(Yule, Jul, Joel, Winterzonnewende, Midwinter)
(Rond 21 december)

Midwinterseizoen rond Yule verschaft ons de ideale gelegenheid om onze gedachten te laten gaan over de oude Welshe mythe van Bran de Gezegende, een levendige en warm - menselijke vertelling waarin alle Wiccanwaarden van geven, licht en wedergeboorte zijn vervat. Bran’s verhaal is er één van Koninklijke verantwoordelijkheid en grote persoonlijke offers, van verzoening en de liefde van een koning voor zijn volk en land. In de Keltische Mythologie wordt een koning of held beschouwd als de beschermer of de voorvechter van het land. Als hij zijn verplichtingen jegens de Godin, Moeder Aarde, niet nakomt, keert het land zelf zich tegen hem.
Bran’s Mythe is een verhaal over hoe men een goede koning moet zijn.
Bran’s zuster, Branwen, is de Godin van het land en als zodanig is zij Bran’s bestaansreden.
Als Elfenkoning en Bewaarder van de Ketel van de Wedergeboorte, is Bran gebonden aan zijn rol als kampioen van haar zaak. De Ketel der Wedergeboorte, oorspronkelijk het Symbool van de wetten en de kracht van het land. In het verhaal trouwt Branwen met Matholwch, de koning van Ierland, om Brittania en Ierland met elkaar te verbinden. Branwen’s broer slaat vanwege dat huwelijk op tilt en doodt al Matholwch's paarden.
Bran vervangt de paarden, maar daar neemt Matholwch geen genoegen mee. Teneinde de breuk te helen moet Bran Matholwch ook nog de Ketel der Wedergeboorte afstaan. Ondanks deze royale vergoeding is Matholwch's woede nog steeds niet bedaard. Hij behandelt Bran’s zuster zo slecht dat Bran Ierland binnen moet marcheren om haar te komen redden. Om hem de pas af te snijden steekt Matholwch de brug over de rivier de Shannon in brand, maar Bran verandert zichzelf in een reus en treedt op als zijn eigen brug door zijn mannen op zijn enorme schouders de zee door te dragen.
Aldus treffen wij in Bran’s verhaal die belangrijke regel aan die alle toekomstige leiders tot les moeten dienen: “Hij die hoofdman wenst te zijn, laat hij zichzelf tot brug maken”.
Zonder de Ketel der Wedergeboorte worden Bran’s strijdkrachten verslagen en raakt Bran zelf gewond. Hij beveelt zijn mannen hem het hoofd af te hakken en tijdens de tocht naar Londen, om zijn hoofd in de Witte Toren te begraven, onderwijst Bran zijn volk in alles wat hij van de Ketel der Wedergeboorte van de Godin heeft geleerd en geeft zo zijn wijsheid door aan alle toekomstige generaties. Dit beeld van Bran’s hoofd is één van de vele in de Keltische mythologie en in de heksenleer aangetroffen voorbeelden van de schedel als symbool van macht en wijsheid.
De schedel is niet iets om bang voor te zijn. Moderne heksen dragen dikwijls een schedel als sieraad, als symbool voor het huis van de geest.

In de Wicca draait het Joelfeest meer om de godin dan om de god. Hou daarmee rekening.
De Winterzonnewende markeert een punt van dramatische natuurlijke omslag op aarde.
Dit is tegelijkertijd een tijd van evenwicht en van verandering. Bij zijn reis langs het uitspansel staat de zon met Yule op zijn meest zuidoostelijke punt boven de steenbokkeerkring in het noordelijk halfrond en lijkt zich noord– noch zuidwaarts te bewegen. De Winterzonnewende markeert de langste nacht en de kortste dag van het jaar. Daarna komt de zon elke dag steeds eerder op en schenkt steeds iets meer van zijn licht en warmte aan de koude stille dagen van de winter.
Met Yule brengen wij hulde aan de Godin, Moeder Aarde, voor het feit dat ze opnieuw de Zon heeft gebaart. Net zoals zij gedurende de donkerste tijd van het jaar het licht in haar schoot trekt vanaf Litha tot aan Yule, brengt ze bij de Winterzonnewende het licht weer voort.
Zoals bij elke beweging van het Wiel zien heksen de natuurlijke verandering in de Aarde als een pantheon van intrigerende en hartstochtelijke Godheden. Met Yule vallen de twee Godenthema’s van dood en wedergeboorte samen. De Hulstkoning, vasthouder van het licht, die na Litha de dood en duisternis heeft gesymboliseerd, wordt verslagen door de wedergeboorte van de Eikenkoning, die het leven symboliseert. De hulst en de eik zijn twee van de vele bomen die de Kelten als heilig zagen (de heilige bomen). Bij het Yuleritueel heeft de priesteres de taak om de Godin in de magische cirkel aan te roepen en daardoor de zon geboren te doen worden. De Godin bestuurt de eeuwige terugkeer van het leven die wij op aarde met elk seizoen zien en ervaren.
Zij is altijd Jonkvrouw, Moeder en Wijze Oude Vrouw. Door de Godin zorg, liefde en koestering te geven, doen wij datzelfde voor onszelf.
Yule is een goede tijd van het jaar om na te denken over wat we uit Bran’s mythe kunnen leren.
Dit is een magisch moment op het immer rondwentelende Wiel; net als Bran’s verhaal is deze tijd vervult van emoties van het hart en van passie, lichtheid en zwaarte, hoop en zin voor de realiteit. Met Yule lijken kleuren helderder en herinneringen scherper, zoeter, warm en overschaduwd, wanneer wij onze dromen en fantasiebeelden opnieuw met de ogen van een kind in de vlammen beginnen te zien. Het rode hart van een winters vuur roept ons met zijn warme en vrolijk schijnsel een welkom toe wanneer wij binnenstappen uit de koude nacht van ruisende sparren en besneeuwde hekpaaltjes. Dit is de tijd waarin wij ons overgeven aan bespiegelingen over de onoverwinnelijke menselijke geest, waarvoor het verhaal van Branwen en Bran symbool staat.
Wij zoeken naar de wijding van dit alles, de eenheid van het hele universum.
Wij ervaren een ontzaglijke zielenhonger.
Ik geloof dat Yule meer dan enig ander moment op het Wiel van het Jaar indicatief is voor de eenheid van de Wiccatraditie. Het mooie van de Oude Godsdienst is haar besef van het verweven zijn van al wat bestaat. Het doel van de Wicca is, normaliter, niet om de gewijde essentie van ons erfgoed agressief te promoten, maar om inzicht en plezier te blijven houden in de speciale relatie tussen onze moderne feestdagen en onze oude, nog steeds levende tradities en deze te blijven koesteren.
Hoewel ik geloof dat je net zomin een katholieke heks kunt zijn als boeddhistisch én doopsgezind, respecteert de hekserij alle geloven in wederzijds begrip. Maar je bent pas een heks wanneer je mee gaat doen in een heksentraditie en die als je godsdienst aanneemt. Veel mensen behoren tot een ander geloof maar zijn ook de studie van de heksenleer zeer toegedaan. Vooral rond Yule is een moment van ontwaken en dankbaarheid voor onze kennis en binding met het Wiel van het Jaar.

(rond 22 december)

Het Yuleritueel is een heerlijke en gedenkwaardige verrijkende ervaring die ons weer in contact helpt te treden met de spirituele en levensbevestigende essentie van deze magische feestdag. Bij het ritueel is onze magische cirkel een gewijde ruimte waarin wij een wereld tussen werelden creëren, een plek waar wij alleen het voor het zeggen hebben. Met Yule zouden we in gedachten een reis kunnen maken naar het land van de Sneeuwkoningin en de Yulekoning. Mogelijk zien we daarbij sneeuwvlokken als gloeiende diamantjes op heuvels en weiden de grond bespikkelen. Misschien nemen we even rust in de grote zaal van het paleis van onze geest, waar een heerlijk warm vuur knettert in de schouw. Het Yuleritueel is een gezamenlijk, kracht schenkend gebeuren dat als vuur mee ademt met de wind, een odyssee naar de toppen van spirituele vreugde en verwondering.
We komen met Yule samen voor een nieuw begin, voor een feestviering en om weer door onschuldige ogen te zien. "Harry Potter eyes".


Brouwsels, wierook en oliën:

Op het moment van de winterzonnewende liggen verleden, heden en toekomst in fraaie laagjes vlak tegen elkaar aan en beïnvloeden elkaar. Dit exquise moment van contact, zowel in aardse als in ander-wereldse zin, vindt zijn afspiegeling in het maken van een brouwsel, wierook of olie. De geladen aura's van Yule-ingrediënten vormen een levendig en tijdloos verbond dat gloeit van een innerlijk vuur door de warmte en het licht van de ingrediënten. Het mengsel kun je in een heksenbuideltje dat in en magische cirkel is geladen op je lichaam dragen, aan een Yuleheksenkoord boven een deur of raam hangen of in een speciale schaal op een tafel of plank neerzetten bij wijze van zoetgeurende verleiding met een magische intentie. Wierook en olie kun je verbranden of bij bijzondere bezweringen in verband met de feestdagen gebruiken. In de pagina met "brouwsels" staan een paar voorbeelden voor een eerste aanzet. Je kunt ze uitbreiden of er verder op voortborduren in overeenstemming met wat je ermee wilt en volgens je eigen persoonlijkheid.
Denk erom dat alle ingrediënten vóór het mengen moeten worden geladen in een gewijde ruimte.

Blessed Yuletide!