Yule is dus de eerste spaak in het Wiel van het Jaar. Het is waar alles weer opnieuw begint. In de langste nacht van het jaar, als de natuur gestorven lijkt te zijn, komt een nieuwe hoop: de God, die op Samhain is gestorven, wordt weer herboren. En als de God herboren wordt, wordt ook de hoop herboren, de wetenschap dat ook dit jaar weer, naarmate de jonge God opgroeit, een lente zal komen, dat naarmate de God volwassen wordt, weer een zomer zal komen, en dat Hij, naarmate Hij ouder wordt en uiteindelijk weer sterft, Zijn geest weer aan de oogsten kan afgeven.

Yule werd overigens niet altijd door de Kelten gevierd. De oudste Keltische culturen kenden slechts twee seizoenen, en vier feestdagen: Imbolc, Beltain, Lughnasadh en Samhain. Pas later is uit andere Europese culturen het concept van de vier seizoenen overgewaaid, en zijn de Kelten acht feestdagen gaan vieren: vier die de seizoenen scheiden (de grote Sabbats), en vier midden in de seizoenen (de kleine Sabbats). En Yule is dus één van de kleine Sabbats - hoewel het wel de belangrijkste van de vier is. Onze voorouders vreesden immers dat de winter nooit zou voorbijgaan en verheugden zich om elk teken dat de komst van de nieuwe lente zou aankondigen. Tijdens de hele decembermaand treft men daarom in heel Europa vieringen aan. Het is ook een tijd waarin familieleden elkaar cadeautjes geven, wellicht overblijfselen van offergaven, die de blijdschap om het komende licht moeten vieren, de blijdschap om de onoverwinnelijke zon.

Omdat Yule dus in principe door de Kelten overgenomen is van de andere Europese culturen, zijn ook veel symbolen van deze feestdag uit andere culturen afkomstig. Zo vierden de Noormannen hun Jul met het verbranden van een dennenboom. Altijd groenblijvende planten waren immers het symbool voor de Natuur die zelfs hartje winter nog blijft leven. Door het verbranden van een dennenboom wordt een stukje van die energie in licht en warmte omgezet, een offer om de God terug te roepen.

Voor de Kelten waren bomen echter heilig, en een levende boom moedwillig in brand steken was er voor hen dus niet bij. In plaats daarvan gingen ze groenblijvende bomen versieren, en werden ook andere groenblijvende planten, zoals hulst en maretak, symbolen voor deze periode van het jaar. Vooral de maretak, die in het hart van de winter haar rode bessen draagt, was voor de Kelten een symbool voor de wedergeboorte van de natuur, en zo was de maretak een zegen voor alles wat begint, zoals bijvoorbeeld een beginnende liefdesrelatie tussen twee mensen.

Sta er dus maar eens bij stil, als je voor een met lichtjes en slingers versierde kerstboom staat, met een kerststalletje erbij, dat die kleine Jezus in het kribbetje eigenlijk de Keltische vadergod Cernunnos is die herboren wordt. Dat de lichtjes in de boom afgeleid zijn van het Noorse gebruik om een boom in brand te steken. Het licht wordt dus ook herdacht in de Yuleboom of kerstboom. Vandaag gaat het om een met elektrische lampjes versierde spar, maar oorspronkelijk was de Yuleboom een eik die in brand werd gestoken als een offer aan de lichtgod. Wellicht gaat het om een van de oudste vuuroffers. De vroegste mensen hadden immers het vuur van de goden gestolen, toen ze brandende takken van een door de bliksem getroffen boom meenamen. Om de goden gunstig te stemmen en hen te danken voor de gave van het vuur, schonken ze het vuur geregeld aan de goden terug. Ze bezorgden het vuur waar ze het gehaald hadden, met name bij een boom. Die vuuroffers evolueerden langzaam van brandende bomen naar bomen waarin lichtjes branden.