en Lavinium, in Latium. Op 18 augustus, 293 v.Chr., werd de oudste Venustempel gebouwd. Op 18 augustus werden destijds de Vinalia Rustica gevierd. Op 1 april werden de Veneralia gevierd ter ere van Venus Verticordia, de beschermvrouwe tegen de 'zonde'.

Vanaf 217 v.Chr. werd Venus geïdentificeerd met Aphrodite toen haar cultus uit de Grieks-Siciliaanse stad Eryx naar Rome werd gebracht.
Op 23 april 215 v.Chr. werd een tempel op het Capitolijn in Rome gebouwd,
De cultus van Venus werd vooral bevorderd door de politieke leiders: "Julius Caesar en Augustus lieten hun geslacht, de Gens Julia, teruggaan op de mythische Aeneas, de zoon van Venus en Anchises". In deze vorm werd zij geëerd als Venus Genetrix aan wie Julius Caesar een tempel wijdde.
Venus behoorde, samen met Roma, tot de belangrijkste "beschermheiligen" van de stad Rome, en de grootste tempel, de Tempel van Venus en Roma, werd aan deze twee godinnen gewijd.
Zij werd in de Romeinse cultuur vaak afgebeeld als een vrouw met een rond voorwerp in haar hand, bvb. een appel of een spiegel, maar soms met Cupido of Victoria op haar hand, en ook wel met een roer of een dolfijn.
De verering van Venus gaat door tot, minstens, het begin van de 4e eeuw.

(Tempel van Venus en Roma)

Zoals we reeds vernoemden werd Venus, vanaf 217 v.Chr., geïdentificeerd met de Griekse (belangrijke en veelbesproken) godin Aphrodite.

* Aphrodite is een godin van zeer grote betekenis in de Griekse mythologie.
Zij is de godin van onder andere de liefde, de schoonheid, de seksualiteit en de vruchtbaarheid. Sommigen beschouwen haar ook als de godin van het evenwicht. Uit Fenicië is zij tot de Grieken gekomen, maar deze hebben naar hun aanleg en hun behoeften haar wezen zo hervormd, dat zij een echt Griekse godin is geworden. (Kersteningen, zoals wij die kennen van de christenen, bestaan dus reeds veel langer dan dat we denken)!
Er bestaan verschillende verhalen omtrent Aphrodites geboorte in de Griekse mythologie, of wat daartoe gerekend mag worden.
Volgens Homerus was ze een dochter van Zeus en Theia, een Titanide of Oceanide. Met deze moeder, het symbool van de vruchtbaarheid van de natuur, die het in haar gestrooide zaad met rijke oogst teruggeeft, werd Aphrodite soms geïdentificeerd, hoewel Theia (Dione) als afzonderlijk goddelijk wezen haar eigen betekenis en persoonlijkheid had. Anderen noemen Aphrodite een dochter van Uranus en van de godin van de dag Hemera en nog anderen trachten de omtrent haar afkomst afwijkende mythen in overeenstemming te brengen, doordat zij drie of vier godinnen van die naam aannemen.

(Geboorte van Aphrodite (Venus))

Het meest bekend is echter de door Hesiodus verhaalde mythe, volgens welke Aphrodite uit het zilveren schuim van de zee is ontstaan op het moment dat de golven van de zee bevrucht werden door enige neervallende bloeddruppels van de eerste wereldgebieder en godenkoning Uranus, nadat deze door zijn zoon Kronos met een diamanten sikkel was gecastreerd en daarna van de heerschappij beroofd. Zij rees uit de baren van de zee op als de schoonste van alle vrouwen, blank als het schuim, waaruit ze geboren werd, en beminnelijkheid en lieftalligheid lagen op haar glimlachend gelaat en over haar gehele wezen. Zo kreeg ze de naam Aphrodite, "de uit schuim geborene", of Anadyomene, "de opduikende".
Aphrodite staat aldus door haar geboorte en afkomst in relatie tot de drie delen van het heelal. Haar oorsprong bevindt zich in de hemel, zij is geboren uit de zee en de aarde heeft haar ontvangen met al de pracht en heerlijkheid, die de lente kan geven.

(Geboorte van Aphrodite)

Deze drievoudige betrekking waarin Aphrodite tot de natuur staat, heeft een grote invloed op haar erediensten gehad:

* Zij wordt namelijk vooreerst vereerd als "Urania", dit is de "Hemelse", als de godin die bij de hemelse goden thuis hoort en bij hen haar woonplaats heeft.

* Ten tweede als Aphrodite "Pandemos", dit is die godin die over het hele land en het hele volk haar macht doet gelden. Men heeft zeer dikwijls de - verkeerdelijke - tegenstelling gemaakt tussen Aphrodite Urania als de godin van de reine, kuise liefde en Aphrodite Pandemos als die van de zinnelijke liefde. Deze opvatting was echter in oorsprong niet gangbaar bij de Grieken.
De oorspronkelijke opvatting van deze beide namen was dat Aphrodite Urania een machtige godin van de hemel was, de oude natuurgodin, het symbool van de vruchtbaarheid van de natuur, terwijl Aphrodite Pandemos daarentegen de godin was die door haar macht - de bij ieder mens aangeboren behoefte aan liefde - het hele volk doordringt.

* Een derde Aphrodite, "Euploia" genaamd, was een godin van de zee en de scheepvaart. In deze drie hoedanigheden werd zij bijvoorbeeld op het voorgebergte Cnidus in Klein-Azië in drie afzonderlijke heiligdommen vereerd.

(Aphodite ~ Eros & Pan)

Op andere plaatsen werd de godin vereerd vanwege haar buitengewone invloed op het hart van de mensen, bij wie zij liefde of afkeer inboezemde, en kwam deze Aphrodite "Epistrophia" of "Apostrophia", die haar weerslag vond in de Romeinse Venus Verticordia dat is "die de harten wendt", als derde godin in gezelschap van de Aphrodite Urania en Pandemos voor.
De latere mythologie maakte echter tussen de verschillende hoofdvormen waarin de godin werd vereerd, een zo groot onderscheid dat zelfs voor iedere vorm een verschillende genealogie werd aangenomen.

(Aphrodite & Eros)

* In de Ierse mythologie is Áine de godin van liefde en vruchtbaarheid.
Áine wordt uitgesproken als "Awnya" of "Awnyu".
Zij is de zuster van Egobail en van Aillen (ook wel "Fennen" genaamd).
Áine is gehuwd met Gearoid Iarla.
Volgens sommige mythen werd zij door hem verkracht en nam zij wraak door hem, of te veranderen in een gans, of hem te doden, of door beide.
Andere mythen verklaren haar als vrouw en dochter van de zeegod Manannán mac Lir.
Het midzomernachtfeest werd ter ere van hun gehouden.
Meerdere, uiteen lopende, verhalen doen over haar nog steeds de ronde.
In de huidige tijden wordt zij in "County Limerick" herdacht als een feeën koningin. Dit heeft zij te danken aan het christendom (natuurlijk).
Soms wordt Áine gelijk gesteld met Danu omdat de uitspraak van haar naam ook vaag klinkt als "Anu", in de uitspraak.
Áine is eveneens de meest krachtige fee in Ulster, al kan dit ook een variant van haar voorstellen.
Op ongeveer zeven mijlen van de berg van Áine "Cnoc Áine", in County Limerick, bevind zich de berg van de godin Grian, Cnoc Gréine.
Grian (zon) wordt aanzien als de zuster van Áine, of een andere persoonlijkheid van Áine, als "dubbelgodin".
In connectie met de midzomer rituelen zijn zij (Áine & Graine) een "dubbelgodin", die de "twee zonnen van het jaar" voorstellen (winter & zomer).
Zo staat Áine voor de zomerzon en Graine staat hier voor de winterzon.
Áine wordt geëerd op Vrijdag, Zaterdag en Zondag, alsook met Lughnasadh.
Tijdens deze dagen beklommen de mensen de berg "Cnoc Áine" met hooitoortsen.
Er werd widderhins (tegen de klok in) in een cirkel gedanst, waarna men terug de berg afdaalde en resten van de verbrande hooitoortsen meenam om over de akkers te strooien voor een goede oogst.
Áine is verantwoordelijk voor de lichamelijk levenskracht en ze wordt aangeroepen voor genezing bij healingsessies en bij verloskunde.
Ostara of Eastre (Eostre), de Keltisch- Germaanse lentegodin, wordt eveneens met Venus gelijk gesteld.

(Áine).

~ Venus Kaarsenmagie:

Roep Venus, Aphrodite of Áine op als u wilt weten of u verliefd wordt, of om een bestaande relatie te versterken.
De godin kan ook helpen bij creatieve activiteiten en het aanboren van inspiratie.
Indien je dat wenst, kun je dit ook doen voor Ostara (Ishtar), Áine, Aeval of  zelfs voor Brighid.
Je hebt hier keuze te over, nietwaar.

~ Hoe ga je te werk met deze magie?

Gebruik voor deze kaarsenmagie een lichtroze kaars en wijd ze in met rozenolie (de roos is de bloem van de liefde en wordt aan Venus verbonden).
Visualiseer jezelf ondertussen een beeltenis van je hartswensen terwijl je het Venussymbool in je kaars graveert.
Stel een aangepast altaar op met rozen en gecombineerde kleuren.
Strooi, bijvoorbeeld, rozenbloesem over het altaar heen.
Offer haar Damiana, Witte Doventel, Rozenkwarts en (of) Passiebloesem.
Doe dit ritueel (voor Venus) best op een vrijdag (de dag van Venus) en vraag haar hulp in jouw liefde- en verlangenrelaties van je hartswensen.
Dit ritueel kun je ook uitvoeren ter ere van Aphrodite (het hele jaar door).
Doe je rituelen voor Aphrodite best aan zee, of aan een rivier die rechtstreeks in de zee uitmondt. (Ook de Wadden komen hiervoor zeker in aanmerking).
Ishtar en Ostara komen hier eveneens in aanmerking voor je ritueel.
In dit laatste geval doe je dat best rond Ostara of Beltaine.
Drink, tot slot van je ritueel, een bier van Passievruchten of een ander "liefdeselexir". (bvb. Passoã, Rozebottelthee of Roze Champagne).
Je kunt, tot slot, ook een passievrucht nuttigen.

(Venus & Mars)